Tagarchief: teuntje

Autorijden – Sientje (55)

Sientje had niets tegen autorijden. Onze huidige teckels Saartje en Teuntje hebben weinig met een autoritje. Ze krijsen en willen er zo gauw mogelijk uit. Sientje kon er zelfs van genieten. Ze liet de wind in de haren wapperen als een raampje openstond en ging er lekker bij liggen. Daarbij pakte ze ook elke gelegenheid om te knuffelen met de bestuurder.

Dat gebeurde zeker op vakantie als de auto achterin helemaal afgeladen was en de bench binnen bereik van de bestuurder viel. Dan kreeg je een onverwachte lik of zag ineens een hondensnuit in de achteruitkijkspiegel op je afkomen.

Achteruitrijden

Alleen achteruitrijden was wat minder geslaagd met Sientje achterin. Dat ontdekten we op de eerste vakantie toen we de camping niet konden vinden en een aardig eind achteruit moesten rijden omdat we daar niet konden keren.

Op vakantie gaf het meeste plezier. Zeker als de achterraampjes opengingen en een windje de auto binnenwoei. Sientje hield dan haar neus in de lucht en snoof de geuren van het onbekende gebied waar we doorheen reden. Dan genoot ze zichtbaar. Als het warm was, verkoelde het briesje ook, wat dubbel zoveel plezier gaf. De vakantie begon en eindigde altijd op een leuke manier.

Genieten van autorijden

Ook bij andere ritten, genoot ze. Misschien kwam het door de eerste rit waarbij ik naast haar was gaan zitten. Ze kroop elke kilometer dichter tegen me aan. Heel haar lijf drukte tegen me aan toen we Almelo inreden. Ze zocht duidelijk toenadering. Het bracht ons samen. Dat zou wel helemaal goedkomen, dacht ik. Onzeker als ik was, want ik voelde me ergens ook besodemieterd door de verkoper.

Later vond ze het ook heerlijk om met andere mensen achterin te zitten. Als we mijn schoonmoeder meenamen van Almelo naar Almere, zat ze gezellig tussen haar en Doris in. Mijn schoonmoeder die niks met honden had, vond het erg gezellig. Ze liet Sientje zelfs haar pepermuntje aflikken, waarna ze het zelf in haar mond nam. Iets waar ik zelfs als hondenliefhebber van walg.

Smurrie

Op vakantie kwamen we een keer in de buurt van een visvijver. We zochten naar een camping die onvindbaar leek. Niks te vinden. Sientje vond het ergens wel heerlijk. Ze rolde uitgebreid in het gras en wilde helemaal niet mee. We moesten haar meetrekken achter ons aan. Bij de auto aangekomen, viel ons op dat er iets vies op haar rug zat. Langs haar zij zat een smurrie die verschrikkelijk stonk.

‘Dat nemen we zo niet mee’, zei Inge. Maar er was helemaal niks om de hond mee schoon te kunnen maken. Dit stinkende geval konden we echt niet mee in de auto nemen. De stank hield het midden tussen een lijklucht en de dampen uit een gierput. Wat moesten we? We hadden niks in de buurt om haar schoon te kunnen maken. Tot Inge er ineens aan dacht dat er nog een flesje handenzeep moest liggen in het handschoenenkastje. Zeep zonder water. We smeerden het over de plekken waar het zo verschrikkelijk stonk en zetten Sientje in de auto.

Lijklucht

Nog dagen stonk de auto naar de lijklucht die Sien in haar vacht had zitten. Wat het nu geweest is, konden we niet meer achterhalen. Maar het stonk meer dan een uur in de wind, het meurde nog lang na. Zeker ook omdat het vakantie was en het onmogelijk was om de boel te verschonen. Zo stapten we met afkeer in de auto, terwijl Sientje zich genoegzaam neervlijde in de geur die ze daar zo mooi had neergelegd.

