Tagarchief: stoomtrein

Teckel op stoom – Sientje (18)

Een hond mee op vakantie ketent je best wel vast. Dat merkten wij vrij snel na ons eerste nachtje slapen in de tent. Het regende veel. Tussen de buien door maakten we het eten klaar en probeerden we op te drogen van al het water dat in een onophoudelijke stroom uit de hemel viel.

We bleven lang in bed en maakten korte wandelingetjes met Sientje als het regende. Verder probeerden we elke dag op pad te gaan. Maar bij veel gelegenheden kom je niet binnen met een hond. In een museum vinden ze het niet fijn als je een hond bij je hebt. In een kerk worden honden ook niet echt als beminde gelovigen beschouwd en in winkels zijn ze er ook bijzonder weinig gek op.

Maar in de stoomtrein op het Miljoenenlijntje mochten honden wel komen, wisten we uit te vogelen. Een grote stapel folders verzamelden we bij de VVV in Vaals. In de folder over de stoomtrein die door het Zuid-Limburgse landschap reed, stond dat honden ook meemochten. We waren een dag eerder aardig verregend. Daarom reden we in de richting van Simpelveld voor een stoomritje op het miljoenenlijntje.

Voor een stoomliefhebber en een teckelliefhebber als ik dubbel feest. Onderweg naar Simpelveld luisterden we naar de muziek van Spinvis. De cd werd langzaam ons motto die vakantie, want bij het luisteren de eerste keer, waren we nog verbaasd over de vreemde combinatie tussen muziek en tekst. De keren erna dat we luisterden, gingen tekst en muziek steeds meer in elkaar over. Voor we het wisten draaiden we bij elk autoritje Spinvis en zongen de teksten mee. Op die momenten leek de zon even door te breken en reden we in een zonovergoten landschap, ook al regende het pijpenstelen.

In de stoomtrein konden we heerlijk opdrogen. Sientje kreeg een plekje op schoot. Ze trok zich weinig aan van alle rumoer en stoom die de grote locomotieven maakten. We vonden een mooie, luxe coupé voor ons drieën en genoten van de rit door het heuvellandschap van Zuid-Limburg. Wat was het hier mooi. Ik hing een groot gedeelte van de rit uit het raam om de geur van stoom op te snuiven. Al zorgde de regen er ook voor dat ik het met een nat hoofd moest bekopen.

Het leek wel even dat Sientje ook genoot van het treinritje. Het gemak waarmee ze achter ons aanliep door het gangetje in de trein. En zoals ze zich in en uit de wagon liet tillen. Sientje was geen moeilijke hond op vakantie. Ze gaf geen kik, zelfs als je haar even achterliet bij een winkel of de tent. Ze bleef netjes stil wachten tot weer terug was. Wel trok ze de lijn strak en tuurde onafgebroken in de richting waar je was verdwenen.

Dat deed ze ook als je alleen wegging en de ander even naar de wc was of ging douchen. Ze bleef dan net zo lang wachten tot je weer terug was. Ze deed dat zwijgzaam, eerst stond ze dan nog, met de strakgetrokken lijn achter zich. Dan ging ze zitten, maar ze bleef op haar hoede. Heel soms ging ze liggen, met de kop naar voren op haar buik. Ze tuurde dan de verte in. Als ze dan iets zag bewegen in de vorm van onze gestalte, kwam ze overeind en ging ze kwispelen.

Lees het vervolg: Mee in bed »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief

Alle treinen en trams in 2014

20140913_121337Ik reis graag met de trein en geniet van een ritje in een (historische) tram. Daarom blog ik er ook dikwijls per ongeluk over. In 2014 combineerde ik het vaak met een fotoverslag. Bij het krijgen van mijn nieuwe baan trakteerde ik het gezin en vooral mijzelf op een dagje Stoomtreinen tussen Apeldoorn en Beekbergen. Wat geweldig was dat.

Daarnaast bezocht ik samen met Doris de museumtram tussen Amstelveen en Amsterdam. Met mijn vader en Doris gingen we op Open monumentendag een dagje trammen in Rotterdam. Heerlijke uitjes, waar ik uitvoerig verslag van deed. Net als de plogs over een dagje treinen naar Vlissingen en wat later naar Groningen en Leeuwarden. Heerlijk om deze stukken na te lezen.

