Tagarchief: weekendkaart

Weekendkaartje (slot)

image

Het kindermuseum dat direct op het poppenhuis aansluit, heeft wat minder mijn interesse. Ik vind het teveel overkomen als een gesponsorde zaal door een energieleverancier. Misschien zit ik er helemaal naast, maar een groot deel van de audiovisuele apparatuur doet het niet. Doris geniet er wel van en loopt het programma helemaal door, voor zover de apparatuur het doet.

image

We zijn de tijd helemaal vergeten, maar voor mij is het moment aangebroken dat ik het welletjes vind. Mijn aandachtspanne is op en ik wil weer lekker naar huis. Doris sputtert nog wat tegen en wil de dure museumwinkel nog in. Ze speelt met speeldoosjes van een tientje of houdt een ander ding haar hand vast dat ik echt te gortig vind. We gaan maar snel naar huis, beslis ik.

image

Zo lopen we een kwartiertje later weer in een heuse stoet naar het station. De trein loopt binnen en we nemen plaats in een overvolle trein naast twee chagrijnig studenten. Ik had ze hun tassen en jassen laten opruimen om te kunnen zitten. Doris heeft haar boek al uit voor we langs Hoogeveen rijden.

image

Na de overstap in Zwolle vertel ik over het Observatorium en natuurlijk genieten we van de paardjes in de Oostvaardersplassen. Zo’n moment dat zo’n machtig hert je recht staat aan te kijken, vergeet je niet snel. Het is al een stuk minder licht dan op de heenreis, maar we zijn weer bijna thuis.

image

Op het station breekt dan een heel mooi moment aan. Ik geef mijn dagkaartje aan iemand anders. Zo kan hij er ook nog een hoop plezier aan beleven. Een man staat in de rij bij het kaartjesautomaat en ik vraag of hij een kaartje wil. ‘Wat moet je ervoor hebben?’ vraagt hij. Ik zeg dat hij het voor niks mag hebben. Hij is helemaal gelukkig, geeft mij een hand en bedankt me uitvoerig.

image

Zo heerlijk om iemand anders ook nog een leuke dag te bezorgen.

Het meisje van Yde

image

Van de eieren zoeken we snel de weg naar de archeologie. Ik hoop nu eindelijk de kano te zien waar ik al veel verhalen over gehoord heb. Net als het veenlijk dat twee veenarbeiders vonden meer dan een eeuw geleden.

Het is het meisje van Yde. Een indrukwekkende reconstructie is er van haar gemaakt. Het geeft dit meisje letterlijk een gezicht. Het verhaal dat erbij wordt verteld is even indrukwekkend.

image

De goddelijke kracht die de Germanen aan het moeras toekennen is begrijpelijk en weerzinwekkend tegelijk. Hetzelfde moeras heeft dit lichaam zo verschrikkelijk gaaf overgeleverd, compleet met haar het wollen touw waarmee ze gewurgd is. De uitdrukking op haar gezicht brengt haar wel heel dichtbij.

image

We zijn heel ver terug in de tijd, maar het voelt alsof dit gisteren gebeurde. De kracht die dit lichaam laat zien, helpt je de eeuwen te overbruggen en dit met evenveel walging te ondergaan als een misdaad die gisteren is gepleegd.

Het levensechte poppenhuis is in werkelijkheid een gereconstrueerde patriciërswoning uit de 18e eeuw. Het is heerlijk om even door het huis te lopen en alles is op een aantrekkelijke manier uitgestald. Het rariteitenkabinet trekt mijn aandacht. Wat een ontzettend leuke manier om deze periode tot leven te wekken.

image

Doris vindt het geweldig. Ondanks haar slechte gehoor beleeft ze ontzettend veel plezier hier. Ze verstaat weinig van wat er gezegd en verteld wordt, maar het beeld en de tastbare voorwerpen maken veel goed.

Morgen het slot: Weekendkaart (slot)

Bartje

image

In Assen ligt veel meer sneeuw, of het lijkt meer opgevroren sneeuw. We glibberen een kleine stoet van mensen in de richting van het centrum van Assen. De wegwijzers voor de fietsers wijzen in de goede richting.

