Tagarchief: werk

Donker – Tiny House Farm

Er is één ding waar ik weinig rekening mee heb gehouden bij de verhuizing naar Oosterwold: dat je overal een eind van af zit. Je ziet het ’s morgens al aan de grote hoeveelheid auto’s die hier wegrijdt. Net als dat sommige bewoners met meerdere mensen in het huishouden al een extra auto hebben aangeschaft.

Als ik op mijn werk vertel dat ik op de fiets elke dag naar mijn werk kom, krijg ik verbaasde blikken. Hoe houd je dat vol? En dan ook nog eens op een gewone trapfiets, dus niet elektrisch! En de reacties komen van jongere collega’s die nog eens veel sportiever zijn dan de stijve hark die ik ben.

12 kilometer van Almere

Je zit hier 12 kilometer van het centrum van Almere. De supermarkt die het dichtstbij is, zit op een kilometer of 8 van ons huis. Dat betekent fietsen, als je gewoon met 1 auto wilt blijven rijden. En ik fiets altijd naar mijn werk.

Dat doe ik sinds dat we hier wonen. De paar maanden dat ik bij Univé werkte, fietste ik elke ochtend naar het station in het centrum. Om na 12 kilometer fietsen, de trein naar Zwolle te pakken. Zo was ik bijna 2 uur onderweg van deur tot deur.

Door donker fietsen

Op zich niet zo heel erg. De enige tijd van het jaar dat ik het er heel zwaar mee heb, is in de winter. Als de dagen korter worden en je veel in het donker moet fietsen. Het kost veel energie merk ik. Het donker waarin je fietst, vraagt veel concentratie. En dan is het best pittig om elke dag naar en van je werk te fietsen.

Op die avonden als ik vermoeid van het werk naar huis fiets, vraag ik mij af waarom we hier zijn gaan wonen. Maar tegelijkertijd vind ik niet dat ik eraan moet toegeven door een auto of – erger – een elektrische fiets te kopen. Daarom probeer ik het vol te houden en is het in de winter wat zwaarder.

Tips – en dan niet een elektrische fiets of auto kopen – zijn van harte welkom…

Scheve tegelvloer – Tiny House Farm

Ze zouden komen voor het schuurtje afgelopen maandag. Ze zijn ook geweest, maar het vloertje dat ik gemaakt had deugde niet volgens de man. Veel te scheef. Hij hield zijn waterpas nog extra scheef voor het effect. ‘Een verloop van 7 centimeter is onacceptabel. Dat doe ik niet’, zei hij.

‘Bovendien loopt het hier af. Die tegels zakken meteen. Kijk maar.’ Hij stampte. De vloer bleef strak liggen, maar hij was overtuigd en vertrok weer. Er klopte weinig van zijn beweringen, maar hij weigerde het schuurtje op te bouwen.

Niet echt opbouwende kritiek als je dagen bent beziggeweest om die vloer met de hand te bouwen. Misschien zit er verloop in, maar dan zeker nooit meer dan 3 à 4 centimeter. We hebben het gezegd, maar het enige gelijk, was zijn gelijk. Bewust gedaan omdat die kant ook niet zo goed was ingeklonken en dan zou het min of meer recht trekken na een paar regenbuien.

In de tijd dat Inge druk aan het tegelen was in de keuken en bij de kachel, was ik de grote zware tegels voor de vloer van het schuurtje aan het leggen. Loodzwaar werk met de grote tegels die ik vlak voor de verhuizing ergens had opgehaald.

Het is al weken klaar en hij staat heel erg strak. Het blijft heel mooi staan na de regenbuien van de laatste weken. Ben er best trots op hoe ik dat gebouwd heb. Omdat ik geen puf heb zelf het schuurtje op te bouwen, vroegen we bij de bestelling aan de bouwer om het schuurtje op te bouwen.

De opbouwers van het schuurtje denken daar anders over. ‘Het staat in de voorwaarden’, zei de bouwer. Hij schermde met het formulier waarin staat dat de fundering waterpas en op maat moet zijn. Daarna ging hij tekeer over de banden die ontbraken en dat het platje maar net paste en daarmee te klein was.

Nu loopt de bouw van het schuurtje opnieuw vertraging op. Een fundering voor een schuurtje hoeft in mijn ogen echt niet zo zwaar te zijn als de fundering van een huis. Het zou toch snel en eenvoudig moeten kunnen, maar er heerst een vloek over het ding. De bouw van het huis ging sneller dan het opbouwen van een schuurtje.

En ik was maandag teleurgesteld. Heel teleurgesteld. Dat ik geen stoepie voor de schuur kan leggen. Dat we als beloning 150 euro extra aan voorrijkosten mogen betalen. Hij zou ons nog matsen, want het was eigenlijk 200 euro, beweerde hij. En we moeten voor nog veel meer geld de tegels er weer uitlichten en een nieuw platje maken.

Bah.

