Tagarchief: vuursteenhof

Inmeten Kadaster – Tiny House Farm

Om ons huis lopen mensen van het Kadaster. Ze meten nu alles definitief in. Kort na de oplevering, bijna 3 jaar geleden, heeft het kadaster ons stuk grond opgemeten en op de hoeken paaltjes gezet. Nu voeren ze alles in zoals het definitief op de kaarten terechtkomt. Het lijkt een ambtelijke formaliteit, maar gebeurt met een buitengewone zorgvuldigheid.

piketpaaltje
Een rondje om de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 1

Eerst bepalen we samen met de buren waar de hoeken liggen. Ze doen dat bij de gezamenlijke weg en bij de hoeken van de kavels met de buren. De piketjes staan er nog van het inmeten bijna 3 jaar geleden. Op de hoekpunten zitten kleine buisjes in de grond die het precieze hoekpunt vormen. Daarnaast staan de houten piketpaaltje, me bovenop een rood merkteken en het nummer van dit hoekpunt.

ingemeten piketpaaltje
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 2

Best nog een karwei om de precieze buisjes terug te vinden. Ze zijn vaak overwoekerd door planten. Ook slipt de klei regelmatig de opening van het buisje dicht. Geholpen door overvloedig regenwater die de klei losweekt en meeneemt naar lager gelegen plekken. Precies, het buisje van het Kadaster.

ingemeten piketpaaltje 3
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 3

Maten inmeten

Eind vorig jaar waren deze voorbereidingen. Nu lopen ze rond om de maten goed in te meten. De lijnen moeten kloppen en zo komt het gebied straks op de kaart te staan. Op de millimeter nauwkeurig ingemeten met moderne apparatuur. Niet te vergelijken met de landmeters waar ik in mijn MTS-periode een driehoek probeerde uit te meten op het sportveld achter onze school.

ingemeten piketpaaltje 4
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 4

Ook het huis meet hij in. De man van het Kadaster is druk in de weer met een meetlint waarmee hij de lengte en breedte meet. Ik voel meteen de onrust bij mijzelf. De piketpaaltjes voor ons huis zijn destijds vlak na de metingen heel bruut uit de grond gegraven. We hebben erover gemopperd. Maar dat mocht niet baten; ze waren nog niet klaar, dus dat we hadden ingemeten, was niet verstandig. Tja, grondverzetters en WIO

ingemeten piketpaaltje; de laatste van ons perceel in Oosterwold
En het laatste ingemeten piketpaaltje op ons perceel; nummer 5. Zoals je ziet zijn ze er nog allemaal. We zijn zuinig geweest de afgelopen 3 jaar.

Later heeft onze bouwer het meten opgelost. Heel fijn, maar niet ideaal; je weet niet of het dan helemaal goed is gegaan. Al lijkt het op alle kaarten heel aardig te kloppen. Het bewijs, de uitkomst van alle metingen, zal binnenkort wel onze kant op komen. Ik ben heel benieuwd.

Kas – Tiny House Farm

Van een buurman hebben we zijn kas gekregen. Het is een uit metalen buizen opgetrokken bouwwerk waar een zeiltje overheen gespannen is. Omdat we nog helemaal geen ervaring hebben met het kweken met een kas en omdat een glazen geval best een investering is, hebben we eerst gekozen voor deze kas. Wie weet levert het een verrassend resultaat op.

De buurman zette het op een moment in de app-groep dat het helemaal niet uitkwam. Daarom kreeg hij een tijdelijk plekje achter het huis, op de hopen klei. Eerst moest ik de grond egaliseren op de plek waar we hem neer wilden zetten. Hij mocht staan achter de vlinderstruik en de rode bessenstruiken die we van ons vorige huis hebben meegenomen.

