Tagarchief: vruchten

Frambozen

image

Vroeger dacht ik dat bosbessen, frambozen en bramen zijn als de mensenhuid: ze kleuren door de zon. Alleen als de zon goed schijnt, worden ze rijp. Anders blijven ze groen.

Nu weet ik dat het iets anders in elkaar steekt. Zo geven na de bessenstruiken, nu de frambozenstruiken hun vruchten af. Ik pluk elke avond de rijpe vruchten. Het aantal rijpe vruchten neemt weer af na de overdadigheid van vorig weekend.

image

Tot mijn verbazing zie ik onrijpe vruchten die avond, ‘s ochtends met beduidend meer blos op de wangen dan de avond ervoor. Het lijkt wel of het rijpingsproces niet afhankelijk is van daglicht. In de nacht rijpt de vrucht verder om ‘s morgens versmaad te worden door een vogel of een mens.

Overigens zijn wij en de vogels niet de enigen die tuk zijn op de roze vruchten. Onze teckels weten er wel raad mee. Af en toe betrap ik ze erop dat een vrucht van een struik trekken.

image

Ze doen dat bijna even kritisch als ik. Alleen de rijpe vruchten eten ze op. De onrijpe laten ze hangen in de hoop dat de blos er de volgende dag op gekomen is.

Rode bessen

image

Vlak voor ons huis nestelt de familie Getelink. De merelouders maken zich veel zorgen om hun kroost. Of ze uitgevlogen zijn, kan ik niet zo goed beoordelen. Soms zie ik nog een merel in de struiken duiken. Voor het overige vliegen ze vooral krijsend achter kauwtjes en eksters aan.

De merels verdedigen met hand en tand de jonge aanwas van hun gezin. Dat vader Getelink ‘s avonds nog tijd heeft om op de dakrand een mooi lied te zingen, beschouw ik als een wonder. Of zijn gezin op die tijd van de honger dreigt om te komen weet ik niet.

Ik volg met interesse hoe ze de wormpjes en andere eetbare waren naar het nest komen brengen. Een paar dagen terug vlogen ze af en aan met de lekkerste dingen in hun snavel. Ik bespeurde zelfs een sappige rode bes en bewonderde de speurkwaliteiten van vader merel.

Tot ik ontdekte dat de rode bessen in onze achtertuin wel snel verdwenen. Ze leken maar niet te rijpen. Onder de struik lagen wel onrijpe bessen die op een raadselachtige wijze naar beneden waren gevallen.

Even later betrapte ik vader merel op een inval. Hij vloog heel onopvallend naar de pergola van de buurman. Floot zachtjes om zich heen om niet op te vallen en dook in een snelle vlucht weg in de struik met rode bessen. Ik kon hem niet meer zien, maar zag de bladeren van de struik woest heen en weer schudden. Daar werd een heerlijke vrucht verorberd.

Ik was niet de enige die de Getelinks betrapte. Ze vielen al snel ook bij Teun op. Luid blaffend stormde onze waakhond op de bessenstruik in de hoek van de tuin. Ze sprong daarbij wild tegen de schutting aan. Zo verdween een verschrikte merel uit de struik. Ze keek de teckel met een verwilderde blik na.

Herfstoogst

image
Oogst van rondje door Beatrixpark

Dat veel mensen de herfst associëren met ouder worden, de herfst van het leven, is niet helemaal eerlijk. De herfst is namelijk de periode van oogst, de tijd om wat gezaaid is te oogsten. Wel dringt daar de ouderdom geleidelijk binnen. De naderende winter zorgt ervoor dat de bomen hun blad verliezen. Ze doen dit niet van de ene op de andere dag.

Het loslaten is een proces dat in de prachtigste kleuren gebeurt. Ook schijnt de zon adembenemend mooi. De laaghangende zon beschijnt de bladeren in de bomen op zo’n manier dat het lijkt of ze goud blakeren.

Zo door het park lopend op mijn dagelijkse rondje met de honden, tref ik ook de vruchten aan van een mooi jaar. Een leerrijk jaar boordevol ervaringen. Ik struin door het beukenbos en raap de beukennootjes op. Soms pel ik er eentje open en knabbel het binnenste op. De oogst. De honden weten ook de vruchten te waarderen en grissen soms een beukennootje voor mijn vingers weg.

Nog weer verder zie ik een hele struik boordevol knalrode rozebottels. Ik pluk er wat. Een mooie vrucht om te verwerken in jam. Misschien maar eens proberen. Wie weet wat voor een lekkers het oplevert.