Tagarchief: zelf groenten kweken

Zoek de rabarber – Tiny House Farm

Sommige planten zitten verstopt in de bodem. Na de winter komen ze al dan niet tevoorschijn. Het is altijd weer spannend waar ze precies zitten. Rabarber is zo’n voorbeeld.

Het lukt nog niet zo goed om rabarber goed op te laten komen. Vooral de hete zomers houden ze erg klein. De harde zeeklei doet de rest. We vertroetelen ze dit jaar wat meer dan eerst, met onder andere koffieprut.

Rabarber extra verwennen

Volgend jaar zullen we ze ook wat extra verwennen met compost. Op sommige plekken zijn ze afgelopen jaar niet zo goed meer opgekomen. Daarom is het extra spannend wat er nu in de grond in zit.

Niet overal komen ze nu op. Maar het kan ook zijn dat er wat tussen zitten die later zijn. De kou van de laatste dagen helpt natuurlijk ook niet mee. De grote bladeren verschrompelen meteen bij het voelen van zoveel de noordenwind meegebracht hagel en natte sneeuw.

Opdoemende rabarber

Toch doemt er soms ineens eentje op. Een tijdlang hielden we de rabarber die het laatste gepland is, goed in de gaten. Maar ik was er niet zo zeker van of het plekje waar ik de koffieprut had neergelegd, wel de juiste was.

Tot er ineens een vreugdekreet in mij loskomt. Daar zie ik toch duidelijk het begin van de rabarber. De bladeren nog mooi in een knop, die later als een ontward zakdoekje vol met vouwen, opent. Wat een blijdschap voor zo’n klein plantje.

Eerste rabarberoogst?

De rabarber die bij de wilgen groeit, lijkt het nu het beste te doen. De stengels intens rood en de bladeren steeds groter. Zou het dan komend voorjaar zover komen: de eerste rabarber uit de tuin op het bord?

En beloofd: ik zal ze wat meer gaan vertroetelen en minder aan hun lot overlaten. Dus flink wat compost erbij en als het langere tijd droog is wat extra water. Zo kunnen ze uitgroeien tot planten waar we elk jaar van kunnen oogsten.

En extra troeteltips zijn altijd welkom.

Meneer Hendriks – Tiny House Farm

Het voorjaar komt steeds dichterbij. De amandelboom staat al voorzichtig in bloei. Ook piept op een paar plekjes al voorzichtig de rabarber uit de grond. Veelbelovende dingen. Ik kijk ernaar uit.

De amandelboom is voorzichtig in bloei

Het eerste jaar moestuinieren was heel fanatiek. Het was ook veel water geven en ontzettend veel aandacht voor de planten. Niet alles lukte. En dan de tomatenziekte die heel de tomatenoogst in een week lamlegde. Oneetbaar en de smurrie die we ervan maakten, smaakte ons niet zo.

Altijd iets eetbaars

Nu richten we de tuin vooral in als een voedselbos; waarbij de fruitbomen ook in gildes groeien. We bouwen in lagen, zodat de planten en bomen elkaar versterken en er altijd wel iets eetbaars in de tuin is te vinden.

Inrichten van de moestuin

Een heel klein hoekje ben ik aan het inrichten voor de moestuin. We kweken de planten op in de kas. Daarnaast groeien er in de kas ook de planten die beter gedijen op meer warmte. Voor de andere planten richten we een klein moestuintje in.

Moestuinbak

Hiervoor ben ik druk in de weer om een vierkante moestuinbak te maken. We hadden nog wat grote balken liggen, gekregen van buren of nog over van ons eigen huis. De houtvoorraad lijkt wel onuitputtelijk. Ook deze vierkantemeterbak maak ik ervan.

De moestuinbak gemaakt van stukken resthout

De grond in de bak is klei vermengd met de compost die vorige week arriveerde en waar ik tussen het werk door af en toe een kruiwagen van heb versjouwd van de oprit naar de achtertuin.

Handzaag

De dikke balken voor de bak kan ik niet zagen met de decoupeerzaag. Hiervoor gebruik ik de handzaag. Zorgvuldig afgetekend gaat de zaag erin. In het begin gaat het nog best lastig, maar tijdens het zagen komt meneer Hendriks van de MTS voor ogen.

Zagen met de afkortzaag

Meneer Hendriks was altijd te vinden in de werkplaats. Hij begeleidde de vakdocenten bij de praktijklessen. We bouwden de hoek van een raam, een kozijn, een timmerdoos, een klein tafeltje en een zaagbankje. Na afloop mocht je deze voorwerpen kopen. De minitrap heb ik gelaten voor wat hij was. De rest heb ik nog altijd. Niet zo mooi gemaakt. Ik heb en had zeker in die tijd, geen handige vingers en handen.

Botte bijl

Meneer Hendriks zag met lede ogen hoe ik het hout toetakelde, met de botte bijl in het vurenhout hakte. Precies de spaanders verwijderde die moesten blijven zitten en liet zitten wat zo hinderlijk in de weg zat. Geen handige Harry dus.

Bij het zagen met de handzaag komt hij weer voor de geest. Hij zag mijn geploeter dan met de handzaag. Hij zei dan dat ik voor niet moest drukken en trekken, maar de zaag het werk moest laten doen. Geef de zaag de ruimte, laat hem het werk doen. Als je geen druk zet en de kracht bij de beweging laat, gaat het bijna vanzelf.

