Tagarchief: vorst

Was drogen – Tiny House Farm

Het drogen van de was met hulp van een wasdroger is een energievretende bezigheid. Sinds onze eerste wasdroger in 2004 zijn we best wel verslaafd aan het drogen van de was in zo’n ding. Niks meer uithangen, lekker makkelijk. Niet meer al dat gefriemel met die knijpertjes. Maar gewoon in de droger en anderhalf uur later haal je het er droog uit.

Bij de aankoop van de huidige wasmachine. Alweer ruim 12 jaar geleden, namen we ook een nieuwe wasdroger. De oude wilde mijn zusje wel overnemen. Eigenlijk was die nog prima. Alleen kon die in ons huis niet meer met de slurf naar buiten hangen en vingen we de condens in een speciale bak op.

De was drogen met vorst en sneeuw gaat prima

Wasmachine en droger mee

Bij de verhuizing gingen de wasmachine en de droger mee. Ze kregen een speciale plek in de badkamer. Een heel karwei met de verhuizing. De jongens die ons hielpen bij de verhuizing hadden veel moeite met de enorm zware wasmachine, maar de droger bleef ook niet achter. We hebben hem meteen gebruikt. Maar nu met zo’n grote tuin, kochten we ook een wasmolen. We moesten toch eens van die verslaving af.

Ze gebruiken heel veel stroom en zijn eigenlijk helemaal ergens voor nodig. Het scheelt toch zeker zo’n 40 euro per jaar als je de was aan de waslijn hangt. Zo’n 2 jaar terug zijn we serieus met de droogmolen gaan werken. Bijna elk weekend na de was, hang ik deze buiten op. Een heel werkje. Zeker als het veel sokken zijn. Maar de winter is wel een lastige speler. Zeker als het vochtig en koud weer is, dan gaat het niet hard met drogen.

Daarom was het vooral in de wintermaanden dat we de droger gebruikten. Sinds de verhuizing kreeg hij wel kuren. Maar we wisten het leven van het apparaat met allerlei trucjes toch nog te rekken. Tot hij een paar weken geleden definitief de geest gaf. Gelukkig kunnen we uitwijken naar het gezamenlijk gebouw De Vuurplaats om te drogen. Daar delen we een wasmachine en een droger met onze buurtgenoten.

Beddengoed te drogen in de sneeuwkou

Ondanks kou was ophangen

Toch heb ik het met de kou geprobeerd om de was te hangen. Als het zonnetje lekker schijnt, dan wil de was best wel drogen. Zeker zo aan het begin van het jaar. De zon is nu ook beduidend sterker dan bijvoorbeeld in december.

Wat vooral verrassend was: de was drogen met de sneeuw. Afgelopen weekend was het feest. Ik draai de was dan meteen ‘s ochtends zodat ik deze aan het einde van de ochtend op kan hangen. Zo is het al wat warmer en heb je veel uren om de was te laten drogen. De wind en de koude waren bijzonder goed voor de was. Het maakte in droogtijd nauwelijks uit met een frisse zomerdag. In een kleine 2 uur kurkdroog.

En wat heerlijk fris is de was die je buiten hangt. Je wilt er wel je neus erin blijven steken. Wat ruikt dat lekker. Zeker het beddengoed dat we zondag aan de lijn hingen. Het was zo fris. We sliepen die nacht als roosjes in ons frisgewassen bed.

was drogen in de sneeuw
Met een windje, droogt de was prima in de vrieskou

Makkelijker drogen

Hoe leuk is het om de was zo op te hangen. Ik wil wel kijken of er nog andere mogelijkheden zijn om bijvoorbeeld het kleine wasgoed beter en makkelijker op te hangen en te drogen. Ook experimenteer ik nog hoe je het het beste kan uithangen zodat wind en zon er goed grip op hebben. Tips zijn van harte welkom.

IJsbreker

image

Een dun vliesje ijs ligt op het water van de gracht. De nachtvorst is blijkbaar in dit hoekje doorgedrongen. Het is amper te zien, zo dun is het laagje bevroren water. Mogelijk heeft wind over het water gegierd en dit verharde water achtergelaten.

Een eend dobbert langs de rand waar het vliesje water is geworden. Vanuit de lucht valt een soortgenoot het domein binnen. Hij landt midden in de gracht. Het vlies breekt, het water blijft verder rustig. Het laagje vertoont meer en meer scheuren. Om de eend ligt er nog steeds wat ijs.

De mannetjeseend hijst zijn borst tot slagschiphoogte en breekt zo door het dunne laagje ijs heen. De ijsbreker vaart in een traag tempo naar zijn soortgenoot. Het ijs stuwt zich voor hem uit tot een dikker laagje. De eend heeft zichtbaar moeite vooruit te komen. Zijn zwemslag ziet er wat onhandiger en onbeholpener uit dan ik gewend ben.