Nationale Stoomtreindag (6)

doris-bij-stoomlocomotiefEindelijk zette de trein zich weer in beweging. De andere kant op. De kaartcontroleur in een spijkerbroek en donker bloesje kwam langs. De gaten in onze kaartjes waren voldoende bewijs. Dat we eigenlijk op 29 mei 2013 reden, zag niemand. De stempels op de speciale kaarten waren op het verkeerde jaartal afgestempeld.

Op de terugweg waren alle stoomtreinspotters verdwenen. We tuurden over lege weilanden waar soms een auto even stilstond. Een spotter stond op zijn trapje en keek tevreden over de trein die hij zojuist had gefotografeerd. Blijkbaar stonden we er goed op.

stoom-uit-stoomlocomotiefDe kleinkinderen van opa en oma begonnen meer en meer te dralen. ‘Misschien moeten we nog even rondlopen en dan naar huis gaan’, hoorde ik opa zeggen. Oma knikte. ‘Ik denk dat dit wel genoeg is.’

De aankomst in Beekbergen was een heuse bevrijding. Wat was ik opgelaten. Ik mocht deze benauwde trein verlaten. Het voelde alsof ik werd losgelaten in de wijde wereld. Al stond het perron bomvol. Ik liep bijna tegen Leo Blokhuis aan, achter hem aan liep Ricky Koole. Ze riep iets naar hem. Ik herkende de stem van de cd die net een paar dagen in huis lag.

wielen-van-de-stoomtreinAan de andere kant van het spoor stond het kleine stoomlocomotiefje te wachten tot hij aan de trein zou worden gekoppeld. De groep kinderen met de stoomfluitjes drong bij het trapje. Het deurtje ging open en ze mochten even op de stoomlocomotief.

Doris wilde ook graag. Wacht maar even tot je aan de beurt bent. Ze wachtte keurig. Onderwijl drongen een paar andere kinderen de cabine binnen. Toen eindelijk de kinderen eraf gingen, klapte het deurtje dicht op het moment dat Doris omhoog wilde. ‘Nee, we moeten echt vertrekken’, zei de machinist. Blijkbaar kom je er alleen in als je brutaal bent en over een fluitje beschikt.

stoomwolkjeDaarom keken we nog even rond in de loods en naar de enorme hoeveelheid stoomlocomotieven die op het terrein stonden opgesteld. Zo kreeg Doris nog even de kans in een stoomlocomotief te klimmen. Het ging met een grote trap, maar ze draaide trots aan het grote wiel. Ook bekeek ze aandachtig de kolenklep.

Het was een mooie dag, bedachten we terwijl we naar de auto terugliepen. We knabbelden aan een Magnum-ijsje. Een stukje chocolade viel op de weg. Achter mij klonk het gefluit van de stoomlocomotief. De stoomtrein naar Apeldoorn stond klaar voor vertrek. Het klonk door de omgeving, zonder het indringende gefluit van kinderen die op nepfluitjes bliezen.

image

We reden weg. Terwijl we reden stoomde de stoomtrein met ons op. Wat een prachtig gezicht, die enorme stoompluim in dat golvende heuvelland. De trein minderde vaart bij de overweg. Tijd voor een laatste afscheidsgroet. De fluit klonk kort en snel. Een klein pluimpje stoom kwam mee. Daar zette de slang zich weer in beweging. We reden een stukje mee. Tot we bij de snelweg echt moesten afslaan.

image

Dit is het zesde en laatste deel van een serie over de Nationale Stoomtreindag.

Lees deel 1

Nationale Stoomtreindag (5)

stoomtrein-rangeert-in-beekbergenDe trein reed het bos in. Aan de rechterkant stond een camping. Op de vlaggen stond in dikke letters ‘rust.nl’ geschreven. De rust werd enkel verstoord door de stoomfluit van de trein die nu in rustig tempo langs de caravans, tenten en toerwagens reed. Een moeder was op haar hurken gaan zitten naast haar kind, dat op een driewieler aandachtig wees.

Ondertussen liep het lawaai in het compartiment zelf flink op. Achter mij zaten aan beide zijden van het gangpad gezinnen die zojuist meerdere ‘stoomfluiten’ hadden aangeschaft bij de stand waar ik hoofdschuddend had gestaan. De stoomfluit buiten werd overstemd door het eindeloze geblaas van de kinderen.

