Tagarchief: trekken

Wandelen om Nederland

De fotograaf Dolph Catrijn ken ik van de foto die hij van mij maakte bij de Groene Kathedraal. Voor het tijdschrift Genoeg maakte hij deze foto over mijn wolkenblog. Het schrijven van het bijbehorende stukje zou hem een stuk moeilijker afgaan, vertelde hij bij het maken van de foto’s. Hij is meer fotograaf dan schrijver.

Dat hij ook heel mooi kan schrijven, bewijst hij met zijn wandeldagboek Nederland rond in 80 dagen. Het is het verslag van een reis langs de grens van Nederland. Hij begint vlak onder zijn woonplaats Tilburg en loopt dan via Limburg, Gelderland, Overijssel, Drenthe en Groningen naar de Waddenzee. Vanaf dat moment is de zee zijn grens, totdat hij in Zeeland weer uitkomt bij België. Het laatste stuk loopt hij langs de grenslijn weer naar huis in Tilburg.

Ik heb zijn wandeling in 2014 gedeeltelijk meegekregen via zijn Facebook-pagina. Het viel mij toen al op en ik was erg enthousiast over het idee. Dit jaar is het verslag van zijn reis samengekomen in het boekje Nederland rond in 80 dagen. Het is zeker een erg inspirerende wandeling. Bovendien is het een mooi alternatief voor de route naar Santiago of Rome die zoveel anderen met een midlife-crisis lopen.

Met een licht strohoedje en een rugzak gaat Dolph Cantrijn Nederland rond. Het levert mooie ontmoetingen en verhalen op. Zo schrijft hij ontroerend over de Dodendraad die in de Eerste Wereldoorlog tussen Nederland en België liep. De verhalen blijven bijna 100 jaar later even indrukwekkend. Of zoals Dolph het schrijft tegen het einde van zijn wandeling:

De persoonlijke verhalen komen elke keer hard bij me binnen. (84)

Aan het begin van zijn reis, schrijft hij ook over de Dodendraad. Twee dames proberen onder de hoogspanningsdraden te kruipen. Ze zijn nu nagemaakt en zonder stroom, maar laten wel iets zien van het gevaar waarmee mensen in de oorlog de andere kant proberen te halen. Het verhaal van de kleuter Peter Wuyts die in 1916 tegen het draad oploopt en op een gruwelijk manier overlijdt, komt nog altijd hard aan. Zijn vader zag het gebeuren en moest door omstanders bij het draad worden weggehaald.

Dolph Cantrijn: Nederland rond in 80 dagen, Wandeldagboek. Redactie: Lindy Popma. Arnhem: Uitgeverij Gegarandeerd onregelmatig, 2016. ISBN 978 90 7864 1490. 96 pagina’s. Prijs: € 6,95. Bestel

Kijk voor routes op volgdolph.nl

Vakantieverslag in foto’s

img_20160816_155314.jpgSamen met Doris ben ik in augustus een weekje op fietsvakantie geweest. We fietsen naar en door Twente. Een bijzondere streek waar wij een band mee hebben. Inge en Doris zijn er geboren en ik heb een paar jaar gewoond. Al fietsend heb ik haar Twente laten zien. Een mooie streek, vol verhalen en herinneringen.

Ik heb bewust niet onderweg geblogd, maar geteerd op een voorraadje die ik voor vakantie klaarzette. Een heel karwei, maar het gaf mij ook een beetje vakantie van het bloggen. Maar al fietsend begon het heel snel te kriebelen. Zodoende schreef ik een klein notitieboekje allerlei aantekeningen over de reis.

Deze ga ik nu niet uitbrengen. Ik vind dat ik wat anders moet doen met de ervaringen. Daarom zal ik de komende weken elke vrijdag een blog plaatsen over de vakantie. Aan de hand van een foto vertel een indruk van onderweg. Daarmee zijn het praatjes bij plaatjes. Natuurlijk komen daarbij ook nieuwe verhalen en oude verhalen tot leven.

Fietsvakantie 2015 – Een samenvatting

image

We vertrokken vorige week donderdag in de loop van de middag. Alles ingepakt. De fietstassen vol en de fietskar achter mijn fiets gehangen en daar gingen we.

Een echt plan van de route was er niet. We wilden vooral overnachten in de bossen bij Hilversum bij de paal van Staatsbosbeheer. Wat daarna zou komen, wisten we nog niet. Dat lieten we een beetje aan de dag en aan het weer.

image

Campings

Wat ik wel geleerd had van de eerdere editie – in 2012 – was dat ik aan het begin van de dag wel een globale planning moest maken. Dat verhinderde vooralsnog niet dat we vrijwel altijd via onze ‘backup’ thuis bepaalden we welke camping goed uitkwam.

Dankzij de hulp van Inge hebben we elke nacht op goeie campings geslapen. Op De Dikkenberg bij Bennekom na, vielen ze allemaal goed in de smaak. Het blijft heel lastig te bepalen als je onderweg bent of een camping betaalbaar en haalbaar is.

image

Datalimiet

Ook moet ik nog eens goed uitzoeken hoeveel dataverkeer het bloggen kost. Een paar dagen na vertrek kreeg ik van mijn provider de dreigende waarschuwing dat ik mijn maandelijkse hoeveelheid data bijna overschreed.

Dat was schrikken. Onderzoek wees uit dat vooral de app voor WordPress veel dataverkeer koste. Zo kon het gebeuren dat ik na 4 dagen in deze maand al op 80 procent van mijn maximale hoeveelheid datategoed zat.

image

Bloggen

Het is heerlijk om na afloop van een dag fietsen de dag terug te halen in het schrijven van een blogje. Dat gebeurt niet altijd even zorgvuldig, zeker niet op het kleine schermpje van een mobieltje. Dan wil er weleens een typefoutje binnensluipen.