Lees het vervolg: Weglopen »

Abonneer je op de nieuwsbrief en lees elke week een nieuwe herinnering aan Sientje. De nieuwsbrief is geheel gratis en verplicht je tot niets.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief

Het wak in mijn kleedje

image

Een wat koudere avond, ik kruip lekker onder mijn kleedje op de bank. Schik het cadeautje dat ik 2 jaar terug van Sinterklaas kreeg en schrik me rot: een enorm gat!

De teckels bij ons in huis zijn kleedjesknagers. Saartje vindt het heerlijk om te knagen op textiel. Ze kauwt erop alsof het een botje is. Ze gaat hierbij heel nauwgezet te werk: eerst maakt ze een gat in het kleedje, daarna weer eentje en zo verandert het hele kleedje in een gatenkaas.

image

Het eerste gat betekent namelijk dat het kleedje is geconfisqueerd en dat je je kleedje kwijt bent. Direct ingrijpen dus. Gelukkig woon ik in huis met iemand die handig is met naald en draad.

Zo heeft het gat een nieuwe functie gekregen. Het is een wak geworden, waarom pinguïns staan. Een heus ijslandschap dus. En het resultaat mag er best zijn. Al hoop ik dat het bij dit ene gat blijft.

image

Ik heb het kleedje wel veilig opgeborgen voor de zekerheid.

Tere plantjes

image

Jonge plantjes zijn teer, dat weet onze teckel Teuntje ook. In de vensterbank kweken we momenteel tomatenplantjes op. Net als kleine aardbeienplantjes en artisjokken. Voor straks in de moestuin als de temperatuur buiten dat toestaat.

Overdag halen we de deksels van de kleine kweekkasjes eraf. Zo krijgen de planten wat meer lucht en kunnen ze achter het glas nog wat groter worden.

Teuntje heeft niet altijd respect voor dit jonge groen. Zo zag ze vanmiddag een kat lopen in het voortuintje en ontplofte ze achter het raam van woede. Dit is niet de eerste keer, want eerder vielen al andere plantjes ten prooi aan de kattendrift van Teuntje.

Ze vloog precies op de bak met jonge spruiten. Het jonge grut viel treurig op de grond viel. Gelukkig wist Inge alles weer op te rapen en terug te stoppen in de bakjes.

Wel spannend of ze het allemaal nog even uithouden. ‘s Avonds zijn de muizen gek op de bakken met jong groen. Daarom dekken we voor de gordijnen dichtgaan alles keurig af. Maar het blijft een ongelijke strijd.

2013 in blogs (9) – Teckels, kikkers en uitjes

image

Het schrijven over Sientje was een zoete herinnering, waarbij ik veel moest glimlachen. Uit die dromerij werd ik wel gehaald door Teuntje en Saartje. De teckels die nu ons huis onveilig maken. Ook zij kregen veel aandacht in de vorm van blogs of opgegeten foto’s. Herinneringen direct opgetekend.

Waren ze vorig jaar nog vrij kalm, het ontdekken sloeg om in jagen. Ze kwamen thuis met wild. De poel werd ontdaan van de kikkers en een binnengebrachte jonge merel werd in koele bloede omgebracht. Ik durfde er zelf niet over te schrijven.

Vergeet niet dat het barf’en onverminderd voort gaat met lam en reebout. Of de grote botten van de Action, die een heuse theatervoorstelling in huis opleverden. En de botjes die voor ontspanning zorgen. En de sneeuwhonden die herinneringen opriepen aan een jaar eerder. Als je dan met agressie bejegend wordt in het park, is dat wel weer jammer.

Wat betreft de kikkers, vond ik weer een mooie aanvulling op Inges kikkerverzameling. Een mooie vondst bij al mijn speurwerk door kringloopwinkels. We liepen door de Apenheul en Doris won een fiets. Of haar verjaardagswens om naar het vernieuwde rijksmuseum te gaan. In de zomer bezochten we het Zuiderzeemuseum, Schokland en nog later het Spoorwegmuseum. Het eerste stukje grebbeliniepad liep ik met mijn moeder en krijgt in 2014 nog een vervolg. Ik vond het heerlijk te fietsen naar Ouderkerk aan de Amstel, Abcoude en Naarden.