Reepje ruimte

Er is dan precies nog een reepje ruimte over om langs te lopen. Zo kunnen we er straks nog goed bij om de bessen te plukken. Al vraag ik mij af of deze bessenstruiken het gaan redden. Vorig jaar hadden ze het zwaar met de warmte. Gelukkig hebben we veel stekjes van de struiken gemaakt. Ze staan nu her en der in de tuin. Zelfs een paar flinke stukken snoeisel zijn aangeslagen in de kleigrond. Een mooie oplossing en hopelijk leeft het volgend jaar een aardige oogst op. Vooral in de gemixte vruchtenjam is de rode bes echt een smaakmaker.

Eerst de grond gelijk krijgen. Er ligt nog een grote hoop klei dat het begin vormde van de terp rond ons huis. Een deel van het zand heb ik afgegraven voor het leggen van het terras en de vloer onder het schuurtje. Daarom is er een rare hoop klei aan het einde gekomen. Ik graaf de berg netjes weg en trek de grond glad. Zo komt er ruimte voor de kas.

Het stalen framework van de kas staat klaar
De kas heeft een plekje gekregen in de tuin

En inderdaad, daar staat de basisvorm netjes. Al lijkt hij links voor nog een beetje hoger te staan. Ik graaf de stangen een eindje in, zodat de kas ook overeind blijft als het een beetje steviger waait. Nu nog de plastic hoes weer zien op te kalefateren. De rits gaat niet meer helemaal dicht en er zijn een paar plekken waar de touwverbindingen los zitten.

Op weg naar hypotheekvrij – Tiny House Farm

De basis voor de keuze om hier in Almere Oosterwold te gaan wonen, ligt bij het boek Hypotheekvrij van Gerhard Hormann. Ik noem het altijd bij de interviews die we hebben gehad van geïnteresseerden voor ons huisje. Het boek staat aan het begin van de leefwijze die we nu hebben aangemeten.

Het is meer dan 6 jaar geleden. Ik werkte weer na een halfjaar werkeloos te zijn geweest. Het was heel spannend geweest de tijd thuis zo zonder werk, maar wel met een hoge hypotheek. Een collega vertelde dat hij hypotheekvrij wilde gaan leven. Hiervoor leefde hij bewust heel zuinig. Leven met net zoveel geld alsof je zonder werk komt te zitten.

Een leven zonder hypotheek

Hij had het gelezen in het boek van Gerhard Hormann. Ik leende het meteen bij de bibliotheek en las het in een ruk uit. Ja, dit was het. Een leven zonder hypotheek zou je zoveel meer ruimte en vooral geld opleveren. Waarom die enorme schuld zo lang bij je dragen. En ik liet het boek ook aan Inge lezen.

We keken eens goed naar onze levenswijze. Waarom al die spullen in huis. Misschien moesten we niet meer zoveel kopen. We gingen ons koopgedrag eens goed bekijken. Je koopt eigenlijk heel veel onzin-dingen. Zelfs bij een kringloopwinkel koop je dingen die je helemaal niet nodig hebt. Waarom niet alleen het meest noodzakelijke kopen? Als iets kapot gaat of wanneer het echt vervangen moet worden.

Kleiner wonen, minder hypotheek

Zo gezegd, zo gedaan. Het heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat we kleiner gingen wonen. En zeker, het is niet altijd makkelijk. Deze coronatijd van thuiswerken in ons zuurstokroze kleine huisje zitten we erg dicht op elkaars lip, maar desondanks genieten we elke dag van het sobere leven dat we nu hebben aangemeten. Je hoeft niet veel te reizen of op vakantie om te genieten. Het zijn dan de kleine dingen waar je veel vrolijker van wordt.

Nog niet hypotheekvrij ons huis
Ons huis is nog niet hypotheekvrij.

En zo hebben we aan het eind van het jaar, weer een flink bedrag kunnen afbetalen op onze hypotheek. Elke keer weer stukje dichter bij een leven zonder hypotheek. Elke keer een stukje dichter bij een leven met meer vrijheid. Niet meer opgejaagd door koopdrift en reisdrift. Maar blijer met wat je hebt en kunt.

