Tagarchief: #wot

Vooruitzicht – #WOT

image
Advertentie van een sportschool.

Het nieuwe jaar is de tijd om voornemens te hebben. Het overgrote deel sneuvelt al in de eerste week. Daarom happen fitnesscentra gretig in op de voornemens. Er vielen vandaag al 2 folders op mijn deurmat. Het speelt in op het voornemen: ik ga nu echt meer bewegen. Een voornemen dat voornamelijk een goed vooruitzicht is voor de sportschool.

Bij mijn hardlooprondje vanmiddag zag ik ze alweer lopen. Ze droegen de nieuwste outfit en strompelden zich voort. Onder de voeten zaten de mooiste schoenen. Toch komen ze niet vooruit. De oude conditie helpt ze niet vooruit.

Kuddedier
Met die feestdagen valt me extra op wat voor een kuddedier de mens is. Begin december staan ze in de rij voor een kerstboom. Een maand later smijt iedereen ze overal neer. Ik kon afgelopen zomer zelfs 2 bomen uit onze zijtuin verwijderen.

Daags voor kerst staat de mens in de rij voor de kalkoen. Een dag na kerst liggen de restanten voor dumpprijzen in de schappen. Niemand hoeft ze meer te hebben. Iedereen staat dan alweer in een andere rij: de rij van de oliebollen en de rij van het vuurwerk.

Sportschool
Nu adverteert de sportschool met mooie aanbiedingen. De zalen zitten vol. Massa’s mensen beginnen om na een week of wat nooit meer de sportschool te betreden. Ze betalen hun abonnement een paar maanden door tot ze de rekening beseffen en ook daarmee stoppen.

Dat kuddegedrag gaat ook door. Sportscholen adverteren niet voor niks elk jaar weer. Er vallen meer mensen af dan blijven plakken. In december is het zo goed als leeg om de eerste maand van het jaar bommetjevol te zitten.

Er zijn mensen die het kuddegedrag van mensen snappen. Zij kunnen goed vooruitzien. Die verdienen goed. Elk jaar lachen ze weer in hun vuistje. De vooruitziende blik komt uit. Eigenlijk is het helemaal geen vooruitziende blik. Het gebeurt elk jaar precies hetzelfde. Ze zien de kudde en mennen haar naar hun portemonnee.

Zintuig – #WOT

Poging alle zintuigen in 1 beeld te vatten

Het zintuig is het contact met de wereld. De ogen, oren, neus, mond en huid staan in rechtstreekse verbinding met alles om je heen. Zonder buiten is er geen binnen. Wat er buiten gebeurt, krijgt vorm in het binnenste.

De taal is het medium tussen al deze zintuigen. Het opent nieuwe verbindingen, geeft de interactie tussen wereld en ik een sterke dimensie. In die zin vormt taal de zingeving van het zintuigelijke. Je kunt wel zien, voelen en ruiken, maar zonder de taal, blijft het daarbij. De taal geeft het alles betekenis.

Voor mij voldoet een mooi gedicht aan de opperste vorm van taal. Het roert de zintuigen. Je leest het gedicht en ziet, ruikt, voelt, hoort en proeft de woorden. Ze vermengen tot een zin. Tot een heus gedicht. De rest is gestuntel. Zeker als je er een blog over probeert te schrijven.

Al is er in mijn ogen een nog mooiere vorm waarin alle zintuigen samenkomen. Zien, horen, ruiken, voelen en proeven komen bij elkaar in de meest intense vorm bij het bedrijven van de liefde. En dan ineens heet het seks. Het wereldse en hemelse smelten in elkaar over. In hoofd vonkt, vuurt en fikt het. De zintuigen prikkelen van alle kanten. Daarom noemen we het maar seks.

Deur – #WOT

image
Open deur

De deur staat altijd open, las hij. Dat is een open deur, dacht hij. De deur stond hoogstens op een kier. Dat deed de deur toe. Geen houden meer aan, want voor hem ging geen deur meer open. Daar was het gat van de deur. Hij voelde zich een deur. Niemand vindt het leuk het deurtje te krijgen.

Misschien was het ook zijn fout. Hij klopte niet aan de deur waar hij in wilde. Meestal bleef hij dralen. Elke andere kerel kreeg een voet tussen de deur. Voor hem viel de deur altijd voor zijn neus dicht. Hij vroeg vrienden om raad maar dat was aan een dovemans deur geklopt.

Zo stond hij voor een gesloten deur een dag later. Er staan nog genoeg deuren voor mij open, dacht hij. Hij hoopte op een zilveren hamer om ijzeren deuren te verbreken. Hij kon immers best een deurtje opengooien. Maar het ging zijn deur voorbij.

Onafhankelijk #wot

image
Onafhankelijk of arbeider?

Onafhankelijk zie ik als het vrij zijn in doen en handelen. Of we zo onafhankelijk zijn als we weleens menen, betwijfel ik. We kleven aan deze aardbodem met heel ons hebben en houden. Een huis dat gebouwd lijkt op een hypotheek in plaats van een fundament. Een liefde waar je niet zonder kunt. Kinderen die hoe ouder ze worden, hoe afhankelijker van je lijken te worden. Het bankboekje dat altijd leger raakt.