Lees verder

Dit is de negende blog van tien blogs over 2013

Bones in Action

doris-pakt-bot-action-uitEen foto op facebook van een hond met een enorm bot lokt mij naar de Action. Het vijftig centimeter lange bot is voor vierenhalve euro te koop. Dat wil ik weleens zien: de teckels met zo’n enorm ding in de bek. In gedachten zie ik ze al rondlopen met de grote knokkels aan weerszijden. Overal tegenaan bonkend op hun weg door de kamer.

teun-en-saar-wachten-op-bones

Ze zijn er nog en ik besluit er twee mee te nemen. Voor elk één. Een mooie aankoop lijkt mij. De grote botten passen niet eens in mijn fietstas. Als ik nog een andere boodschap moet doen, neem ik ze maar mee de winkel in. ‘Deze heb ik al ergens anders gekocht’, zeg ik tegen het kassameisje. Ze kijkt vreemd op. ‘Die verkopen we hier niet eens’, antwoordt ze bijna verontwaardigd.

teuntje-met-bot-action

Thuisgekomen heb ik twee vrienden. Ze volgen mij bij elke stap die ik zet. Nog even wachten tot de rest er is. Dit levert een mooi schouwspel op om de anderen te onthouden. Dan volgt de ontknoping: de grote botten gaan uit het plastic en worden op een presenteerblaadje aangeboden. Wat een enorme dingen zijn dit zeg.

teun-eet-bot

De kleine hondjes vinden het meer dan een uitdaging. Hier verschijnt het lekkerste stukje buffelhuid dat ze maar kunnen wensen. Het enorme ding wordt gretig in ontvangst genomen. Onwennig lopen ze met de enorme stukken bot door de kamer. Elk in een eigen hoekje. Natuurlijk komt Saartje het bot van Teuntje halen. Ze kan het niet laten. Maar Teun weet behendig het botje van Saartje te pakken. Stuivertje wisselen.

saartje-eet-een-hap-uit-het-been

De uren en dagen erna worden in beslag genomen door de grote knekels die door het huis zwerven. Ze blokkeren de paden en de honden begroeten je met een enorm bot in de bek. Het lijkt wel of het bot groter is dan de hond. Het legendarische moment dat het enorme bot in tweeën valt. Natuurlijk is dat het bot van Teuntje dat Saartje afpakte. De grote knoken liggen overal. Als ze de kans krijgen, nemen ze hem mee op de bank of ze slepen de botten door het huis naar andere verboden plekken.

teuntje-met-action-bone

Teckels in sneeuw

image

Een klein jaar geleden (eind januari) kwam de eerste teckel in huis: Teuntje. Daags erna begon het te vriezen en nog een paar dagen later viel de eerste sneeuw. Zo liep een puppie van 9 weken in de verse sneeuw.

Teuntje op Zapp Live
Teuntje op Zapp Live

We maakten een prachtige foto van Teuntje in de sneeuw. Ze stond voor de slee waar Doris op zat. Het leek net of de kleine pup de slee aan het trekken was. We stuurden de volgende dag de foto op naar Zepp Live. En daar kwam ze op televisie. Saartje was er nog niet, die hing op het moment van de foto aan de tepel van moeder Bree.

image

Nu de sneeuw weer ligt, moesten we allemaal aan die foto terugdenken. En vandaag stelde Doris voor om de foto nog een keer te maken. Maar dan een jaartje later. We hebben niet alleen een oudere Teuntje. Ook de dame op de slee is een jaartje ouder. Bovendien is Saartje er ook bij. Net als de rest ook een jaartje ouder.

image

De uitvoering was een stuk lastiger dan het idee. De honden wilden natuurlijk niet mooi naar voren kijken. Ook trokken ze niet zo uitdagend als Teuntje vorig jaar. Uiteindelijk slaagden we erin op dezelfde plek als vorig jaar. En het verschil is goed te zien.