Niet warmer dan 16 graden

Een leven dat ik iedereen zou willen aanraden. Want het klinkt koud om het niet warmer te stoken dan 16 graden, maar het is heerlijk. Opletten bij het doen van boodschappen en als je een winkel in gaat altijd nadenken of je wat je wilt kopen wel echt nodig hebt. En geloof me, het is geen marteling, maar een gewenning om minder te gebruiken.

Ons zuurstokroze kleine huisje in Almere Oosterwold

Ik hoop zo dat meer mensen dit (gaan) doen. Het verrijkt je leven zo enorm. De afhankelijkheid van het kopen, de marketing waarmee we echt doodgegooid worden. We zouden zoveel gelukkiger worden als we niet altijd het oog richten op wat we niet hebben, maar gewoon kijken naar wat we hebben. Met het prachtige einddoel: een hypotheekvrij leven.

Heb je Mijnmoment van 2020 over de weg al gelezen?

Baby Artisjokken – Tiny House Farm

De uitgebloeide artisjokken had ik aan het einde van de zomer afgeknipt en op een composthoop gelegd. Lekker misschien voor de vogels om op te eten. Je weet maar nooit wie je er een plezier mee doet.

baby artisjokken in de grote bloem
Uitgebloeide plant met baby artisjokken

Uitlopende bloemen met baby artisjokken

Tot Inge een paar weken terug ineens zag dat de uitgebloeide bloemen uitliepen. De zaden sloegen aan. Er staken heuse kleine plantjes uit de bloemen. Voorzichtig heb ik er een paar baby artisjokken losgemaakt en in een potje gedaan.

En ze slaan heel goed aan daar in de vensterbank. Zo goed dat ik ze verplant heb in grotere potten. En zo met zicht op de grote moeder-artisjok kijken de kleintjes naar buiten. Ze groeien als kool. Heerlijk om te zien hoe ze zo in deze tijd van het jaar omhoog schieten. Zo hebben we toch een beetje voorjaar in huis.

De baby artisjokken verplant in grotere potten

Het zijn er nu 6. Het is nog afwachten hoe de planten die nu in de tuin staan, het doen deze winter. We hebben wel gemerkt dat ze treurig ineen duiken als het ‘s nachts vriest. Gelukkig trekken ze dan in de loop van de dag weer bij. De milde vorst kunnen ze wel goed aan, maar als het hard gaat vriezen, wordt het spannend.

Afgelopen weekend mochten ze in een grotere pot. Er stonden nog potten met aarde. En zo kregen de nakomelingen een veilig en warm plekje in de vensterbank. Nog een paar maanden in huis, voor ze naar buiten mogen. Met uitzicht op hun grote voorbeeld. De milde temperaturen geven de moederplant buiten enorme afmetingen. Als de ruwe stormen rustig blijven, dan belooft dat een rijke zomer te worden.

Uitzicht op de enorme moederplant

Verplanten – Tiny House Farm

De planten in de achtertuin, tussen het hek, stonden niet helemaal goed. We hadden de duindoorns te dicht op de Ginkgo’s geplant. Het zou mekaar gaan verstikken. Ook de Japanse Esdoorn, de Acer, stond er te dichtgepropt op de andere bomen.

De Japanse esdoorn, de acer mocht naar een plekje bij ons slaapkamerraam. Vlak achter de bolletjes, de hortensia’s. Ze komen nog van ons oude huis, zijn al een keer verplant en beginnen eindelijk door te breken. De acer moet hier wel goed bij passen. Ook omdat het hier wat minder zonnig is dan bij de Ginkgo’s.

Duindoorns

De 3 duindoorns zijn ook wat meer in de richting van het huis geplaatst. Ze kunnen op de nieuwe plek ook een beetje de achtertuin uit de wind houden. Het uitgraven van de grootste duindoorn viel vies tegen. Ze zitten nu 2 jaar in de grond en wortelen diep. Onze ophoging is van zand vermengd met de zeeklei. De duindoorns gedijen goed op het zand. Dat heb ik wel gemerkt. Hun fijnmazige wortels grijpen diep de grond in. Niet eruit te krijgen.

