Tagarchief: tweedehands

Tweedehands laptop

Het is eindelijk zover: ik heb een nieuwe laptop. De computer beneden is meer dan 10 jaar oud en trekt het niet meer. Ik vond laatst bij het opruimen het foldertje van de Aldi nog uit 2005 waarin hij wordt geprezen. De super de luxe computer van weleer is ingehaald door de tijd en draait zelfs supertraag op Ubuntu.

De aankoop van een nieuwe laptop stel ik al meer dan een jaar uit. Ik heb een oude laptop van iemand opgeknapt en die gebruik ik naar volle tevredenheid. Alleen mis ik beneden een snelle computer. Ik heb eens via Coolblue een goedkoop afdankertje gekocht, maar die beviel niet, waarna ik hem terugstuurde. Overigens een bijzonder goede en prettige service van Coolblue.

Wel lette ik de laatste weken extra goed op. Veel aanbieders hebben nu aantrekkelijke aanbiedingen omdat scholieren en studenten op zoek zijn naar laptops. Nu trof ik een aantrekkelijke aanbieding bij MicMac Computers voor een tweedehands laptop. Een mooi dingetje waarmee ik veel kan doen.

De keuze voor een tweedehands laptop kan ik iedereen aanraden. Als eerste voordeel is dat de kwaliteit van de laptop vaak vele malen beter is dan een nieuwe in die prijsklasse. Voor 400 euro kun je bij de Aldi of Mediamarkt een laptop kopen, maar die bezit 4 GB en niet 8 GB. Ook is de processor van mijn tweedehands laptop beter. Daarnaast zijn de behuizing en het toetsenbord aanmerkelijk luxer.

Dat is niet het enige voordeel. Het kopen van een tweedehands laptop is net als het kopen van een tweedehands auto beter voor het milieu. Hij hoeft namelijk niet meer gemaakt te worden. Het boekje van Babette Porcelijn: De verborgen impact, Alles wat je moet weten en wat je kunt doen om eco-neutraal te leven leert dat. Zo geef je de laptop een 2e leven en bespaar je de impact die het maken van een nieuwe laptop heeft op het klimaat.

Wij werken momenteel in huis alleen maar met tweedehands laptops. De vorige laptop van mij was ook een tweedehandsje. Het bevalt mij prima. Waarom iets nieuws kopen als je ook een mooi gebruikt apparaat kunt kopen.

Rommelroute – Tiny House Farm

Zo hebben we zaterdag voor ons huis gestaan met onze spulletjes. Het eerste deel van het ontspullen. We staan ingeschreven op de lijst voor de rommelroute in onze wijk en verkopen de dingen die we kwijt willen. Het zijn een paar dozen met speelgoed, spelletjes en andere dingen die al een paar jaar op zolder staan met de bestemming voor de verkoop.

Koningsdag lukte niet, daarom slaan we onze slag bij de rommelroute. Het weer belooft het beste weer van de week te worden met rond het middaguur mogelijk een buitje. Daarom stallen we deze ochtend alles uit en zetten het in onze voortuin. Het idee van de rommelroute: je zet de te verkopen spulletjes neer voor je huis.

Nog voordat we alles buiten willen zetten, zwaait een man al voor ons raam. Hij is op zoek naar kinderboeken. Daarom halen we snel een paar dozen naar beneden voor de verkoop. Met een paar planken uit de schuur maken we een tafel om alle spulletjes goed neer te kunnen zetten. Daarna plaatsen we de boekendozen schuin tegen de tegels van onze tuin aan. Zo krijgt iedere bezoeker een goede indruk van alles wat er in de verkoop is.

De kinderboekenkoper komt terug en koopt het grootste deel van de dagopbrengst. Een stapeltje van 8 boeken voor 12 euro. Daarna komt het publiek in een gestaag tempo voorbij. De fiets van 100 euro vindt iedereen te duur, daarom verdwijnt er vooral klein grut in de tassen die ze bij zich hebben. Een een paar boeken literatuur die ik in allerijl van zolder heb gehaald.

Als we dan tegen 13 uur de wolken dreigend in onze richting zien drijven en we de balans opmaken, besluiten we op te breken. Het laatste uur is er geen klant meer geweest. Juist als het begint te druppelen en ik de boeken veiligstel, komt de laatste klant. Hij houdt alleen van oorlogsboeken, dus ik kan doorgaan met inpakken. Zijn vrouw koopt een schaal voor een euro.

