Tagarchief: tiny house farm

Kofferbakverkoop in Zeewolde (1)

Na de eerste verkoop van onze spulletjes bij de rommelroute, zijn we zaterdag voor het eerst bij een kofferbakverkoop geweest. In Zeewolde op het evenemententerrein hebben we de hele dag gestaan tussen een stuk of 50 andere verkopers.
Vrijdagavond de auto alvast volgeladen met de dozen die al op zolder staan. In de dozen zitten spullen die we al langere tijd willen wegdoen. De auto zit goed vol, de achterbank voor de helft neergeklapt en met een beetje passen en meten kom je een eind.

Onderweg naar Zeewolde worden we overvallen door een gigantische stortbui. We zijn blij dat we nog niet op het terrein staan met al onze spulletjes uitgepakt. Alles zou zeiknat zijn geworden.

Bij aankomst in Zeewolde regent het nog steeds. We betalen het stageld van 12,50 euro en krijgen we een prachtig plekje meteen achter de frietwagen van frietzak.nl. We wachten even tot alle regen gevallen was. De rest van de dag blijft het volgens buienradar droog. Daarom stallen we alles uit voor onze auto.

We merken dat het lastig is om van tevoren alles in te pakken. Daarom hebben we gewoon wat dozen meegenomen met spullen erin. Niet altijd schoon, maar dat maken we dan bij het uitpakken meteen schoon zodat bezoekers alles netjes fris en schoon kunnen kopen.
Bij het uitpakken heeft iemand meteen belangstelling voor de gitaar. Hij vraagt wat hij kost. Ik noem 5 euro, waarna hij hem wel voor 3 euro wil meenemen. Verkocht. Hij kijkt aandachtig naar de 2 telefoons voor ouderen die we bij ons hebben, een mobiel en een vaste telefoon. Nee, toch niet.

Even later gaat een ander met de telefoons vandoor. Hij koopt ze samen voor 10 euro. Is het niet te weinig, vraag ik mij af. Maar weg is weg en dat hoeven we niet meer mee terug te nemen. Net als een paar peper en zout stelletjes die in de tas van een moeder met dochter verdwijnen.


De verkoop komt traag op gang. De bezoekers blijven weg door het regenachtig begin van de dag. Wij drinken de meegebrachte koffie op en eten de bolletjes met ham, kaas en hagelslag. Het is gewoon een lekker uitje met z’n drieën. De belangstelling is niet zo groot. De ochtendbui weerhoudt mensen blijkbaar om langs te komen.
Lees morgen het 2e deel: natte boel

Opruimen: de eerste dozen – Tiny House Farm

img_20160731_192106.jpgIk maak de eerste stappen bij het opruimen van mijn spullen. Ik ben begonnen met de dozen in mijn studeerkamer. Ze zitten boordevol met papieren, tijdschriften en collegeverslagen. Daarbij zijn er vaak ook syllabi behorende bij die colleges.

Mappen leegruimen

Verder ruim ik andere mappen ook leeg. Mappen boordevol met aantekeningen, officiële brieven en andere paperassen. Onderwijl schift ik de documenten die ik wil bewaren en later eventueel wil inscannen omdat ze mij toch te dierbaar zijn.

Vergeten spullen

Verder kom je veel dingen tegen waarvan je het bestaan vergeten was. Een paar spulletjes die ik even wil noemen:

  • Een foldertje van de Aldicomputer uit 2005. Ik heb een uur voor openingstijd voor deze pc in de rij gestaan: megamodern met maarliefst 1024 Mb werkgeheugen en 320 Gb geheugen. Ik tik dit verhaal nu achter deze computer, meer dan 10 jaar oud. Hij is megatraag en dreigt elk moment in elkaar te storten.
  • Het financieel jaarverslag 2006 voor de Harmonium Vereniging Nederland
  • Brieven uit Berlijn, Leiden, Santiago en Kathmandu: veel weemoed en soms een grien
  • Een interview dat mede-WEP’er Anneke met mij hield
  • De foto op de voorkant van de Mare met F. Springer
  • De rouwkaart van mijn oma

Allemaal dingen die je tegenkomt bij het opruimen van je werkruimte. Dan ontdek je dat al die papieren ook ballast zijn. Het verleden dringt zich soms wel heel dwingend op. Het roept vaak weer emotie op. En is die emotie niet valse emotie?

