Tagarchief: water

Katjes en eindelijk regen – Tiny House Farm

De droogte slaat behoorlijk toe op ons landje. Grote gaten slaan open in de harde klei. Als je niet beter weet, dan lijkt het wel of je op verhard steen loopt.

Terwijl ik elke avond dapper door de tuin loop om alle fruitbomen te bewateren. Net als de afgelopen weekend geplante kleine tomatenplantjes, kroten – rood en roodwit – en heuse artisjokken. Bij ons in huis zijn de laatste beter bekend als trage groente.

Artisjok of trage groente
De artisjok is helemaal niet zo traag als wij hem noemen

Verdorren

Ze hebben erg veel water nodig, want je ziet alles onder je ogen verdorren. En als die jonge groentes het opgeven, dan betekent dat veel moeite voor niks. Daarom geef ik elke avond een flinke hoeveelheid emmers water aan de tuin.

De bomen en struiken van Heg en landschap krijgen niks. Ze hebben het zwaar, dat zie je. Maar ze weten zich goed te houden. Overal verschijnen bladeren en zelfs de schietwilgen krijgen katjes. Niet de witte katjes die een buurvrouw heel mooi vindt, maar andere. Bij het zien van de bloemen, word ik helemaal vrolijk.

Katjes groeien aan de schietwilg
Katjes groeien aan de schietwilg van Heg en Landschap

Bladerloze sleedoorn

Eigenlijk doen alle planten van Heg en landschap het goed. Er is 1 uitzondering: de sleedoorn. Er komen geen bladeren aan. In de natuur zie ik dat de sleedoorns uitgebloeid zijn en al heel snel bladeren krijgen. In onze tuin blijven ze helemaal kaal. Zou er iets aan de hand zijn?

Tot ik een paar terug ineens een sleedoorn van onderaf hele kleine bladeren zie krijgen. Net zo vrolijk als bij het zien van de wilgenkatjes ben ik. Bijna niet de zien en vooralsnog is het alleen de sleedoorn die bij de oprit groeit. Zo zie je dat het voorjaar meer een meer toeslaat. Al is het wel kurkdroog in de tuin. Veel te droog.

De sleedoorn krijgt ook bladeren
Ook de sleedoorn krijgt bladeren

Eindelijk regen

En dan eindelijk een bui. Het is niet eens zo heel veel, maar je ziet alles meteen al opfleuren. Gelukkig breekt het daarna nog veel meer los. De regentonnen die helemaal leeg waren zijn in 1 keer helemaal vol. Het gevaar is nu dat al dat jonge grut verzuipt. Al geloof ik dat het nog wel even duurt voor het zover is.

Zo heb je elke keer zorgen om je tuin.

Helofytenfilter – Tiny House Farm

Na het tekenen van de Anterieure Overeenkomst, krijgen we een uitvoerige presentatie over het helofytenfilter dat op ons terrein wordt aangelegd. We zijn hier zelf verantwoordelijk voor. Als onderdeel van de Tiny House Farm verzorgt Wonen in Oosterwold de aanleg van dit filter.

In Almere Oosterwold dragen de bewoners namelijk zelf verantwoordelijkheid voor de aanleg van het wegennet en riolering. Alleen elektriciteit, water en glasvezel worden door de gemeente verzorgd. Al moeten de bewoners dit laatste zelf ook regelen.

De presentatie van Wetlantec biedt een mooi inkijkje in de plannen voor ons gebied. Het is voor Oosterwoldse begrippen best een grote groep met 31 huishoudens én het gemeenschappelijke gebouw aangesloten te zijn op 1 helofytenfilter.

Het bestaat uit de volgende delen: bij het huis zelf komt er een put waarin de eerste afbraak van het afvalwater is. Een centrale pomp pompt het water in het helofytenveld. Voor ons worden wilgentenen gepland die het water zuiveren. De beplanting met hulp van wilgen of riet zorgt ervoor dat er zuurstof bij het water kan, dat door de verschillende lagen in het schelpenbed zakt.

Onderin het schelpenbed stroomt het water uiteindelijk terug in het oppervlaktewater. Volgens het bedrijf Wetlantec is het water erg schoon dat teruggegeven wordt aan de natuur. De kwaliteit ligt ver onder de maxima die het waterschap stelt. Als het waterschap goedkeuring geeft, betekent dit voor ons dat we geen waterschapsbelasting hoeven te betalen.

Het grote voordeel dat we met meerdere bewoners hetzelfde filter delen, is dat we veel kunnen opvangen met elkaar. Mocht er iemand tussen zitten die wat minder schoon is, dan vangt de rest het op. Zo blijven we nog beter binnen de norm zitten. Al hoop ik dat we allemaal heel schoon zijn.