De vaste (financiele) grond is voor mij de baan die ik heb. Als je die dan ook nog eens dreigt te verliezen, dan is het zwaar. Het voorspelbare wordt onvoorspelbaar. Het gemak van het leven, verandert in onzekerheid. Zo verdwijnt een fundament in de rompslomp.

Je kunt het zekerheid noemen. Mij ontbreekt eigenlijk de zekerheid sinds ik begon te werken in 2002. Geen vast contract en elk jaar weer die spanning waarin je maar moet hopen dat je nog een jaar respijt krijgt. Aan het einde van de 3 jaar is daar dan de beslissing. De economische situatie of een ander gebrek wordt er dan bijgehaald.

In 2005 ging het slecht met de krant – geen vast contract. In 2007 veranderde een afdeling – geen vast contract. In 2009 stopte de titel bij de uitgever – geen vast contract. In 2010 hing het van een opdracht af – geen vast contract. En nu hangt er weer een reorganisatie boven het hoofd – geen vast contract. Over mijn functioneren ging en gaat het niet.

Elke keer die spanning. Een huis, een gezin, een leven. Het draait er niet eens om of je functioneert. Het draait alleen om het contract. Tijdelijk kun je ruilen met tijdelijk. Een vast contract boezemt veel organisaties angst in. Iedereen blijft zitten waar hij zit. Alleen mensen met een tijdelijk contract wisselen van baan. Tijdelijk.

Daarom word ik altijd verdrietig van persberichten die spreken over ongedwongen ontslagen. Zelfs vakbonden lijken dit doel na te streven. Ze zijn er trots op dat alle mensen met een vast contract kunnen blijven. Dat tijdelijke contracten niet verlengd worden, zien ze als winst.

Iemand met een tijdelijk contract dat niet verlengd wordt, komt blijkbaar ‘ongedwongen’ zonder werk te zitten. Managers zeggen dan in een gesprek met een spijtig gezicht dat het nu eenmaal zo is. Een feit. Ik ben er afhankelijk van. De managers beschikken zelf over een vast contract.

Onafhankelijk thuiszitten omdat je werkeloos bent. Ik zie dat niet zo. Ik zie het vooral als een belasting. Werkeloos zijn wordt gezien als ‘profiteren’ door het grootste deel van Nederland. Het grootste deel dat al jaren naar hetzelfde werk gaat omdat het een vast contract heeft.

Daarom probeer ik mijn gedachten los te maken van het contract. Zo probeer ik onafhankelijk in het leven te staan. Mij heeft niemand. Ik ben niet in een contract te vangen. Leve de vrijheid. Soms lukt dat en dan voel ik me even onafhankelijk.

Stilte – de laatste #WOT

#wot stilte

Zou de stilte het slotakkoord zijn? @metkcom schreef vanmiddag op haar blog dat de #WOT van vandaag de laatste is. Uitgerekend deze 46e en laatste #WOT krijgt het onderwerp *stilte*. Stilte betekent veel. Zeker als je in een huis met slechthorenden woont. De televisie staat luid, er wordt luid en duidelijk gepraat en ze hebben niet altijd in de gaten dat hun stilte helemaal niet stil is.

Het geluid van de koelkast die aanslaat, het gezoem van een computer of het voorbij rijden van een scooter. Een fietsbel die klinkt, een auto die toetert of een kind dat jengelt. Overal zit geluid. Zelfs in de wachtkamer waar ik vanmorgen zat, klonk op de achtergrond een radio. Stilte maakt mensen blijkbaar een beetje bang, want het is moeilijk te vinden. Zelfs in het winkelcentrum klinkt achtergrondmuziek.

Alleen het rustgevende getik van mijn wekker, daar kan mijn lief niet tegen. Ze zag het ding in mijn Leidse studentenkamer staan en was resoluut. ‘Dat ding gaat weg. Anders slaap ik niet.’ Hij mocht staan in de kast, weggestopt tussen 2 truien. Zo hoorde ze hem tenminste niet.

Ik kan heerlijk op de tikkende wekker slapen. Zeker als je veel geluiden om je heen hoort, kan het helpen als rustgevend tegengeluid. Bij mij wel. Wat voor mij rustgevend is, is voor haar zenuwslopend. Vandaar dat het ding op mijn kamer staat. Het getik wordt daar weer overstemd door het getik op het toetsenbord.

De laatste tik van de #WOT heeft nu geklonken want @metkcom doet het niet meer. Wel jammer. Al heb ik maar aan een paar #WOT’s meegedaan, het gaf mij altijd wel plezier de bijdragen van anderen te lezen en zelf te associeren rond het onderwerp. Want ik was niet op het verhaal van de tikkende wekker gekomen, al schrijvend over *stilte*.

Dank je Karin voor de inspirerende 46 #WOT’s die je uitschreef. En jammer dat je stopt.