Is het zo dat opruimen de dingen weghaalt die je zou willen vergeten? Of draag je die dingen ook bij je als je ze weggegooid hebt?

Kofferbakverkoop Zeewolde

Let op: komende zaterdag staan we bij de kofferbakverkoop in Zeewolde van 9 tot 16 uur!

Hoe Tiny is een Tiny House?

img_20160706_202746.jpg
Tiny House Farm heet het project waar wij een perceel grond gaan kopen in Almere Oosterwold. Klopt die naam eigenlijk wel? Zijn het wel Tiny Houses die hier gebouwd gaan worden met een bruto vloeroppervlak van 75 m2?

Echte Tiny Houses

Op zijn blog merkt Gerhard Hormann op dat dit geen ‘echte’ Tiny Houses zijn. De huizen doen hem eerder denken aan vakantiehuisjes. Ook al vermeldt de website van de Tiny House Farm dat het niet om recreatiehuisjes gaat, het zijn ze wel degelijk stelt Hormann.

Helemaal gelijk heeft hij niet. De huizen op Tiny House Farm moeten voldoen aan het Bouwbesluit Light. Dit is een volwaardig bouwbesluit en je kunt niet zomaar een recreatiewoning op je perceel zetten. Het bouwbesluit werkt de lage prijs tegen omdat de muren dik moeten zijn en er naar alle waarschijnlijkheid geheid moet worden.

Woonexperimenten

In zijn boek Hypotheekvrij verwijst Gerhard Hormann naar woonexperimenten met nieuwe vormen van wonen. Hij noemt daar de gemeente Almere in zijn voorstel om eens te kijken of je niet midden in het bos zou kunnen wonen of op een perceel een Tiny House of mobile home neer te zetten.

Vormen die zeker de moeite van het bouwen waard zijn. Maar de omstandigheden zijn hier nog steeds niet naar. In Nederland is het nog altijd lastig om zomaar ergens een huis neer te zetten. Bovendien helpt het niet mee in de financiering.

img_20160706_204341.jpg

Onroerend goed

Banken eisen bij het verstrekken van de hypotheek dat het een onroerend goed. Woonboten en woonarken zijn bijvoorbeeld niet meer te financieren met een hypotheek, sinds ING deze bijzondere woonvorm niet meer steunt.

De huidige initiatieven van Tiny Houses in Nederland laten ook zien dat de wet- en regelgeving achterblijft. Bewoners van kleine huizen krijgen vaak geen toestemming hun huis ergens te plaatsen. Soms mag het tijdelijk, maar voor langere tijd is onmogelijk. Als we in Almere Oosterwold een Tiny House op wielen willen plaatsen, krijgen we geen bouwvergunning hiervoor. De hoofdwoning moet verankerd zijn met de grond.

Lastig te plaatsen

Dus zelfs als de wil er is, dan is het lastig om een ‘echt’ Tiny House te plaatsen. Overigens is het natuurlijk ook een kwestie van definitie. Wij willen een huis van ongeveer 60 m2 plaatsen. Daarom zou ons huisje beter Small House kunnen heten. Maar dat is nog altijd een flinke stap terug van de meeste formaten waarin veel huizen worden opgeleverd. Die lijken eerder in grootte toe te nemen dan af te nemen.

Almere Oosterwold biedt ruimte aan bijzondere initiatieven voor nieuwe woonvormen. Wat mij wel tegenvalt bij het zien van de vele initiatieven is dat er nog niet altijd echt duurzaam wordt gebouwd.