De ouders deden weinig moeite de kinderen tot bedaren te krijgen. Ik wenste dat de ‘machinisten’ achter mij eindelijk eens met hun gefluit ophielden. Als zij even pauzeerden, zetten de kinderen aan de andere kant van het gangpad onverminderd de lawaai-symfonie voort.

stoomfluit-stoomlocomotiefDe ouders stimuleerden zelfs het wangedrag van hun kroost. Vader was naar het balkon gelopen om vanuit het enige raampje dat open kon, het stoomfluitende gezin te kunnen fotograferen. Met de lens tikte hij op de raam om de aandacht van zijn kinderen te krijgen. Ik wenste alleen maar dat het toestel zou vallen en vermorzeld zou worden door de zware wielen van de rijdende trein.

We arriveerden in Loenen. Een vrouw klom op de stapel bielzen naast de sporen. Ze kreeg een zetje van de man die bij haar was. Bovenaan zette de triomf van deze daad zich om in het klikken van het fototoestel. Elk deel van de trein kwam op de foto.

De opa en oma wisten de hele rit hun kleinkinderen rustig te houden. Opa hield zich een beetje afzijdig. Hij keek met gereserveerde houding naar de twee jongens en het meisje. Oma praatte met ze. ‘We gaan eerst terug naar Beekbergen en dan gaan we in een andere stoomtrein naar Apeldoorn en dan weer terug naar Beekbergen.’ De kinderen keken vermoeid naar oma. Ze vonden het best leuk in de stoomtrein, maar om nou heel lang hier te blijven. En zo’n stilstaande trein was niet veel aan.

stoomspotterDe locomotief keerde en reed links voorbij. De zware wielen voelde je passeren. Hij floot. De kinderen achter mij floten terug. Ze begonnen erbij te gillen. Er kwam een poeplucht in onze richting gedreven. Het kleinste kind van de drie kleinkinderen had blijkbaar iets in de broek gedaan. Oma vroeg het zachtjes. Hij antwoordde luid ‘Nee’. De andere twee begonnen te zingen. ‘Poep, poep, poep, kak, kak, kak.’ Oma probeerde ze stil te krijgen, maar het moedigde de twee aan harder te gaan zingen.

Het geluid bleef aanzwellen. Het leek steeds lawaaiiger te worden in de wagon. Hoe langer we stilstonden, hoe meer het geluid toenam. Eigenlijk had ik hier helemaal geen zin in. Wat haalde het veel van het plezier weg, al dat kabaal. Ik vroeg mij af waarom stoomtreinen als iets voor kinderen werd gezien. Volwassenen mogen er toch ook gewoon van genieten. Iets minder luidruchtig. Niet iedereen hoeft kabaal te maken als voetbalsupporters.

imageDit is het vijfde deel van een serie over de Nationale Stoomtreindag.

wordt vervolgd

Lees deel 1

Nationale Stoomtreindag (4)

stoomtrein-in-aantochtDe locomotief was niet de enige die stond te wateren. Bij de damestoiletten stond een lange rij vrouwen. De herentoiletten hadden niet zoveel belangstelling. Ik kon er meteen naar binnen. Waarom zijn de toiletten voor heren en dames eigenlijk gescheiden? Waarom kan er niet gewoon één toilet voor iedereen zijn.

Ik weet ook wel dat de herentoiletten veel smeriger zijn dan de damestoiletten, maar misschien helpt het de heren wel om wat schoner te worden. Ik stond alweer buiten en mijn dames stonden nog altijd te wachten in de lange rij. Onderwijl bekeek ik de stand buiten waar wat spullen werden verkocht. Er was niet zoveel van de Veluwse Stoom Maatschappij zelf. Ik zag alleen een mok. Verder lag het vol met kinderspeeltjes, zoals een heuse stoomfluit. Dit voorwerp vond gretig aftrek onder de bezoekers.

publiek-wacht-op-de-volgende-stoomtreinWe konden eigenlijk best naar het perron gaan. Straks zou de trein al binnenkomen en stonden wij hier nog. Dan konden we niet terecht in de trein en moesten we nog een uur wachten. Het voorgeschreven tijdstip passeerde maar de trein bleef weg. Het duurde best lang voordat de trein binnenkwam.

