Tagarchief: teckel sientje

Ons hondje – Sientje

Onder ons liep Sientje rondjes. Verdwaasd, compleet de weg kwijt, liep ze een kleine cirkel door de behandelkamer. Rusteloos en zonder doel. De dierenarts keek ons begripsvol aan.

‘Ik begrijp het’, zei ze terwijl ze naar de drentelende hond keek. ‘Ze is de weg kwijt.’ We vertelden hoe ze haar dagen doorbracht. Op de bank starend naar de rugleuning. Niet in de gaten dat ze de andere kant kon opkijken. Andere momenten lag ze op mijn plek te slapen. Als ik ging zitten voelde ik de druppels plas die ze had achtergelaten.

Langer laten leven was meer voor ons dan voor haar, concludeerden we. Misschien moesten we haar een handje helpen. De dierenarts beaamde het. Sientje was dement en had een mooi leven gehad.

‘Wanneer wilt u het?’ vroeg ze aan ons. ‘U kunt haar mee naar huis nemen om afscheid te nemen, dan maken we later een afspraak.’ Nee, we hadden al afscheid genomen. Het was genoeg. We zetten haar op de tafel. Sientje keek gedwee voor zich uit. Ik kroelde in de vacht. Ze stonk de laatste tijd. De ogen dof. Ik vroeg me af of ze nog iets zag. Het leek of ze ons niet meer herkende. Op de bank kon ze nors voor zich uit blaffen. Op alles wat bewoog, ritselde of kraakte.

Ons hondje

Sientje was ons hondje. Gekocht aan het begin van onze relatie. Ze was onze eerste gezamenlijke aankoop. We waren nauwelijks 4 maanden bij elkaar. Een paar weken eerder was ik met mijn harmonium en stapeltje boeken voor de weekenden bij haar ingetrokken. Het begin van onze serieuze relatie. Boven waren we druk in de weer geweest om een studeerkamer te maken en de slaapkamer in te richten.

Zo was het kerstfeest samen gevierd. Op Inges verjaardag – de tweede dag van het nieuwe jaar – lieten we iedereen trots de nieuw ingerichte bovenverdieping zien. Wij woonden nu echt samen. Al treinde ik regelmatig terug naar Leiden voor mijn studie en mijn baantje in de daklozenzorg.

Zoeken op internet

Het weekend later zouden we bij Inges zwager zijn verjaardag vieren. We zouden Inges moeder ophalen en meenemen. Ik vertelde eerder al dat het mijn droom was om een teckel te hebben. Ik wist ook precies wat voor een: een ruwhaar standaard. We zochten op internet.

Wat kostte het om zo’n hond aan te schaffen? Paste een hond van dat ras wel bij ons? Konden wij wel zo’n dier aanschaffen? Zo verdween de hele avond internettend achter de computer op de nieuwe studeerkamer. We belden in via de stekker waarvan ik de bedrading een week eerder had gelegd.

Ging daar nou de deurbel? We luisterden nog eens goed. Buiten draaide een auto stationair. Ik hoorde duidelijk het gebrom in de straat. Weer het gerinkel van de deurbel. Wie zou er nou nog aanbellen? Het was al over negenen. Waar we toch bleven? We zouden mam ophalen om half acht en samen naar de verjaardag gaan. Ik schrok. Helemaal vergeten.

Onbereikbaar

We waren op internet aan het kijken. ‘Jullie waren onbereikbaar’, riep mam boos. Inge hoorde haar door het gangetje naar boven roepen. Ze probeerden ons al vanaf kwart voor acht te bereiken, zonder resultaat. Al die tijd zaten we al op internet weg te dromen bij plaatjes van teckels. Nee, het hoefde niet meer. Ze reed nu met Loes mee naar de verjaardag.

Driftig drukten we de computer uit. Nee, een teckel kon niet. Te duur. We moesten reëel blijven. Nog maar net een relatie. Dat was echt een paar stappen te ver. Een hond was niet aan ons besteed. We kenden elkaar nog maar nauwelijks. Laat staan dat we een jonge hond konden opvoeden. Bovendien zou Inge er zelf voor moeten zorgen.

Boze huisbaas

Ik woonde nog in Leiden en op mijn kamer was echt geen ruimte voor een hond. De verhuurder had het verboden en ik leefde al op gespannen voet met mijn huurbaas. Het pand was overgenomen door een heuse pandjesbaas. Ik had geweigerd een nieuw huurcontract te tekenen. Moeilijkheden kon ik niet gebruiken. Ook was de kamer van 15 vierkante meter veel te klein om met een teckel te leven. We moesten het maar uit ons hoofd halen.