De soortgenoot aan de waterkant snatert en duikt alweer het water in op zoek naar iets eetbaars. De ijsbreker stuwt zich traag voort in de richting van de waterkant. Het gaat niet hard. Tot hij in een stukje vaarwater komt.

Hier is het ijs verdwenen. Het gaat de andere kant uit, maar de ijsbreker vindt het welletjes en zwemt luid snaterend van zijn soortgenoot weg.

Dooi

image

Zo snel als de wereld wit werd, wordt de wereld weer groen en kaal. De grond komt weer in zicht, net als de plassen water. Het park verandert in een grote modderpoel. De paadjes zijn weer zichtbaar en bestaan niet meer uit het spoor voetstappen in de sneeuw.

image

Op het ijs in de grachten drijft een laagje water. De hemel spiegelt op het natte ijs. Op sommige plekken ligt nog een dun laagje sneeuw dat zich nog niet gewonnen wil geven. Een slee staat op het ijs. De zitting is kapot en een deel van de ijzers is in elkaar gezakt.

image

De zon schijnt haastig door het wolkendek heen. Soms is een glimp van de lichtbol op te vangen. Maar dan is hij weer snel achter het pak wolken verdwenen. Een echtpaar voert de grote zwanen in het park. Een zwerm meeuwen is niet van het lekkere maaltje weg te houden. Ze schreeuwen in duikvlucht neer op de hompen brood die het echtpaar in de lucht gooit.

image

Het sprookje is voorbij. Ik weet weer hoe regen voelt en modder dat tegen je broekspijpen opspat. De winter maakt plaats voor een voorjaar waarvan de knop nog zoek is. De nachtvorst loert nog. Net als de regen die genoegzaam valt alsof er niks anders geweest is.

image

Vorstschade of vandalisme

image
Vorstschade of vandalisme?

Het lijkt wel of deze bomen in het park moedwillig zijn gesloopt door vandalen, maar ik vermoed dat de vorst de vandaal in dit geval is. De bast heeft overal losgelaten en er zijn zelfs kale plekken waarbij het hout goed zichtbaar is. De bast ligt in schilfers onder de boom.

image

Het lijkt of iemand er met een botte bijl naar beneden heeft staan hakken. Of met een scherp mes de bast heeft losgeschraapt. De vorst is natuurlijk van zichzelf bot genoeg om op een boom te hakken. Zeker als de koude winterwind langs de vrijstaande bomen giert. De sneeuwstorm van zondag deed de rest.

image

Een droevig gezicht, maar voor een mooi winterlandschap moet je blijkbaar wat over hebben. Ik zie veel bomen die het zwaar hebben. Grote vochtplekken verschijnen in de bast. Mogelijk dat de bomen in het park op deze plek zijn stukgevroren.

image

Zeker 2 bomen bij het Den Uyl monument in het gelijknamige park zijn er slecht aan toe. Hopelijk komen ze de vorst weer te boven. Maar dat weten we pas later.

Sneeuwpret

sleetje-glijden-van-hoge-bult-beatrixpark-almereHet heuveltje iets achter ons huis, staat garant voor veel sneeuwpret. Dat hebben de voorgaande jaren wel bewezen. Maar gisteren gingen we het wat grootser aanpakken. Doris liet de middag bij de bso verstek gaan om lekker te sleetje glijden. Toen ik aanbood om met haar naar het Beatrixpark te gaan, kon het geluk helemaal niet meer op.

Ik bracht haar keurig met het sleetje. Ze werd de hele rit naar het park confortabel voortgetrokken door het werkpaard. Dat is nog eens een arrenslede. Het is best een aardige wandel zo door de sneeuw. Gelukkig wordt in het park niet gestrooid waardoor de wegen bijna helemaal begaanbaar waren voor een vader met een slee achter zich.

Daarna diende zich de grote bult aan die midden in het Beatrixpark staat. Ik herinner mij nog goed hoe we daar liepen toen we hier kwamen wonen en de sneeuw zich aandiende. Het was een koude winter. Net als de jaren erna. Het lijkt wel elke winter wel te sneeuwen.

Deze heuvel midden in het park, is een heuse belevenis. Hij is een stuk hoger dan de bult bij ons achter. Wel moet je oppassen niet in het water te belanden dat beneden vlak langs het pad loopt. Doris moest even het remmen onder de knie krijgen, maar dat lukte al heel snel.

Zo ging ze een paar keer van de heuvel af en genoot van het vaartje waarmee ze beneden kwam. Net als al die andere kinderen. Het was wel een stuk kouder geworden dan eerder die middag toen ik er nog in het zonnetje met de honden liep. Daarom bleven we niet zo lang. Het was een geslaagd partijtje sleetje glijden. De terugweg was eveneens een feest, getrokken door het werkpaard.