De vorig jaar gekochte walnotenboom is naar achteren verplant. Naar een plekje buiten het hek. De vlinderstruik is dit jaar enorm gegroeid en de walnotenboom stond er niet goed. Daarom hebben we ook de hulst een stukje verplaatst. Deze is bij de duindoorns geplant.

Dubbele struik verplanten

Een heel karwei. Zeker ook het verplaatsten van de dubbele struik van de krent en hazelaar die iets meer in de richting van het schuurtje is gekomen. Ook deze planten waren al diepgeworteld. Dat kost best veel kracht en vernuft. De handige riek, hield het helaas niet.

Het valt me op dat veel gereedschap snel sneuvelt. Een schep van 15 euro of een hooivork van dezelfde prijs, redt het niet als je kracht wilt zetten. Dus maar eens op marktplaats speuren naar bruikbaar ouder gereedschap dat onverslijtbaar is.

Heb je zelf een mooie riek, spade of hark in de aanbieding? Laat het weten. Ik weet zeker dat ik belangstelling heb.

Piep zei de muis – Tiny House Farm

Er is vorige week veel werk verricht aan ons huisje. Te beginnen bij de muizen. Ze bleven maar actief. De sporen van plukken isolatiemateriaal achterlatend in de hoeken van ons huis.

Ze bleven wel tussen de muren en kwamen niet naar binnen, maar we hoorden ze ‘s nachts trippelen in de muren. Onze bouwer had vorig jaar al wat gaatjes gedicht, maar het was niet afdoende. Ze bleven actief in de smalle richels tussen de muren zitten. Dan lag er ‘s morgens weer een hele lading in de hoeken. Geen echt oogcontact, maar dit mocht toch niet de bedoeling zijn.

Nu moest het echt rigoureus gebeuren. De bouwers kwamen. Alles rond het huis moest hiervoor wijken. Ze maakten de hele onderkant van de muur potdicht. Of beter is het om te zeggen: muisdicht. Geen enkele ruimte voor een muis om binnen te piepen. En dat is dus gewoon helemaal dicht.

Ik werd wel heel verdrietig toen ze dinsdag ineens mijn met veel zorg opgebouwde vlonder afbraken. Wat vond ik dit erg. De pellets door midden afgebroken. Dat was niet de bedoeling. Had ik hiervoor bijna 2 weken gewerkt aan de entree van ons huis!

Gelukkig waren ze met de rest van de vlonder wat voorzichtiger. En maakten ze alles heel netjes in orde. Ook het beluchtingsrooster voor de kachel pakten ze aan. Alles is nu potdicht. We hoorden de muizen de eerste avond en nacht rond rondrazen. Ze zaten ingesloten en konden niet weg. Heel vervelend, maar het is niet anders. Ze mogen van mij overal komen, maar niet in huis.

Na het rigoureus afsluiten van het hele huis, vlamde de kachel plotseling veel hoger en zwarter dan gebruikelijk. Mogelijk lag dit aan het beluchtingsrooster, dacht ik ineens. En inderdaad, alle openingen zaten helemaal dichtgedrukt. Daarom eerst alles voorzichtig met een tangetje opengemaakt. Voorzichtig om het achterzittend gaas heel te laten, zodat de muizen niet alsnog de kans kregen om naar binnen te kruipen.

Nu krijgt de kachel weer genoeg lucht en zijn de vlammen weer een stuk rustiger als vanouds. Het lijkt dat het brandstofverbruik in de zuurstofarme dagen echt veel hoger ligt dan we gewend zijn. Daarom weer helemaal blij met de gevonden oplossing. En helemaal blij met onze bouwer die het muizenprobleem heeft aangepakt. Het is weer heerlijk rustig en warm in de muur.