Tagarchief: zonsondergang

Memento mori

image

De zon lokt me naar buiten. Ik stap op de fiets. Wat voelt het heerlijk, overal voorjaar. De vogels fluiten mij overal welkom. De lucht en de zon zijn in mooie tinten.

Ik fiets naar de Lepelaarplassen. Besluit even in een observatiehut aan de rand van het water een kijkje te nemen. De eenden dobberen op het water. Ik hoor het water klotsen en zie in de verte een aalscholver op een tak zitten. Verder is het stil. Een metalen hek midden in het natuurgebied, werkt bevreemdend. Wat doet dit hek hier?

Weer op de trappers. Ik klim de dijk op in de richting van de sluizen. Een binnenvaartschip vaart door de Hoge vaart. De zon kleurt de hemel achter de dijk in alle mogelijke tinten goud. Ik tuur aan de andere kant en zie een lepelaar door het water stappen.

De harde tegenwind ontmoedigt mij niet om te gaan kijken en te genieten van het schouwspel dat zich in de verte openbaart. Tegen het silhouet van Amsterdam kleurt de hemel alles in. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden.

Wat verderop draai ik toch om. Ik ga niet dat hele stuk tegen de wind in fietsen. Het is mooi geweest. Ik wil via het Wilgenbos terug. Over de sluis en via het gemaal daal ik weer van de dijk af.

Wat is het hier toch mooi. Ik denk weer terug aan die keer op een zomeravond dat ik hier met mijn schoonmoeder was. We hingen over het bruggetje en keken in het water hoe de zon afscheid nam.

Ze is er niet meer. Zo turend naar de spiegeling van de avondzon in het water, denk ik eraan terug. Hoe dat moment met mij zal verdwijnen. Het is mijn moment met haar. Niemand was erbij. Het was bijzonder. En als ik sterf dan zal die herinnering met mij verdwijnen. Tot die tijd leeft ze voort.

Zo gedenk ik daar helemaal alleen op dat bruggetje de doden. De zon verstopt zich achter de kale boom. De hemel kleurt rood. En ik denk hoe we samen bramen plukten. De braamstruiken staan er nog, klaar om vrucht te gaan dragen. Het wordt een mooi jaar, fluiten de merels om mij heen.

Zonsondergang

image
De camera loopt

Gestimuleerd door de #WOT ‘romantiek’ dacht ik gisteravond iets romantisch uit: samen kijken naar de zonsondergang. Ik zocht op internet wanneer de zon zou ondergaan. Een immense tabel bracht me in verwarring. Bijna vertrokken we een uur te vroeg.

Ik keek op 9 april en toen ging de zon om 20.28 uur onder. Gisteravond was dat bijna een uur later, om 21.18 uur. Wat later en een wegomleiding verder reden we in de richting van het IJmeer. We parkeerden de auto op de plaats waar overdag een frietkot staat, vlakbij het drijvende hotel en zagen de zon vol boven de wolkenrand uittornen.

image
Inge kijkt naar de zonsondergang

Ik installeerde de fotocamera op een statief en liet hem draaien op de videostand. Er stond nog een minuut of 18 ruimte op de schijf. Waarna ik het toestel evenwijdig met de horizon zette. Het rulle zand zette het statief niet helemaal waterpas. Na wat passen en meten was ook dat in orde.

Inge maakte foto’s met haar camera en ik klikte soms een enkel plaatje met mijn mobieltje. Wat een prachtig gezicht hoe de zon achter de wolkenband verdween en de rand met wolken een eigen tint meegaf. Alles om de wolkenrand heen kleurde in de tinten van de ondergaande zon. Een schitterend gezicht.

image
Muggen in beeld

De vele muggen die daarna opdoemden gooiden wel wat roet in het eten. Ze gaven het water duizenden puntjes als de pixels van een oude krantenfoto. Zo puntig maakte de zwerm muggen het beeld van het kabbelend water. Iets dat bij de echte zee niet zal gebeuren. Het binnenmeertje zorgt nog eens extra voor de nodige levensruimte van deze gevleugde streepjes.

Zo verdween de zon en verscheen de romantiek. Misschien ben ik toch een romantischer jongeling dan ik mijzelf toedicht.