Tagarchief: vuursteenhof

Het dak zit erop – Tiny House Farm

Ineens gaat het hard. Als we op Tweede Pinksterdag even op de terugweg van Harderwijk langsrijden, zien we dat het dakbeschot er al op ligt. De volgende dag komt de dakdekker om de bitumen op het dak te leggen. Elke keer dat we langskomen zien we het huis weer een stuk meer af.

Als je in het huis stapt, zie je duidelijk hoe groot (of klein) het gaat worden. Niet veel ruimte, maar het voelt wel heel erg goed. De geur van het hout, de hoge wand en alle balken die er liggen. Het geeft je meteen een heerlijk gevoel van thuis zijn.

De ramen gaan er ook in en zo nadert het huis meer en meer de staat van af. Volgende week wordt het binnenwerk aangepakt. Dan verrijzen de binnenwanden en wordt alles binnen afgewerkt. Dan zullen de ruimtes ook wat beter te zien zijn. Net als dat de vloer erin komt te liggen.

Het dakbeschot is heel mooi. Het wit steekt mooi af tegen het roze van de rest van het huis. Wat komt hier een mooi huisje van hout! Ik voel mij trots en ontzettend rijk.

Het blijft indrukwekkend als je vanaf de Tureluurweg de Vuursteenhof oprijdt. Het roze huis valt echt op. Dat uitgerekend wij het eerste huis zouden bouwen van dit mooie project, verbaast mij iedere keer weer. Dat wij ook weleens de eerste bewoners zouden kunnen zijn, is net zo’n verbazing.

Wachten loont. We zien hier een huis verrijzen dat aansluit bij het idee om meer te leven met minder. Daarvoor staat er natuurlijk nog best een vol huis aan de Alkmaargracht. Mogelijk dat we de container die nu op het terrein staat, wat langer aanhouden. Zo kunnen we langzaam alles wat we nodig hebben in huis zetten en wegdoen wat niet past.

Te koop: ons huis! – Tiny House Farm

Een druk weekend. We hebben ons ook een bijna onmogelijk doel gesteld: ons huis helemaal verkoopklaar maken. Voor de zekerheid heb ik maandag na het weekend als eventuele vrije dag gereserveerd. Je weet maar nooit. Het werk kan nog weleens vies tegenvallen heb ik de laatste weken geleerd bij het opruimen.

Zo verdwijnt er weer heel veel in de afvalbak. Elke keer weer verbijsterd hoeveel rommel we in de loop van de jaren hebben verzameld. Het huis barstte uit zijn voegen. Langzaam krijgen de ruimtes weer ruimte. De muren weer zichtbaar. Op zolder verschijnt er langzaam een vloer in de berging. Ik maak een scherm van bananendozen en zo komt er meer en meer ruimte.

We hanteren een vast protocol. Eerst de ruimte leeg, dan schoonmaken. Op zaterdag gaat het grootste deel van de dag zitten in de benedenverdieping. Je merkt dat je de neiging krijgt om het te schoon te willen maken. Het maken van de foto’s gaat langzaam. De ruimtelijke werking staat voorop. Zo min mogelijk persoonlijke spullen, maar algemene vulling. Niet teveel op een tafel. Zorgvuldig afwegen, het wordt bijna een compositie.

En zo komt het huis op beeld. Op zondag nemen we de 2 andere verdiepingen onder handen. Hard werken om alles op tijd af te krijgen. Al valt de bovenverdieping best wel mee. Ik heb er de afgelopen maanden veel tijd doorgebracht en al een doos of 50 aan boeken weggehaald.

Zo krijgen we het voor elkaar om alle foto’s te maken. Inge maakt op maandag de plattegronden van het huis. Ik broed op teksten. ‘s Avonds nemen we samen de tekst nog eens goed door. En zo ontstaat onze eigen huispagina op de site van makelaarsland.

De volgende dag belt de makelaar en bespreken we de tactiek. Het is duidelijk. En zo staat hij op de site van makelaarsland. Nu in preview en volgende week komt hij op funda.nl. Laat de kijkers, bieders en kopers maar komen. Want dit huis verdient weer een nieuwe bewoner die net zo trots op dit huis is als wij altijd zijn geweest.