Als alles weer binnen is en de planken in de schuur zijn opgeborgen, begint het keihard te plensen. Net op tijd voor de grote regenbui binnen. Het is 2 uur, we zouden nog een uurtje hebben moeten staan. De geringe hoeveelheid klanten en regen zijn genoeg reden geweest om op te breken.

Dan tellen we het geld dat we binnen hebben gehaald: 39 euro. Niet zo heel veel, maar we hebben wel een paar mensen gelukkig gemaakt met onze spulletjes. En het stimuleert ons om verder te gaan met het ontspullen. Zo staan onze katoenen tent en de fiets die Doris gewonnen heeft op marktplaats.
Bieden maar!

Boekentips

image

Bij het struinen in een Kringloopwinkel speur ik ook naar de tekst voorin een boek. Zo stuitte ik laatst op een gedenkwaardig advies voorin een boek van Kees van Beijnum, De ordening.

Er stond:

Litteratuur, volgens mijn vriendin (lerares ned) een absolute aanrader. Interessant, maar 1x lezen voldoende.

Zojuist een dikke pil van Kees van Beijnum gelezen, heb ik het boek maar laten liggen.

Kikkers en padden

kikkerverzameling

Ik stapte de kringloopwinkel binnen die nog niet zo lang geleden geopend is aan de Markerkant. Ik kroop door de smalle gangetjes tussen de kasten en tafels door en stuitte op een verzameling figuurtjes in een kast. Het hele schap lag boordevol met allemaal kikkerbeeldjes van glas, hout en steen.

Ik dacht gelijk aan de kikkerverzameling van Inge. De kikkers zijn een beetje verstopt op haar kamertje op de eerste verdieping. Sinds de verhuizing zijn de beesten verhuist naar een ander plekje van het huis. In Almelo stonden ze te pronk in de huiskamer op de spekkast. De verzameling groeide zodanig dat er steeds meer beeldjes op schappen terechtkwamen die we met het groeien van de verzameling hadden opgehangen aan de muur.

In de kringloopwinkel zag ik een scala aan kleine diertjes liggen in het schap. Zo klein heeft Inge ze nog niet, dacht ik. Er lag een enorme hoeveelheid van de allerkleinste prullaria. Zo klein dat ik er nauwelijks een kikker in kon zien. De ronde kraalogen bovenop en het bolle achterlijfje waren de enige bevestiging voor mij.

Ik wilde ze wel allemaal hebben, maar durfde het niet gelijk te vragen. Daarom ging ik eerst boven naar de boeken. Ik vond er zelfs een paar en ging weer terug naar het kastje om de kikkers te bewonderen. Ik pakte de mooiste en stond binnen de kortste keren met mijn handen vol. Daarom liep ik maar even naar de winkeljuffrouw en vroeg wat ze ervoor moest hebben.

We spraken een mooie prijs af. Ze was erg blij dat de verzameling zo helemaal compleet kon blijven. ‘Ze komen namelijk allemaal van dezelfde persoon’, zei ze. Ze pakte ze in met een collega, keurig in de kranten. Het leek of er geen einde kwam aan de diertjes. Wat zou dat mooi staan bij de rest.

Inge was al terug van het werk toen ik thuiskwam, daarom gaf ik de verrassing gelijk maar. Het was inderdaad een grote verrassing voor haar. De kikkerverzameling heeft niet meer zoveel aandacht. Deze nieuwe aanwinst geeft de verzameling weer een nieuwe boost. Misschien moeten we hem weer terugbrengen in de kamer, stelde ik voor. Maar Inge had een veel beter idee: ze krijgen op het toilet een mooi plaatsje.

Innige dank

image

Cisca Dresselhuys kwam eens bij de WEP-cursus van Wegener langs. Twee jaar kreeg ik een werkervaringsplek en om de twee maanden kreeg ik twee volle weken een cursus. Bij het interviewblok kwam zij naar Amersfoort en vertelde over haar rubriek in Opzij.

Ze legde uit hoe ze te werk ging. Haar interviews voor Langs de feministische meetlat nam ze in drie sessies af. De bandrecorder ging mee en ze nam alles op. Bij de laatste sessie had ze het interview vooraf laten lezen en besprak ze het met de geinterviewde.

Een intensieve vorm van interviewen waar wij als regionale journalisten met flapperende oren naar luisterden. Wat een luxe, iemand in drie aparte sessies interviewen. Onze oren gingen alleen nog maar meer flapperen toen ze vertelde dat haar secretaresse het hele interview van de band op papier tikte. Letterlijk.

