Tagarchief: zorg

Blind voor jaarlijkse vuurwerkepidemie

image
Jaarlijks sneuvelen er ogen met Oud en Nieuw en het lijkt of iedereen blind is voor de vuurwerkepidemie. Het bericht voor dit jaar: 21 mensen hebben blijvend oogletsel overgehouden aan Oudjaarsavond. Het aantal brandwonden en andere incidenten zijn dan niet meegeteld. Trots meldt Skipr dat er een afname is van het aantal slachtoffers.

Een ziekte waarbij mensen het risico lopen niet meer te zien, waarbij zelfs een dodelijke afloop niet onmogelijk is, krijgt altijd de volle aandacht. Een dure inentingsactie wordt op touw gezet. Het mogelijke gevaar moet tot in de kleinste risico’s worden uitgedund.

Maar de grote epidemie die jaarlijks de dagen rond Oudjaarsavond ons land teistert, wordt ongemoeid gelaten. Lees verder Blind voor jaarlijkse vuurwerkepidemie

Rollator op keukenolie

Precies voor mijn neus schuifelt ze naar de balie. Ze ziet niks of niemand staan. De rollator die ze voor zich uit duwt, parkeert ze even ter zijde. Met haar armen leunt ze op de balie. ‘Ik moet over 3 dagen terugkomen. Dan kunnen ze de prop eruit spuiten.’ De vrouw achter de balie knikt. ‘Keukenolie zei die. Ik moest keukenolie gebruiken. Maar dat bestaat helemaal niet. Wel slaolie, zonnebloemolie of olijfolie. Maar keukenolie bestaat helemaal niet.’

Ik begin al een beetje ongeduldig te wippen met mijn jeugdige benen. Het ene been laat ik even leunen en het andere daarna. 11 uur heb ik afgesproken en het is ondertussen 11 uur. Ik weet dat het altijd uitloopt. Maar ik wil op tijd zijn.

‘Het is ook zo’n grapjas. Die dokter’, vervolgt ze. Ze neemt een nog gemakkelijkere houding aan op de balie. ‘Zo zei hij laatst: mevrouw dat gaat wel over voordat u een jongetje bent. Ik snapte het niet. Pas later begreep ik het. Heel grappig.’ De receptioniste knikt. ‘Maandag?’

Achter mij komt een meneer te staan. Hij wacht ook op zijn beurt. De rollator lijkt geen haast te maken. Ze duwt haar grote bril weer in de richting van haar voorhoofd met een vinger.  ‘Nee, doet u maar dinsdag. Maandag ben ik jarig. Ja, het zit zo. Mijn zoon vroeg wat ik wilde hebben. Nou ik heb al jaren deze rollator. Hij is van mijn man geweest.’

Ze kucht eventjes. ‘Hij is er niet meer.’ Nog een keertje kucht ze. De receptioniste kijkt haar afwezig aan. ‘Ach van mij hoeft het niet hoor. Deze is nog prima. Maar mijn zoon wilde zo graag een mooie voor mij. Dus ik krijg een nieuwe.’ Ik zie de sticker op het metaal van de rollator. De naam van een verzekeringsmaatschappij prijkt erop.

‘Dinsdag 11 uur?’ ‘Nee, doet u maar ‘s middags. Dan kom ik met mijn nieuwe rollator. Is wel zo makkelijk. Tot die tijd doe ik elke dag een druppeltje olie. Ik zal wel slaolie doen. Of niet?’ De receptioniste knikt. ‘Dinsdag 13 uur.’ ‘O, dat komt goed uit. Dan is de thuiszorg net weg.’ De receptioniste schuift het papiertje met datum en tijd over het hout van de balie.

‘Keukenolie’, mompelt ze. Dan schuifelt ze met de traagheid van een schildpad achter haar rollator aan. Zou de snelheid toenemen met een nieuw exemplaar. Ik vraag me af wat het verschil is tussen de rollators.  Sneller zal ze er niet door lopen. En het comfort zal niet wezenlijk anders zijn. Zelfs de handrem naast het handvat zal op de nieuwe zitten.

Ongeduldig kijkt de receptioniste me aan. ‘Ja,’ zucht ik. ‘Ik had om 11 uur een afspraak.’ De klok tikt al over de tijd heen. ‘Gaat u maar zitten in de wachtkamer.’ Ik loop in de richting waar de rollatorvrouw een paar minuten geleden vandaan kwam. Achter mij schuiven de glazen deuren op en vertrekt de slak in de richting van huis. De rollator zucht en kreunt onder de laatste meters die zijn geteld.

Traanoog

Haar oog traant al onder de douche bij het zwembad. Ik krijg een oranje papiertje in de hand gedrukt. Ze kijkt heel trots. Ik antwoord net zo trots.

