Tagarchief: weerwater

In het donker terug – #omzwervingen

Een uurtje later rij ik in het donker weer terug. Het is snel gedaan, bijna alles is donker. Toch kan ik genoeg zien. Bij de lange donkere tunnel onder de snelweg stop ik even om het trappetje voor de werklui te pakken. Ik klim omhoog en krijg een heus gevoel net met mijn kop boven het wegdek van de snelweg uit te steken. Het verkeer raast met zijn schietende lampjes voorbij.
Zo stap ik even later weer op mijn rijwiel en pak de nieuwe route door het Kromslootpark. Zeker in het donker zie ik niet alle gaten in het fietspad, maar ik geniet van de duisternis, al leidt de lichtkoker links van mij best af. Het verkeer raast door, maar toch contrasteren de overvliegende ganzen met hun gakken dit geluid goed.

Ik nader Almere vanaf het Vroegevogelbos, langs de schaapskooi en duik dan onder de snelweg door. Wat is het hier achter het restaurant Atlantis kaal. Al het bos dat hier achter lag, is verdwenen. Het verkeer krijgt hier alle ruimte in ruil voor al dat groen.

Bij het Weerwater kan ik het niet laten om een foto te maken van de hoogbouw, zo mooi als deze weerspiegelt in het water. De waterhoentjes vechten om de aandacht en zwemmen mij met hoge snelheid tegemoet. Ik heb niks te eten en moet ze daarom teleurstellen. Maar gelukkig hoor ik een nieuwe groep ganzen boven mij vliegen op weg naar hun slaapplaats voor vannacht.

Vogels

img_20161201_213213
Een tijdje terug zat ik in vergadering op de bovenste verdieping van mijn werk. Het was prachtig, helder weer en ik zag hoe 2 roofvogels prachtig om elkaar heen cirkelden. Het had wel weg van een paringsdans of misschien bepaalden ze hun leefgebieden, maar ik kon even heerlijk ontsnappen in een saaie meeting.

Het zijn taferelen waar ik echt ontzettend van kan genieten. Redmond O’Hanlon woonde op uitnodiging van de Floriade een tijdje in het lege gebouw van de voormalige duikersschool bij het Weerwater. Vanuit het huis keek hij uit op het Vogeleiland. Een prachtig klein gebiedje dat aan de aandacht van mensen is ontsnapt en waar de natuur zich heel verrassend ontwikkelt.

De menselijke aandacht is nu wel op het gebied gericht. De gemeente heeft het gebied aangewezen voor de Floriade in 2022. Een evenement waar veel discussie over heerst. Ik zie veel protesten op de fietspaden gekliederd in grote letters tegen dit evenement. De keuze voor dit gebied als Floriadeterrein is in mijn ogen ook echt verkeerd.

Met name op het Vogeleiland leven veel dieren. Bevers, er is een schildpaddenkolonie en vogels als de havik hebben hier hun leefgebied. Redmond O’Hanlon laat het in zijn films ook prachtig zien. Zo dicht bij de stad beleeft hij veel avonturen met de dieren die hier wonen. Het geeft de stad extra gewicht en juist een groen evenement als de Floriade zou de natuur in dit gebied niet mogen verstoren.

Helaas mag Redmond daar niks over zeggen. Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt, luidt het spreekwoord. Wel jammer dat uitgerekend een natuurschrijver als Redmond O’Hanlon dit lot treft.

Gelukkig helpt de trage besluitvorming wel mee om nog even te genieten van dit stuk. Als ik de vogels, schildpadden en bevers was, zou ik een rechtszaak beginnen. Grote kans dat je wint.

Scootmobiels

img_20160828_202711.jpgDe eerste stadsschrijver, Stefan Sanders, merkte het al op: in Almere rijden opvallend veel scootmobiels. Het valt mij niet (meer) op. Ergens weet ik ook niet of het mij ooit opviel. Renate Dorrestein heeft het in haar roman Weerwater ook over de vele scootmobiels.

Haar roman opent er vrijwel meteen mee. De hoofdpersoon en ik-verteller loopt die zondagmorgen naar de andere kant van de snelweg A6, naar het Vroege Vogelbos:

Er waren al meer mensen op de been, wandelaars, fietsers en hardlopers. En ik zag de ene scootmobiel na de andere. Misschien was er een revalidatiecentrum in de buurt. Iemand riep me toe: ‘Ik heb zowat al uw boeken gelezen!’ (14)

In gesprek met de directeur van de Almeerse gevangenis, Almere Binnen, spreekt de hoofdpersoon opnieuw over scootmobiels. De wereld is vergaan en alleen Almere is er nog. Het is warm. Ze stinken, merkt ze als een zakdoek haar voorhoofd droogwrijft.

Ook de wethouder stonk, er kwam een zur lucht van hem af, vermengd met iets bitters. Angstzweet.
Zwijgend keken we naar de stad die beneden ons als een amechtig beest lag te trillen in de hitte. Toen zei hij: ‘Nooit gedacht dat ik het verkeer zou missen.’
‘Ja,’ zei ik, ‘en de scootmobiels.’
Hij wees in de verte, waar de witte donjon van het Kasteel boven de bomen uitstak. ‘De wereld vergaat, en dat onding staat nog steeds overeind.’ (57)

De scootmobiels hebben in elk geval de ramp niet overleefd. Net als dat er niet veel bejaarden meer over zijn in het Almere als de wereld is vergaan.