Kraaiennest

image

De vogels krijgen de kriebels. Vanaf mijn werkplek zie ik een koppeltje kraaien druk de takjes en twijgjes van de bomen voor het raam weghalen. Heel behendig pakt de kraai een takje en draait het rondjes om het los van de tak te trekken.

Het ziet er schattig uit. De zware kraai balanceert op het smalle takje. Hij lijkt elk moment naar beneden te storten op het plekje waar normaal de meesjes zitten.

Ze verzamelen nestmateriaal en vliegen af en aan naar de boom iets verderop bij het water. Ze gaan er niet rechtstreeks op af, maar met een boogje. Een eindje over de plas. Zo misleiden ze eventuele vijanden en houden ze op een afstandje.

Wat later een harde klap op het raam. Het lijkt wel of er een vogel tegen het raam vliegt. Ik kijk op en zie de kraai voor het raam staan. Hij wil naar binnen. Blijkbaar ligt er best aantrekkelijk nestmateriaal op de vensterbank.

Lezen in de trein – #50books

image

Sinds ik in Utrecht werk, neem ik bijna dagelijks de trein naar mijn werk. Ik stap op Utrecht Overvecht uit en fiets de laatste 6 kilometer naar mijn werk. Onderweg in de trein lees ik. Ik sleep mijn boek gewoon mee de trein in en lees daar verder.

Lezen in de trein is heerlijk. Het is een reden voor mij om met de trein te reizen. Het moment dat je helemaal wegdroomt in je verhaal en alles vergeet. Ik kan daar ontzettend van genieten.

Wel vind ik het jammer dat de stoptreinen die tussen Almere en Utrecht rijden vaak erg druk zijn. Net als dat ze erg ongemakkelijk zitten. Je zit met je knieën op schoot en dat is niet altijd een gemakkelijke leeshouding. Net als dat een staand in een overvolle trein niet de meest prettige manier is om te lezen. Maar met genoeg aandacht voor het verhaal maakt dat allemaal niks uit.

Zo onderweg schieten de romans er doorheen. Ik lees nu gemiddeld 2 boeken per week. Als het boek wat dikker is, eentje. Maar ik slaag goed in het project waarbij ik elke week een boek lees: boekperweek. Het helpt mij heerlijk ontspannen voor en na het werk.

Dat zal wel wennen worden als ik volgende maand in mijn eigen woonplaats werk. Ik ga dan namelijk aan de slag als senior webredacteur bij Yarden in Almere. Het is maar een kwartiertje fietsen naarmijn nieuwe baan. Dan kan ik niet meer onderweg lezen en zal ik mijn leesmoment bewust moeten gaan zoeken binnen de drukte van de dag.

#50books

Dit is het antwoord op vraag 9 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Na Martha Pelkman in 2014 heeft Peter het in 2015 weer overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.

Mijn fietswrak

image

Van de gevonden zwerf- en weesfietsen maken ze in Utrecht nieuwe tweedehands fietsen. Ze stellen zo fietsen samen van meerdere fietsen. Daarom was ik een week voordat ik bij mijn nieuwe werkgever begon naar het depot afgereisd voor een fiets, mijn gewezen fietswrak. Het was rotweer. Ik maakte snel een rondje op de fiets die mij wel wat leek. Er zat ook nog twee maanden garantie op omdat hij duurder was dan 80 euro.

Zo fietste ik een paar weken later van en naar het station Utrecht Overvecht waar ik uit- en instap om de 6 kilometer naar het industrieterrein te overbruggen. Het viel mij al snel op dat hij eigenlijk veel te snel trapte. Ideaal om bij het stoplicht weg te komen, maar vervelend bij de lange stukken. Tot overmaat van ramp brak mijn ketting.

Het was een extra teleurstelling. Bij de eerste keer dat ik wilde fietsen van het station naar mijn werk ontdekte ik dat de banden leeg waren. Een geinponem had alle fietsbanden leeg laten lopen in het stallingsgedeelte waar ik mijn fiets had gestald. Hoe moest ik wegkomen. Gelukkig vond ik een fiets met een pompje dat ik kon lenen voor de noodzakelijke lucht.

Ik belde de fietsservice. Ik had iets meer dan een week op deze fiets gereden en de ketting was al kapot. Ze waren lastig te pakken te krijgen, maar toen ik eenmaal de bedrijfsleider van dit initiatief te pakken had, bood hij mij aan om een nieuwe fiets te brengen. Ik gaf hem de stukke fiets mee, waarna hij aan het eind van de middag met een andere fiets kwam.

image

Een schitterende paarse, waar ik nu al een paar weken op fiets. Hij is snel en wendbaar, maar bij het stoplicht kom ik snel weg. Ik raak zelfs al een beetje gewend aan het hectische verkeer in de stad met al zijn stoplichten en hobbelpaadjes. Iets heel anders dan Almere, waar je als fietser overal voorrang hebt en hoffelijk wordt behandeld.