De wilgentenen geven het schelpenbed waarin het water gezuiverd wordt, een extra dimensie. Het geeft een nog groenere uitstraling. Volgens Wonen in Oosterwold past deze vorm beter bij ons. Ook is het voordeel dat we de wilgen elk jaar (of om de 2 jaar) kunnen oogsten en verwerken in allerlei soorten producten.

Een mooie presentatie die mij heel enthousiast heeft gemaakt voor de schone manier van zuiveren van ons afvalwater. Ik ben ontzettend benieuwd hoe dit in de praktijk uitpakt.

Koude douche

In een brief aan zijn moeder schrijft de Russische schrijver Konstantin Paustovski over zijn fysieke gesteldheid. Hij stelt dat hij heel fit is er beter uitziet dan menig leeftijdgenoot. Hij heeft dit aan het volgende te danken:

Misschien is dit te danken aan het feit dat ik al een tjid geleden ben begonnen mijzelf te harden: elke dag pleng ik koud water over mij heen, ik kleed me warm maar luchtig en toen wij nog in Soechoem en Batoem woonden, heb ik het hele jaar door in zee gezwommen. Daar ben ik sterker van geworden en mijn gebruikelijke griepjes en verkoudheden behoren nu geheel tot het verleden. (203)

Het idee van de koude douche is niet nieuw. Het hard je en zorgt ervoor dat je beter bestand bent tegen virussen en andere kwaaltjes. Iets wat de dichter Konstantin Paustovski al constateert. Het helpt zeker om minder snel ziek te worden. Een koude douche doet daarbij wonderen. En wat Paustovski schrijft: het helpt goed aan de weerstand.

Zo trof ik laatst op Twitter een enthousiasteling aan voor wie de zee niet meer te koud is, na het lezen van een hedendaags adviesboek om de koude te omarmen. Wim Hof, alias de Iceman, geeft tips hoe je de kou kunt overwinnen.

We leven te warm wat alleen maar kwaaltjes teweeg brengt. Het helpt echt om af en toe een koude douche te nemen. Leuk om te zien dat Konstantin Paustovski deze bewering al vele jaren geleden deed.

Konstantin Paustovski: Goudzand, Verhalen, dagboeken en brieven. Samengesteld en vertaald door Wim Hartog. Amsterdam: Uitgeverij van Oorschot, 2016. ISBN: 978 9028 261 228. Prijs: € 34,99. 670 pagina’s.Bestel

Bespaar je echt? – Tiny House Farm

Bij de plannen met de Tiny House Farm of bouw van een huis in Oosterwold komen er veel besparingen voorbij. Zoals de Nebia-douchekop waarmee je tot 70 procent water en energie bespaart. Het zijn mooie besparingen. Al vraag ik mij af of je de kosten er ooit uit haalt. Net als de grote kosten voor het besparen van energie.

Dat is het grote probleem met het kiezen van energiezuinige maatregelen van je huis. Wegen de kosten op tegen de baten? Zeker je moet zuinig zijn met het milieu, maar moet je bijvoorbeeld kiezen voor een vaatwasser? Het kost ruimte en energie. Bovendien vraagt de bouw van het apparaat ook erg veel energie. Verborgen vervuiling die je vaak vergeet.

Het doet mij denken aan de dilemma’s die ik ooit met prof. dr. ir. Bart Vos van de Tilburgse universiteit besprak. Bijvoorbeeld de kwestie: moet ik mijn oude auto vervangen of kan ik er beter mee doorrijden ook al is hij wat minder zuinig dan een nieuwe. Hetzelfde geldt voor lampen: gloeilampen kosten misschien wel meer energie maar spaarlampen zijn heel belastend voor het milieu als je ze weggooit.

Daarmee betekent een douchekop die minder water gebruikt niet per definitie dat je zuiniger leeft. Vaak ga je met een zuinigere douche juist onverschilliger om met de douche omdat hij toch bespaart. En daar schuilt de allergrootste besparing die je kunt maken.

Waarom moet je bijvoorbeeld 1 of 2 keer per dag douchen? De meest zuinige remedie waar je tot meer dan 70 procent kunt besparen is minder (vaak) douchen. Je kunt best af met 2 keer per week douchen en als je het dan ook nog eens maximaal 5 minuten doet, bespaar je al veel water.

Dat geldt eigenlijk voor alle gebruik. Is het allemaal wel nodig. Je kunt ook 1 lampje aandoen in plaats van alle lampen in huis, niet met de auto als je ook kunt fietsen en minder vlees eten. Allemaal ingrediënten die je leven al duurzamer maken. Bovendien bespaar je er ook geld mee.