‘Ik neem er de tijd voor’, zei ze er bijna arrogant bij. ‘Het kost me minimaal drie dagen om iemand goed te kunnen interviewen.’ Ze rekende voor: zeker een dag voorbereiding, dan minstens een dag in totaal aan interview-tijd en zeker een dag aan het uitwerken. Over de tijd die het haar secretaresse kostte de banden letterlijk op papier te zetten, zweeg ze.

Een vorm die in het hedendaagse snelle tijdsgewricht wel een beetje eigenaardig overkomt. Zeker omdat elke mediavorm kampt met veel geldgebrek. Een interview mag niet teveel tijd in beslag nemen. Een krant heeft dikwijls niet zoveel tijd vrij om een goed interview voor te kunnen bereiden en uit te kunnen werken. Het typen van de tekst ligt zeker helemaal bij de journalist.

Het boek dat ik trof in de kringloopwinkel bevatte wel een heel bijzondere tekst in de aanhef. Het was een opdracht van de schrijfster zelf. En wel een opdracht aan haar secretaresse, de vrouw die de banden voor haar baas netjes uittikte.

‘Voor Paulien’, staat er. ‘Met mijn innige dank voor het uitwerken van al die lange banden. Cisca.’

Hoe ik aan mijn boeken kom – #50books

image

Boeken zijn duur, verschrikkelijk duur. Ik heb er nooit genoeg. Maar de nieuwprijs van bijna 20 euro voor een roman is mij een gruwel. Zonde van het geld. Je leest het boek, het komt in de kast en mag daar voor de rest van de 20 euro staan.

Voor hetzelfde geld haal ik veel meer bij de kringloop. Ik bezoek zeker 20 jaar geregeld kringloopwinkels en koop mij daar suf aan boeken. Voor een euro, 2 euro en heel soms nog ietsje meer. Per boek. Ik schrik als ik 3,50 euro zie staan of 5 euro. Zo sleep ik het ene prachtige boek na het andere mijn hol binnen.

Mijn hol – de bibliotheek – staat ondertussen vol met boeken vergaard via de tweedehands markt. Het begon bij De Slegte en soms kan ik mij daar nog niet bedwingen. Het eindigt nu met koopjes, aangeschaft bij de uitverkoop van bibliotheekboeken of in de kringloopwinkel. Ik scharrel wat af op mijn speurtocht naar boeken.

Voor de prijs van een boek kom ik thuis met 10 of meer boeken. En het zijn echt geen minderwaardige boeken. Soms liggen er de boeken die een jaar geleden door iedereen werden gelezen. Nu liggen ze in grote stapels op een nieuwe eigenaar te wachten.

Hele series schaf ik aan. Zo verzamelde ik alle werken van Dickens in de uitvoering uit de jaren ’50. Ook druppelde Paul Theroux boek voor boek binnen en het werk van Hotz vormde zich langzaam in de boekenkast. Net als de dagboeken van Hans Warren en de romans van A. den Doolaard. Het hol wordt voller en voller. Mijn leeshonger transformeert in een verzamelwoede.

Soms maak ik een filmpje van mijn nieuwe boeken. Al merk ik ook dat het lastig is een stapel van 20 boeken voor de prijs van 1 nieuw boek in een filmpje van nauwelijks een minuut te vatten. Het levert wel mooie filmpjes op. Zo heb ik mijzelf enthousiast gemaakt voor het werk van Charles Dickens. Of voel ik nog de ontroering bij het uitpakken van boekenpakket voor een antiquair. Helaas is dat filmpje door iets opgegeten en heeft de opname youtube niet gehaald.

Het mooiste is boeken krijgen. Oude boeken. Boeken die iemand zijn leven lang om zich heen heeft gehad. Vroeger was de bekladding op een voorpagina mij een gruwel. Nu geniet ik ervan. Zeker als ik de eigenaar heb gekend. Zo zijn zelfs de kopieen uit de erfenis van Hans van der Kamp waardevol. Ik voel vaak zijn aanwezigheid als ik in die boeken blader.

Of het prachtige geschenk van Robert. Hij gaf mij boeken uit de bibliotheek van zijn overleden vriend Eugene. Schitterende bibliofiele uitgaven van werk van Gerrit Komrij. Het is waardevol om even met deze boeken te zitten.

Ik ben steeds meer liefhebber geworden van de opdracht voorin boeken. Boekenbezitters schrijven zelf iets of de gever schrijft er een woordje in. Zo staat er in een boek dat ik laatst vond een schitterende opdracht: ‘Aan Pauline’ staat er in prachtige letters.’Ter herinnering aan: ‘weer of geen weer’ Op de vroege zondagmorgens.’ Over het verhaal dat hierbij hoort kun je alleen maar fantaseren.