We hebben hier 12 jaar gewoond met veel plezier en genoten van dit prachtige huis. Op naar de volgende stap. En precies op de dag dat ons huis op de website van makelaarsland staat, krijgen we bericht van de bouwer van ons nieuwe huis. Het huis is in Nederland gearriveerd!

Onthulling straatnaambord – Tiny House Farm

De onthulling van het straatnaambord. Het is natuurlijk vooral een symbolische daad. De naam Vuursteenhof vanwege de vondst van de 1 bij 2 millimeter grote splinter vuursteen. Het duidt op de aanwezigheid van leven in de prehistorie. In de buurt van de Eem vestigden zich jagers en verzamelaars. Voor een korte periode. Vaak niet meer dan een seizoen, waarna ze weer verder trokken naar gebieden waar ze weer op zoek gingen naar nieuw voedsel.

Nu gaan wij er wonen en we zullen ons wat langer vestigen dan de Swifterband cultuur van bijna 10.000 jaar geleden. Volgende maand zullen de eerste bouwactitiveiten beginnen. We hopen dan dat Martin al een aardig eind is met het bouwen van ons houten huisje.

Het straatnaambord gaat de grond in. Daan heeft al een stuk gegraven en vraagt of iemand van ons het wil afmaken. Met een paar medeburen graaf ik ook een stukje de diepte in. De laag met zeeklei is een pittig laag. Je komt er bijna niet doorheen met de schep. Daarom graaf ik een stukje met de blote hand.

Na de onthulling en de bijbehorende foto, lopen we over de kavelweg met onze nieuwe buren. De saamhorigheid, we bouwen samen aan onze toekomstige buurt. We lopen allemaal met dezelfde trots rond. Buik naar voren en met een vergenoegzame blik kijken we uit over onze akkertjes. Voor Oosterwoldse begrippen zijn ze helemaal niet zo groot, maar wij voelen ons grootgrondbezitter.

Het is ook heel erg lekker weer. De zon schijnt op deze eerste echte voorjaarsdag van het jaar. Dan mogen het slechts wat hopen zand zijn die je ziet. Het is uitzicht is overweldigend. Net als de grootte van ons landje. En ik voel me net zo trots als alle andere medebewoners.

Op de terugweg fietsen Doris en ik ook even langs een huis in aanbouw van Martin. De muren staan al overeind. Je kunt het zelfs vanaf ons landje tussen de bomen door zien staan. De hoge rode wanden. Straks wordt ons huisje ook zo opgericht. Ik kan niet wachten.

Ik spreek Martin ook nog even. Hij wil niet te lang wachten met ons huis. Ik kan ook niet wachten.

Graafmachines en boeken – Tiny House Farm

Op de dag van onze eerste bijeenkomst met alle toekomstige bewoners in het nieuwe jaar goed nieuws: de graafmachines zijn begonnen met het afgraven van de toekomstige weg. Het begin van onze Vuursteenhof is een feit.

Op het dronefilmpje dat buurman Juup Dales plaatste die middag, zijn al de eerste contouren van de weg te zien. Een mooi gezicht om na zo lang wachten ook de echte eerste stappen te zien.

De eerste beelden van de graafmachine en de sleuf in wording, doen mij wel wat. We zijn al bijna 2 jaar bezig met dit project. Na de handtekening bij de notaris vorige week woensdag is dit de volgende stap. Volgende week meet de Geologische dienst ons kavel af. Zo krijgt ons eigen plekje zelf vorm.

Thuis is het vooral hard werken. Ik heb deze maand wat dagen vrij genomen om het huis leeg te halen en geschikt te maken voor de verkoop. Dat betekent dat ik mij ontdoe van ongeveer de helft van mijn boeken. Zo ruimend ontdek ik dat het wel een beetje uit de hand gelopen is. Stapels boeken, dubbele rijen in de boekenkasten en overal tussen gedrukt.

Feit is dat we veel boeken hebben. Het blijven er ook veel, alleen het worden er iets minder. De keuze is niet minder moeilijk. En ik merk dat het opruimen mij best veel energie kost. Zo neem ik beetje bij beetje afscheid van een mooie verzameling. En ik hoop een kern te behouden die ik nog meer kan koesteren dan voorheen.

Gelukkig is er heel positief gereagereerd op Facebook op ons oproepje wie de boeken wil ophalen. Een studievriend komt ze nu halen en dat maakt het wel wat makkelijker. Ze gaan naar een goed doel.