Dezelfde vraag heb ik bij de krankzinnig hoge isolatiewaarden van huizen. Hierdoor kost het weer veel energie om het huis te ventileren. Dan heb ik het niet over de belasting van het milieu als een huis wordt gebouwd. Allemaal aspecten die je mee moet tellen en waarbij de som geldt als de totale belasting voor het milieu.

Dat is dus altijd de vraag: levert de aanschaf een verlaging op van het verbruik of kan ik op een andere manier die besparing realiseren. Blijven nadenken, want je kunt op veel manieren besparen. Dat betekent ook met de bouw van het nieuwe huis dat we bij elke stap moeten kijken of het echt minder belastend is voor het milieu. Of zitten er addertjes onder het gras?

Stadsstrandje

image

De warme middagzon braadt worstjes aan de waterkant. Het is een drukte van belang aan die kant van het strandje. Het gedeelte waar de barbecue niet is, is veel rustiger. Er staat een zacht windje. De lange zomerjurken houden zo genoeg warmte vast om de huid niet in kippenvel te veranderen.

Op het strandhuisje ‘floot’ een paar jaar terug nog een gitarist met tekst de voorbijgangers na. Er stond bij dat hij zeker een liedje zou zingen als hij niet een muurschildering was. Nu is het hokje witgekalkt en al het leven eruit gehaald.

Een meisje loopt met een badhanddoek rond haar middel het hokje binnen. De deur laat ze openstaan op een kier. ‘Marc Rutte is een homo’ staat op de deur geschreven met dikke zwarte viltstiftletters. Als dat is wat overblijft na een schoonmaakbeurt, dan zou ik toch liever de oude kunst kiezen.

Op het bruggetje stop ik en kijk ik het water in. Soms staan er jongeren op het bruggetje en springen van daaraf het water in. Een mooie duikplank en het water lijkt er diep genoeg voor. Levensgevaarlijk, vindt rijkswaterstaat. Een paar weken geleden spraken ze er avontuurlijke kinderen op aan op het jeugdjournaal.

Drie meisjes in bikini lopen naar het bruggetje toe. Ze zijn druk in gesprek. Hun lichamen sidderen zachtjes mee bij elke stap die ze zetten. Ze lijken zich er niet van bewust te zijn. Als ze midden op het bruggetje staan, kijken ze naar beneden. ‘Hier durf ik echt niet af’, zegt er eentje. Ze staat met een roodverbrande rug naar mij toe. De andere gebaart naar de andere kant. ‘Nee, daar ook niet.’

Ze lopen het bruggetje over en gaan het talud af in de richting van het water. Voorzichtig gaat een meisje op het waterkant staan. Ze houdt zich vast aan een vriendin en laat haar voet langzaam zakken. ‘Iiiee, het is echt koud.’

Haar vriendin bukt zich al en gaat zitten op de houten rand die het water van het land scheidt. Ze laat haar voeten in het water vallen en volgt daarna zelf met een plons. ‘Het valt best mee hoor’, zegt ze en ze zwemt weg van haar vriendinnen aan de waterkant in de richting van het strandje waar ze vandaan kwamen.

Fietswrakken

imageLaat op de avond voer de schoonmaakboot door de gracht. De scherpe punten van dregvork aan de voorzijde staken dreigend vooruit. De bootschroef woelde het water los. Het water vertroebelde van de beweging. Achter het schip dreef een donker spoor in het water.

Elk jaar rond deze tijd vaart deze schipper door de gracht. Hij ontdoet de gracht van afval. Zo maakt hij de vaarwegen weer begaanbaar. Vanmorgen bij het uitlaten van de honden, zag ik de fietswrakken die hij uit het water had gevist.

imageRechts van het bruggetje waren ze uit het water getakeld en lagen ze opzichtig op de waterkant. Bemodderd en verroest. Niet meer te herkennen als fiets, na een maandenlang verblijf onder water.

Vanmiddag was de collectie aangevuld met een boot. Het scheepswrak lag bij de fietswrakken. Net zo toegetakeld. Een laagje water op de bodem van de boot, vertelde dat hij lek was. Daar viel niet veel eer meer te behalen.

imageIk genoot van het gezicht over de fietswrakken. Niet dat ik zou wensen dat daar mijn fiets lag, maar de berg oud roest maakte het tot een heus monument van afval. De fietsen waren niet veel meer waard. Alleen de oud-ijzerboer kan er nog wat plezier uit halen.

Waarom die Polen afgelopen winter dit kostbaarste metaal in het water lieten liggen? Te zwaar en waardeloos om mee te nemen? Of waren ze op zoek naar ander zwart goud.