Als ik haar op het achterrekje van mijn fiets hijs, begint haar oog weer te tranen. Niet van ontroering. Er is een andere oorzaak. Het oog kijkt rood en is geïrriteerd. Dat terwijl ze een groep verder is bij de zwemles.

We eten heerlijke stamppot rauwe andijvie. Met andijvie uit dekrat.nl. De Leidse kaas bestaat uit de juiste bestanddelen. De gehaktbal is net zo biologisch als smaakvol. Het oog traant opnieuw. Ze vraagt of ik er oogdruppels in wil doen.

Altijd als er problemen met het oog zijn, worden mijn oogdruppels als wondermiddel gehaald. Bij mij helpt het om mijn oog te behoeden voor de oude beschadiging. Als ik droge ogen heb, druppel ik ze. Zo haalt mijn ooglid niet de wond van weleer open.

De druppel valt in het oog. Nu moet ze haar oog dichthouden voor de genezing. Ze belt oma en opa om te vertellen van de stap voorwaarts bij het zwemmen. Het diploma komt nu echt dichtbij. Want na oranje is het zwemdiploma de volgende stap. Ze wil heel graag het diploma halen.

Als ik wat later boven met haar ben, doet het oog het weer. Het doet niet zeer meer. Dat komt door de oogdruppel zegt ze stellig. Ik vraag me af of het de oogdruppel was of het langere tijd gesloten houden van het ooglid. Ik denk het laatste. Zij het eerste.

Misschien ligt de waarheid in het midden.

Oefenen voor de oude dag

image

Dat je voor elkaar zorgt, zie ik als een vanzelfsprekendheid. Alleen had ik het moment wat later verwacht. Niet nu, als je nog jong bent en de levenslust uit alle hoeken en gaten van het lichaam borrelt. Maar nu mijn lief zo gekneusd rondloopt. De pijn zwaar valt en de arm onbewogen in de mitella hangt, is het allemaal wat weerbarstiger. Zorgen hoeven niet alleen in het hoofd te spoken. Ze kunnen ook in de praktijk toegepast moeten worden op iemand. Zodoende zorg ik nu voor Inge.

In haar geval is het niet de toetakeling maar vermoedelijk een draairad op de Hengelose kermis zo’n 20 jaar geleden. De EHBO-post en de huisarts een paar dagen later, zagen het niet als de arm uit de kom. Maar het was het waarschijnlijk wel. Sindsdien voelde Inge haar arm sneller als ze een onverwachte beweging met rechts maakte.

Dat ze mij 2 jaar geleden ineens belde vanuit het zwembad, zal ik niet snel vergeten. Bij de borstcrawl was er iets met de arm gebeurd en ze zou even later door de ambulance worden opgehaald. De eerstehulp had de diagnose snel gemaakt: arm uit de kom. Al schijnt het een schouder uit de kom te heten. In het ziekenhuis geven ze dan ook nog eens de naam schouderinstabiliteit. Het komt op hetzelfde neer: de arm schiet los van de schouder. Een pijnlijke gebeurtenis die zich vorig jaar op moederdag herhaalde.

Dat is te vaak. Daarom is na wat onderzoek besloten de boel te repareren. Dat betekent dat de kraakbeenrand en het bijbehorende kapsel weer zijn vastgezet aan de kom. Dit gebeurt met botankers. De operatie is via 3 kleine gaatjes in de huid gedaan. Dat scheelt enorm in het herstel. Maar dat haalt op dit moment de pijn niet weg.

Daarnaast kan iemand die de rechtse – de goede – arm in de mitella heeft, niet zoveel doen. Dat begint ‘s morgens al met aankleden, een shirt aandoen is onmogelijk en de broek omhoog trekken is aan het eindje ook lastig. Dan de boterham smeren, een bezoek aan het toilet of een brief schrijven. Het gaat allemaal niet of met veel moeite.

Dat betekent dat ik vrolijk mag broederen in huis. De zorg rust nu goeddeels op mijn schouders. Die schouders zitten beide nog lekker in de kom en draaien dat het een lieve lust is. Geen klusje is te groot. En natuurlijk doe ik het allemaal met liefde. Eten koken, de was, opruimen, de vaatwasser inruimen en uitruimen en natuurlijk de boodschappen. Veel dingen doe ik normaal ook al, maar de taken kunnen iets minder goed verdeeld worden.

Laat ik het maar zien als een training op de oude dag, als de ongemakken dagelijkse kost worden. Dan kun je niet uitzien naar de dag dat de mitella af gaat en je elke dag weer iets meer dingen hoeft te doen.