Minderen en duurzaam leven

Het bouwmateriaal beton wordt nog veelvuldig gebruikt. Net als de verwerking van staal. Daarom vind ik dit project wel heel mooi passen binnen gedachten van minderen en een duurzaam leven. Het zou absoluut bijdragen aan het bouwen voor de toekomst. Ik hoop dat veel mensen bij het bouwen van hun huis hieraan zullen denken.

Kiezen uit aanbieders van kleine huizen – Tiny House Farm

Het nemen van een groter kavel is niet de moeilijkste beslissing. De keuze van wie ons huisje mag gaan bouwen is een veel grotere. Het bepaalt straks waarin we gaan wonen en of het allemaal wel binnen ons budget past.
Om met het laatste te beginnen, ons budget is klein. Heel klein. Bijna net zo klein als het huis zelf. Dat het een vrijstaand huisje wordt en dat we met heel weinig vierkante meters willen, zijn hierbij tegengestelde. Zelf bouwen is nu eenmaal duur.

Op dit moment hebben we met 2 partijen een gesprek gehad. Niet alles is even bereikbaar. De partij waar we het meeste van gecharmeerd zijn, vraagt een flink bedrag voor de casco-oplevering. De andere partij biedt een heel mooi concept aan, heel energiezuinig en gericht op een duurzaam leven.
Dat leer ik wel meer en meer. Het eenvoudige leven dat we willen leiden, vraagt best veel van je. Hoe minder luxe je wil leven, hoe meer je moet investeren om dat eenvoudige leven te kunnen leven. De grond is straks de rijkdom, net als de vrijheid. Of de financiële vrijheid die wij voor ogen hebben, haalbaar is, moet nog blijken.

Daarom gaan we een paar dingen nog goed uitzoeken. Dat wordt afwegen, wat is haalbaar en wat zouden we graag willen? We zullen concessies gaan doen. Keuzes maken op basis van budget en wensen.
Wordt dus nog flink vervolgd…

Afbuigen – omzwervingen (2)

Ik besluit toch af te buigen naar de hut op de grote plas. Een echtpaar met een kinderwagen staat met de rug naar de openingen toe. Een man en een echtpaar is aan de andere kant druk met elkaar in gesprek. Het jonge stel groet mij vriendelijk en ik duik snel in de richting van een smalle opening.

Dan verraden ze waar ze naar kijken. Vlak naast mij zit een zwaluwnest. 4 kopjes kijken me met de brede, smalle bekjes aan. Dan scheert een ouder door de opening, vlak langs mij heen en geeft het kroost eten. ‘Daarom zitten we omgekeerd zegt het jonge stel.’ De opening van de kinderwagen is eveneens naar hen gekeerd. Zo zien ze hun kroost en de jonge zwaluw in 1 oogopslag.

De braamstruiken laten al de nieuwe vruchten zien. Dat kan een mooie oogst worden dit jaar. Ik zie er al naar uit. De wilgenbossen aan de andere kant van de vaart, zien er prachtig uit. De wind blaast de bladeren zilver, de bomen veranderen in het decor van een sprookje waarlangs de boten tuffen.

Het wilgenbos verliest zelfs niet in de zomer de geheimzinnigheid die je associeert met andere tijden van het jaar. Juist het donker, het gesuis van de bladeren in de wind en de hoge brandnetels. Tussen de wilgen hangen draden spinnenweb en andere webben van kleine beestjes. Mogelijk dat er nog rupsen of andere dieren hun web weven. De combinatie van de populierenpluisjes geven het nog iets extra sprookjesachtig mee.

Als ik verderop langs de vaart rij, wil ik hier doorfietsen. Ik zoek de vaart steeds lager op, dwars door Almere heen en fiets zo door verschillende wijken. Ik zak verder af in de richting van de Groene kathedraal die zich zoveel dieper langs deze vaart bevindt. Zo kom ik langzaam maar zeker terecht in Oosterwold.

Natuurlijk kan ik niet laten om via de bossen van Almere Hout te fietsen naar de plek waar straks de Tiny House Farm zal verrijzen. Nu kijk ik mijn ogen uit naar de oprukkende berenklauw. Het lijkt of de plant zijn grote klauwen zet in het polderland. Overal steken ze metershoog uit tussen de bomen van het bos.