Mes in de boter

Ik kreeg het toen niet voor elkaar, maar nu bijna 30 jaar later, lukt het mij. De zaag doet het werk en daar gaat het. Als een mes door de boter. Een geweldige ervaring. Ook al weet ik dat deze zaag best bot is, ik krijg het voor elkaar. Dankzij meneer Hendriks.

De kas met de moestuinbak in onze achtertuin

En zo zet ik de moestuinbak in elkaar op een zaterdagmiddag. Genietend van het voorjaarszonnetje. Samen met de permacultuurtuin krijgen ook een paar eenjarige groenten een kans. Het is gewoon te lekker om het niet te doen.

Rabarber – Tiny House Farm

We zijn druk in de weer met de moestuin. Verbaasd hoe snel alles opkomt. Neem de rabarber. We hebben 5 knollen een klein maandje geleden geplant en de eerste scheuten schieten omhoog. De stengels zijn al herkenbaar.

We moeten ze laten staan dit eerste jaar om goed te kunnen volgroeien. Dan ga je je bijna zorgen maken op de plekken waar de rabarber nog niet opkomt. Ik denk dat we daar gewoon nog even geduld moeten hebben.

Opkomende rabarber, de Holsteiner Blut

De rabarber groeit erg hard. Zie je de ene dag nog niks, kijk je een dag later en dan zie je ineens een blad uit de grond komen. Wat een prachtige groente is het. De bladeren zijn giftig, maar de stengels kun je eten. Ze bevatten ontzettend veel ijzer.

De eerste groenten komen op. Zo verschijnen de eerste rabarberstengels uit de klei van de Tiny House Farm in Almere Oosterwold.

De soorten die we bij Vreekens hebben meegekregen zijn: Ruby Jack, de Holsteiner Blut (2x), de Frambozen rood en de Paragon. Allemaal rabarbervariƫteiten met een heel eigen smaak en kenmerk. Ik ben erg nieuwsgierig hoe ze smaken. Zou je het goed proeven welk ras je aan het eten bent?

Je ziet ook echt heel duidelijk de verschillen. Zo is het blad soms rood, soms groen en ook verschilt de samenstelling van het blad. Heel benieuwd wat de verschillen in smaak zullen zijn. Maar we laten ze eerst nog groeien voordat we ze echt gaan oogsten. Om meteen de rabarber al in het eerste jaar uit te putten, kan niet de bedoeling zijn.

Verdorde mosterdplanten op drassige grond – Tiny House Farm

We slaan ons een weg door de verdorde mosterdplanten op ons toekomstige landje. De grond is een beetje modderig. Zeeklei zuigt het water snel op, maar de regen van deze dag zorgt voor vieze schoenen. Gelukkig heb ik mijn laarzen aangetrokken om mij een beetje te beschermen tegen de modder.

Ondanks deze bescherming zitten onze kleren vol modder. Net als dat de auto wat later ook boordevol met natte zeeklei zit. Ik meen zelfs op het dak zeeklei te zien.

We horen de status van het project. Niet alles gaat even snel. De ambtelijke molens lopen traag en niet iedereen kan daar even goed tegen. Sommige mensen wachten al sinds augustus op de acte om de grond te kunnen kopen. De vraag is groot, waardoor er achterstanden zijn ontstaan.

Vooralsnog blijf ik rustig. Ik kan mij wel drukmaken, maar ik denk niet dat ik daar iets mee opschiet. Het geeft mij weer extra tijd om thuis de boel op te ruimen. Een rondritje langs verschillende bouwplaatsen verklapt al wel wat ons allemaal te wachten staat.

Haast lijk je niet te moeten hebben, maar wel geduld en een oplettende geest. Voor je het weet loopt het geld er met bakken uit en heb je er nauwelijks controle over.

Er zijn wat bieten achtergebleven van de oogst. Ze gaan mee in een zak. Hoe de bieten smaken van de Oosterwoldse bodem? Groot en robuust zijn deze winterbieten, duidelijk bedoeld voor de industrie. Maar ze smaken heerlijk. We proeven al een beetje de nieuwe grond van straks.

Eerste oogst

De eerste erwtjes uit de moestuin
De eerste erwtjes uit de moestuin

We waren er stil van: de eerste oogst uit ons moestuintje. Gisteren haalde Inge de spitskool uit het vak en ontdekte ze de eerste erwtjes. Gelijk daarna bereidde ze een vorstelijk maal: de groenten voorzichtig gebakken met stukjes prei erdoor. Samen met een heerlijk stukje kip en gebakken aardappels was het lust om op te eten.

Het resultaat: een vorstelijk maal
Het resultaat: een vorstelijk maal

De rest ziet er ook veelbelovend uit. Het zaaigoed schiet meer dan kiem. De tomatenplanten komen fier uit de tuinaarde en bevatten veel gele bloemetjes. De bietjes gaan ook hard en zelfs de worteltjes beginnen de bekende vorm te krijgen. Nog een paar zomerse dagen en we kunnen meer van dit soort verse groenten eten. Wat een genot. Dat geeft veel voldoening na al dat werk voor het inrichten van dit stukje tuin. Hopelijk blijft het resultaat zo heerlijk smaken.

De wortel heeft nog een paar dagen zon nodig
De wortel heeft nog een paar dagen zon nodig

Net als het toetje: een paar verse aardbeien met slagroom.