Of het aan de rijtuigen lag of dat het gewoon een populair stukje spoor was tussen beekbergen en Loenen, ik kon het niet verklaren. Maar het was buitengewoon druk in deze oude blokkendoosrijtuigen. Deze rijtuigen reden oorspronkelijk achter één van de eerste elektrische treinstellen van de NS. Wij kwamen terecht op de harde, houten banken van de derde klasse. Het zat hard onder de kont.

stoomlocomotief-50307-van-vsmOm ons heen kwamen veel gezinnen met kleine kinderen te zitten. Aan de andere kant van het gangpad gingen een opa en oma zitten, met tegenover zich drie kleinkinderen. De kinderen wiebelden zenuwachtig op de banken. ‘Wanneer gaat hij?’ vroegen ze ongeduldig. Het zou nog wel even duren. De grote stoomlocomotief uit Oostenrijk, werd aan de andere kant van onze trein gereden. Het was dezelfde locomotief als de stoomlocomotief die ons naar Apeldoorn had gereden een uurtje eerder.

Toch vertrokken we eerder dan ik verwachtte. Daar zette de trein zich in beweging. Het lijkt altijd dat een stoomtrein zich anders in beweging zet dan een moderne trein. Minder schokkerig, gelijkmatiger. Maar misschien idealiseer ik de oude beweging en is het andersom.

treinspotterHet traject was populair bij treinspotters. Langs de route in de weilanden bij Lieren stonden de fotografen opgesteld. Op trappetjes of op een stapel bielzen. Ze wisten het mooiste plekje te vinden om de passerende trein op de foto te zetten. Of de foto’s zo mooi zouden worden, lag in heel andere handen: de vingers van de fotograaf. Aan de enorme toeters die aan de toestellen waren bevestigd en waarachter de fotografen zich verscholen, zou het niet liggen.

Dit is het vierde deel van een serie over de Nationale Stoomtreindag.

Naar deel 5

Lees deel 1

Nationale Stoomtreindag (3)

balanceren-op-spoorDe aankomst in Apeldoorn leverde nieuwe bezoekers op. Ook trok een groep mensen onze wagon binnen. Ze drongen zich door de openstaande deur naar het balkonnetje. Ze wilden meemaken hoe de locomotief zich vastklonk aan de wagon. Het ging met een behoorlijke dreun.

Een vader ging op de bank aan de andere kant van het gangpad zitten. Elke voorbijganger die wilde gaan zitten, kreeg de opmerking dat de plekken bezet waren. Zijn zoon en dochter zouden er moeten zitten, maar de twee kinderen renden door de hele wagon zonder op het bezette plekje te zitten.  Vader staarde onophoudelijk naar zijn mobieltje en keek soms ongeïnteresseerd op om te kijken of hij er al was.
image

Ik drong naar voren om toch een filmpje van de hortende en stotende locomotief te kunnen maken. Het zag er heel indrukwekkend uit zoals de pluim met stoom zich vervoegde met de rijrichting. Soms drong een vonk uit de vuurmond naar buiten. Hoe de viezigheid van weleer is veranderd in vergane schoonheid.

Daar reden we het station Beekbergen weer binnen. De trein naar Loenen stond op het andere spoor opgesteld. Maar we stonden nog niet stil of de andere trein met de groene wagons zette zich in beweging. Naar goed voorbeeld van de NS. Een trein die aansluit, hoort weg te rijden op het moment dat de trein met de reizigers die die aansluittrein moeten hebben, het perron binnenkomt.

terrein-vsm-beekbergen Daarom mochten we nog even op het station Beekbergen blijven wachten. We grepen de gelegenheid aan het toilet te bezoeken. De lange rij beloofde veel goeds. Ik was ondertussen via de andere kant naar het ingangsgebouw gelopen. Onderweg zag ik hoe de stoomtrein zich in positie plaatste.

De kleine stoomlocomotief zonder tender, kreeg water en reed al bellend verder. Het was genoeg vertier voor de toeschouwer, al moest ik voortdurend opletten of niet iemand door mijn beeld stiefelde of voor de voeten zou lopen. stoomlocomotieven-vsm-passeren-elkaar

Lees deel 4

Lees eerst het eerste deel