De akker staat er mooi geel bij. Een flinke groep duiven vliegt op uit het veld met de winterkoren. Hoog zweeft een buizerd. Ik vraag mij af of hij de duiven niet in de smiezen heeft. Verderop in de akker met aardappels staat een stelletje te kijken over het uitgestrekte land. Zouden zij hier plannen hebben?

De Groene kathedraal ziet er weer even imposant uit als een paar weken geleden dat ik hier kwam. De zomer maakt de groep bomen tot een gebouw. Ik bekijk het groene bouwwerk vanaf de vlonder op het water. Zo vanuit de laagte, ziet het er weer heel anders uit. Best boeiend hoe zoiets zich steeds ontwikkeld. Een bouwwerk van natuur, verandert voordurend. Elk seizoen is het anders, maar ook per jaar verschilt het weer.

Zo aanvaard ik de terugreis. Ik fiets door het Waterlandse bos weer naar huis, langs het kasteel en zie de stad al liggen aan de andere kant van het Weerwater. Ik vraag mij af hoe het straks zal zijn als ik hier fiets van mijn eigen, kleine huisje naar dit deel van de stad. De omgekeerde route van wat ik vandaag deed. Bijna thuis.

Rommelroute – Tiny House Farm

Zo hebben we zaterdag voor ons huis gestaan met onze spulletjes. Het eerste deel van het ontspullen. We staan ingeschreven op de lijst voor de rommelroute in onze wijk en verkopen de dingen die we kwijt willen. Het zijn een paar dozen met speelgoed, spelletjes en andere dingen die al een paar jaar op zolder staan met de bestemming voor de verkoop.

Koningsdag lukte niet, daarom slaan we onze slag bij de rommelroute. Het weer belooft het beste weer van de week te worden met rond het middaguur mogelijk een buitje. Daarom stallen we deze ochtend alles uit en zetten het in onze voortuin. Het idee van de rommelroute: je zet de te verkopen spulletjes neer voor je huis.

Nog voordat we alles buiten willen zetten, zwaait een man al voor ons raam. Hij is op zoek naar kinderboeken. Daarom halen we snel een paar dozen naar beneden voor de verkoop. Met een paar planken uit de schuur maken we een tafel om alle spulletjes goed neer te kunnen zetten. Daarna plaatsen we de boekendozen schuin tegen de tegels van onze tuin aan. Zo krijgt iedere bezoeker een goede indruk van alles wat er in de verkoop is.

De kinderboekenkoper komt terug en koopt het grootste deel van de dagopbrengst. Een stapeltje van 8 boeken voor 12 euro. Daarna komt het publiek in een gestaag tempo voorbij. De fiets van 100 euro vindt iedereen te duur, daarom verdwijnt er vooral klein grut in de tassen die ze bij zich hebben. Een een paar boeken literatuur die ik in allerijl van zolder heb gehaald.

Als we dan tegen 13 uur de wolken dreigend in onze richting zien drijven en we de balans opmaken, besluiten we op te breken. Het laatste uur is er geen klant meer geweest. Juist als het begint te druppelen en ik de boeken veiligstel, komt de laatste klant. Hij houdt alleen van oorlogsboeken, dus ik kan doorgaan met inpakken. Zijn vrouw koopt een schaal voor een euro.

Als alles weer binnen is en de planken in de schuur zijn opgeborgen, begint het keihard te plensen. Net op tijd voor de grote regenbui binnen. Het is 2 uur, we zouden nog een uurtje hebben moeten staan. De geringe hoeveelheid klanten en regen zijn genoeg reden geweest om op te breken.

Dan tellen we het geld dat we binnen hebben gehaald: 39 euro. Niet zo heel veel, maar we hebben wel een paar mensen gelukkig gemaakt met onze spulletjes. En het stimuleert ons om verder te gaan met het ontspullen. Zo staan onze katoenen tent en de fiets die Doris gewonnen heeft op marktplaats.
Bieden maar!