Lees volgende blog: Te koop zeer lieve teckel »

Lees elke zondag een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

NaNoWriMo – Week 4

image

De laatste week zit erop, nog een dag en de echte NaNoWriMo 2013 is helemaal klaar. Ik heb mijn doel gehaald. Op maandag bereikte ik al het aantal woorden: 50.000! De teksten slaagden inhoudelijk wat minder goed. Het hoogtepunt viel een week eerder.

De passages van nu waren vooral het zoeken naar een mooi einde en dat is lastig. Zeker ook omdat de laatste teksten vooral over de tijd na de dood van Sientje gingen en ook vertelden over de komst van onze huidige teckels Saartje en Teuntje. Het doel om meer dan 50.000 woorden te schrijven was groter dan de kwaliteit van de teksten.

Het echte einde volgde pas twee dagen later op woensdag. Ik zag wat beter het grote geheel en het lukte mij om de inhoud beter te laten aansluiten op het eerdere verhaal. Het zoeken van een conclusie is altijd lastig en of het geschreven einde ook het echte einde is, weet ik nog niet. Ik moet het nog eens goed laten bezinken.

Dat neemt niet weg dat ik flink geschreven heb de afgelopen maand. Meer dan 60.000 woorden telt het document dat ik nu voor me heb liggen. Ik ben al stiekem begonnen met het doornemen van de eerdere gedeelten. Het begin kostte zeker ook flink wat moeite, ontdek ik nu. Ook daar zocht ik naar de juiste toon en een mooie vorm. Pas later kwam dat, zie ik nu. En misschien valt dat ook tegen, dat moet ik nog ontdekken.

Zo is er een mooie schrijfmaand voorbij en vraagt de geschreven tekst flink redigeren en corrigeren. Maar ik heb een mooi doel. De tekst die ik gemaakt heb, is al een goed begin dit doel te bereiken. Ik ben trots en geniet daar nog even van.

En dan corrigeren om daarna aan de slag te kunnen met de echte roman.

NaNoWriMo – week 2

image
Schrijfschema voor NaNoWriMo met verhaalideeën. De vinkjes zijn al afgewerkt.

Over de helft met NaNoWriMo. Met meer dan 30.000 woorden. Iets om trots op te zijn. Maar het grootste gedeelte schreef ik een week eerder. De eerste week van NaNoWriMo schreef ik op de vleugels van mijn energie. Ik genoot ik er echt van de herinneringen aan vroeger en onze oude teckel. De verhalen van vervlogen tijden. Het was het verhaal van het begin van mijn relatie met Inge.

Tegenwoordige tijd

Deze week kwam de tegenwoordige tijd steeds dichterbij. Ik wilde het niet, ik durfde het niet aan. Onze trouwerij, de geboorte van Doris. Alles veranderde en staat dicht bij het nu waarin ik leef. De gepaste afstand die ik eerst ervoer, de tijd die geweest is en niet meer terugkomt, werd het nu.

Natuurlijk was het toen ook anders, maar ik zie het niet met dezelfde weemoed. Het is nu veel meer een tijd waarin ik sta en waarbij ik mijzelf niet goed buiten de tekst kan plaatsen. Niet dat ik niet tevreden ben met het nu, maar het staat te dicht bij mij.

Tijd

Daarnaast begint ook iets anders parten te spelen: de tijd. Druk met andere dingen die op mijn pad komen en meer om aandacht schreeuwen dan het schrijven aan NaNoWriMo. Het haalt mij uit de tekst. Maar ik vind het belangrijk te blijven schrijven en elke dag iets op papier te zetten.

Daarom heb ik het wat rustiger aangedaan en mij ook tijd en ruimte gegund dit te doen. De tekst zal nog door de malle molen gaan. De structuur moet anders en misschien mag er best wat verdichting in. De basis staat: het verhaal van mijn teckel Sientje. Het verhaal van een relatie en ergens ook het verhaal waarin ik nu nog leef.

Nog genoeg verhaal?

Ik zit nu rond de 30.000 woorden, met de tekst waaraan ik al voor de NaNoWriMo werkte, komt de totale tekst op ongeveer 40.000 woorden. Ik weet niet of ik nog genoeg verhaal heb voor 20.000 woorden. Ergens verwacht ik deze week het einde te naderen. Misschien dat ik dan nog wat intermezzi toevoeg. Net als een paar verzonnen verhalen met betrekking tot teckel Sientje.

Ik wil de laatste week gaan gebruiken voor het herschrijven. Ik wil de tekst geschikt maken om op verschillende plekken te publiceren, in delen, los van elkaar en uiteindelijk moet er ook een geheel van gemaakt worden. Wat het allemaal wordt, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het project hoe langer hoe verder komt. Wat er nu is, is een lijvige tekst van 40.000 woorden. Zover ben ik nog niet vaak gekomen met een schrijfproject.