Een bruggetje over. Bij Bartje maken we een selfie. Wie is Bartje? Ik probeer het uit te leggen en te vertellen over het verhaal van Anne de Vries. Compleet met de bruine bonen waar de jongen niet voor wilde bidden. Het Museumlaantje verraadt dat we in de goede richting lopen. Anders vertellen de wandelaars het wel die voor ons uit lopen.

image

Een imposante entree heeft het museum met een brede trap die Doris als eng bestempeld en dan een hele grote entreehal. We zoeken een wc en een kluisje. Zo zijn we helemaal geïnstalleerd voor het museumbezoek. Ik ben op zoek naar een plattegrond en we volgen de wegwijzers.

Het werk van de Russische meester Kazimir Malevich valt een beetje tegen. Het wil niet zo goed lukken om in de wereld van de figuratie te komen. Een paar schilderijen met lijnenspel willen mij wel bekoren. De menselijke figuren die gereduceerd zijn tot abstracties met hun mooie kleuren geven een helderheid zoals ik dat bij Mondriaan ook ken. Maar het wil niet echt vlotten om er goed in te komen. Misschien is het te heftig om daarmee te beginnen.

image

We zoeken de overkant op. Het is ook aan de andere kant van de weg. Het museum loopt hier onder de weg door. Daar komen we in de wereld van de kostbare eieren uit het Russische Tsarenrijk. Wat een schoonheid! Het begint al met het prachtige groene ei in de vitrine. Als we in de donkere zaal komen zien we de versierde eieren, soms een mooie gepolijste mineraal, een andere keer een heus kunstwerkje van zilver met binnenin een medaillon van de heilige Nicolaas.

image

Morgen het vervolg: Het meisje van Yde

 

Weekendkaartje

image

Het weekendkaartje van het Kruidvat ligt er nog en verloopt dit weekend. Doris is weer voldoende opgeknapt daarom overleg ik even met haar waar de reis naartoe gaat. Ze mag kiezen tussen De fundatie in Zwolle of het Drents Museum in Assen. Ik probeer een samenvatting van de collecties te geven. Ze kiest voor Assen.

oostvaardersplassen2

We stappen in de trein van half twaalf. Een rechtstreekse trein. Je stapt in Almere in en je komt anderhalf uur later in Assen uit. Het stukje langs de Oostvaardersplassen is favoriet. We turen naar buiten op spotten de herten, paardjes en runderen. Het ziet er dor en droog uit. Een uitgestrekte toendra waar de bomen als kale cocktailprikkers omhoog steken.

Er lijkt nog maar weinig leven in te zitten. Een man een bankje achter ons scheldt over het Nederlands natuurbeleid. ‘Dit is toch geen natuur’, roept hij in zijn onemanshow voor het hele treincompartiment. ‘Moet je zien. Wat stelt dit nou voor. Een kale vlakte is het. Niks meer.’

oostvaardersplassen

De show stopt pas als de trein Lelystad binnenrijdt. De monoloog van de man verdwijnt langzaam in de richting van het trappenhuis in de dubbeldekker. Een vrouw loopt er gedwee achteraan als een mak edelhert houdt ze de goede afstand op haar voorganger.

We rijden alweer. Op de akkers laat de sneeuw nog een dun laagje wit achter tegen de donkere landbouwaarde. De kaalheid van de Oostvaardersplassen zet door. Al doorkruist soms een weg het landschap. Of een kunstwerk zoals het Observatorium.

image

De trein dendert er voorbij alsof het allemaal niks voorstelt. Alleen bij de tunnel remt het treinstel af. De druk in je oren is altijd enorm. Dat komt – heb ik begrepen – doordat de tunnel eigenlijk te smal is waardoor je niet met hoge snelheden door de tunnel kunt rijden. Altijd klappen je oren dicht als je door die tunnel rijdt. Zo ook vandaag.

Doris laat zich niet storen. Ze heeft voor vertrek een boekje van Roald Dahl als bagage ingepakt en leest het nu met een snelheid waarmee een ander gewoon door een boek bladert. Ik ga verder met Paul Theroux’ Muskietenkust. Een roman waar ik vorige week aan begonnen ben en die leest als een trein.

image

We rijden Zwolle binnen, even wachten en dan door naar Assen. We eten de koude pannenkoeken van gisteren. Ze voelt zich ineens niet zo lekker. Ik herinner mij een treinrit – iets meer dan een jaar terug – waarbij Doris heel misselijk werd. Ik vrees weer het ergste. De trein naar Groningen rijdt namelijk in één keer door van Zwolle naar Assen. Een afstand van drie kwartier.

Het valt nu mee en we stappen in Assen eruit.

Morgen het vervolg: Bartje