Qua energie is het ook altijd behelpen. Ik droeg 4 opladers bij me en heb het daarmee gered. Gelukkig kon ik op een paar campings telefoon en opladers extra voeden. De afhankelijkheid van het mobieltje neemt meer en meer toe.

Grote stukken onderweg zette ik mijn mobieltje op ‘vliegtuigstand’ waardoor het dataverkeer en energieverbruik niet teveel uit de hand zouden lopen.

image

Bedankt lezers

Ook op social ging alles los. Mede dankzij Inge werd het thuisfront dagelijks soms meerdere keren geïnformeerd over de vorderingen. Alles werd gedeeld en iedereen leefde zo mooi mee. Allemaal bedankt voor jullie bemoedigende woorden en enthousiaste reacties.

Op naar volgend jaar. We hebben het idee om naar Twente te gaan…

image

Blog gemist?

Elke dag verscheen er een nieuw blogje over de voorgaande dag. Lees alle verslagen:

Dag 1: Wildkamperen
Dag 2: Fietsen door de Utrechtse Heuvelrug
Dag 3: De vallei oversteken
Dag 4: Dwars door de Veluwe
Dag 5: Rustdagje
Dag 6: Regen
Dag 7: De laatste etappe

Ik ben nog druk bezig om de route te reconstrueren. Morgen en overmorgen volgen nog blogjes met aanvullende informatie over de fietsvakantie.

image

Treinen en bussen in Het drijvende koninkrijk

image

In Het drijvende koninkrijk reist Paul Theroux niet exclusief met de trein. Hij wisselt de treinritten af met stukken die hij te voet aflegt. Ook maakt hij gebruik van de bus als er geen trein voor handen is. Zo staakt tegen het einde van zijn tocht het personeel van de spoorwegen. Dan is hij alleen op de bus aangewezen omdat geen trein rijdt.

Al beweren de krantenberichten dat tien procent van de treinen wel zou rijden. Paul Theroux ziet er niet één. Alleen rijdt de trein op een geprivatiseerde spoorweg. Het traject is tot zijn spijt slechts 15 kilometer. Zo is hij vrijwel de gehele oostkust aangewezen op de bus. Een verschrikking vindt Paul Theroux. Hij merkt ook geen verschil met bussen in Venezuela of India. Een bus is een bus.

Stand van (Enge)land

Theroux maakt de reis langs de kust van het Verenigd Koninkrijk omdat hij de stand van het land wil peilen. De keus voor de lokale spoorweglijntjes is omdat hij merkt dat veel lijnen met opheffen worden bedreigd of al zijn opgeheven. Het ‘Beeching Report‘ uit 1963 wordt overal uitgevoerd en een nieuw rapport, het ‘Serpell Report‘ stelt ondermeer een variant A voor. Hierin wordt het spoorwegnet van Groot Britannië teruggesnoeid van 17.000 kilometer naar 2.500.

De dorpen zonder spoorwegverbindingen zijn lastig te bereiken. De bus doet er dikwijls vele malen langer over dan de trein. Zonder auto lijken deze oorden onbereikbaar. De arme en oudere mensen kunnen zo niet eenvoudig uit hun dorp of stadje komen. En zo keren de dorpjes weer in hun oude isolement van de tijd voordat de spoorwegen kwamen en gebieden ontsloten.

‘Dorpen werden weer chagrijnig en klein, en winkels gingen dicht, en de mensen die op het platteland bleven wonen, raakten steeds meer aan huis gebonden. De steden kregen steeds meer inwoners en werden armer.’ (313/314)

Paul Theroux ziet hierin een terugkerend patroon: eerst worden er stations langs de lijn gesloten, dan verdwijnen er allerlei voorzieningen op de stations en tenslotte wordt de lijn opgeheven omdat deze niet meer rendabel zou zijn. Is het verwonderlijk, stelt hij. De hele lijn is al uitgekleed! Als de treinengekken langskomen, betekent het niet veel goeds voor de lijn: hij zal binnenkort worden opgeheven. Ze fungeren als een soort aasgieren, alleen geïnteresseerd in het verleden van de trein.

Taal van het land

Het drijvende koninkrijk is ook een ander reisverhaal omdat Paul Theroux de taal van het land goed spreekt. Een bezoek aan een land waar je je moedertaal kunt spreken, voelt anders. Het accent ligt minder op het vreemde, maar op het vertrouwde.

‘Schrijven over een land in de taal van dat land was een groot voordeel, want elders was je altijd aan het interpreteren en het vereenvoudigen. Door vertalingen ontstond een onduidelijke dubbelzinnigheid – je zag het land altijd zijdelings. Maar taal groeide vanuit een landschap – het Engels was uit Engeland gegroeid, en het leek logisch dat het land alleen zijn eigen taal op de juiste wijze geportretteerd kon worden.’ (14)

Zo ontdekt de Amerikaanse schrijver de vervallen staat van het land. Niet alleen de spoorlijnen zijn vervallen, ook de hotels en pensions zien er smoezelig uit. De treinlijntjes zijn ten dode opgeschreven. Sommige onheilsspellers zeggen dat over tien jaar niet één van die lijnen meer zal bestaan.

Serie over Het drijvende koninkrijk

Dit is het tweede deel van een serie blogs over Het drijvende koninkrijk van Paul Theroux.
Lees ook het eerste deel: Langs de Engelse kust met Paul Theroux