Renate Dorrestein: Weerwater. Roman. Amsterdam: Uitgeverij Podium, 2015. ISBN: 978 90 5759 712 1. 302 pagina’s. Prijs: € 19,50. Bestel

Zelfmoord

img_20160828_202642.jpgIn de romans van Renate Dorrestein is zelfmoord een terugkerend thema. Ook de roman Weerwater gaat hier dieper op in. Het personage Dennis Kardoen raakt in Almere verzeild op de vlucht voor zijn zwangere vriendin.

Hij belandt na de bizarre storm in Almere en dan vergaat de wereld. Zo blijft hij onbedoeld in leven, terwijl zijn vriendin het waarschijnlijk niet overleefd heeft. Het kwelt hem met een schuldgevoel. Ook omdat Dennis Kardoens vader zelfmoord heeft gepleegd.

Zijn moeder heeft het zijn hele leven voor zich gehouden. Hij heeft dit gehoord van zijn moeder een dag voordat zijn vriendin Mila vertelt over het erwtje in haar buik. Voor zijn geboorte maakte zijn vader een eind aan zijn leven. Dennis Kardoen vraagt zich af of hij niet hetzelfde had willen doen na het bericht van zijn vriendin.

Dezelfde vlucht is tegelijk zijn redding geweest. De rest is er niet meer, alleen hij leeft nog.

Hij had net als Mila dood moeten zijn, terwijl ze nu onbedoeld zijn leven had gered. Het voelde bijna als iets waarvoor hij boete moest doen. Op z’n minst moest hij iets verzinnen om haar postuum recht te doen. Misschien hield ze dan ook op om hem in zijn gedachten te achtervolgen. (93)

Dezelfde achtervolging waar de schrijfster Renate Dorrestein aan lijdt. Elke keer keert die onduidelijke zelfmoord weer terug in haar werk. De duiding van het overlijden, een zoektocht naar de reden. Het brengt de vertelster tot waanzin in Weerwater. Tegelijk laat deze roman ziet waartoe een mens in staat is om te overleven.

Renate Dorrestein schilt het leven af tot de kern en vindt de antwoorden waar het om draait bij het schrijven van dit boek. Ze verleidt de lezer ook om hierover na te denken en ze slaagt hier wonderwel in. Er zitten meer antwoorden dan vragen in dit boek. Daarmee heeft het soms meer weg van een filosofisch traktaat dan van een roman.

Renate Dorrestein: Weerwater. Roman. Amsterdam: Uitgeverij Podium, 2015. ISBN: 978 90 5759 712 1. 302 pagina’s. Prijs: € 19,50. Bestel

Steden en boeken – #50books vraag 27

img_20160628_082758.jpg

Ging het vorige week over muziek, de vraag die Jannie in haar blog over boeken en muziek stelt over een ander aspect in boeken, staat aan de basis van de vraag van vandaag.

Land, streek of plaats in boek

In veel boeken speelt namelijk een bepaalde plaats, land, gebied of streek een prominente rol. Jannie haalt in haar voorbeeld mijn woonplaats Almere aan, waarnaar ze erg nieuwsgierig werd toen ze vorig jaar Renate Dorresteins roman Weerwater las.

Door omstandigheden heb ik het boek nog steeds niet gelezen, maar Jannie werd wel heel nieuwsgierig naar Almere en ze heeft zelfs al eens een wandeling rond het Kasteel gemaakt. Een prachtige plek. Ik kom er wel een paar keer per jaar. Ik ga vooral in de winter, omdat de desolate indruk van dit half affe bouwsel dan het sterkste op mij overkomt.

Agnetapark in Delft

Ik vind het wel heel mooi dat een boek iemand naar de plek waar het verhaal speelt, krijgt. Dat geldt natuurlijk ook voor het boek van Jan van der Mast Agneta waarin het Delftse arbeiderstuindorp Agnetapark een belangrijke rol speelt. Allemaal plaatsen waar je na het lezen van een boek in geïnteresseerd raakt.

Het zijn de plekken van schrijvers en dichters die mensen bezoeken, maar de plekken die in een roman of boek een rol spelen, zijn minstens zo belangrijk. Het schijnt dat jaarlijks mensen op Bloomsday door Dublin lopen in het spoor van romanheld Leopold Bloom door de stad.

Dat brengt mij op de volgende vraag:
Welk boek heeft jou geïnspireerd een bepaalde stad, streek of land te bezoeken?

Beïnvloeden door plaats?

Laat jij je door de beschrijving van een plaats in een roman beïnvloeden? Of word je niet nieuwsgierig naar een bepaalde stad na het lezen van een mooi boek? Ik ben waanzinnig benieuwd naar de antwoorden.

En wat betreft het lezen van Renate Dorrestein haar roman over Almere. Ik ben er zeker van. Het komt wel, alleen weet ik nog niet wanneer.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Overwinterende lieveheersbeestjes

overwinterende-lieveheersbeestjes
Overwinterende lieveheersbeestjes in de uitkijktoren op het eilandje Utopia

Ook lieveheersbeestjes overwinteren. In de uitkijktoren op het eilandje Utopia zagen we ze zitten. In grote klonten aaneen, verzamelden ze in de kieren tussen de rioolpijpen. Het zag er heel schattig uit. Ook omdat het allemaal verschillende soorten waren.

lieveheersbeestjes-overwinteren-in-uitkijktoren-utopia

Ik had niet eerder zoveel Lieveheersbeestjes bij elkaar gezien. In hoeverre het een echte winterslaap betrof, weet ik niet. Misschien dat het relatief warme weer ze wakker had gemaakt. Een enkeling was namelijk al ondernemend genoeg om zich van de groep los te maken.

lieveheersbeestjes-in-spleet-tussen-rioolpijpen

We hebben lang naar de groepen kevertjes zitten kijken. Het waren er bij elkaar zeker een paar honderd. Misschien wel enige duizenden.