Tagarchief: spoorwegen

Onderweg

Voor zijn nieuwe roman Onderweg heeft de Portugese schrijver João Ricardo Pedro een groot treinongeluk als uitgangspunt genomen. Op 11 september 1985 rijden 2 treinen op elkaar op het enkelsporige traject tussen Nelas en halteplaats Alcafache. Het is de grootste treinramp in de Portugese geschiedenis.

De verteller van João Ricardo Pedro’s roman heeft er een groot en indrukwekkend verhaal om geschreven. Een verhaal over de vermissing van een meisje. Ze wordt nooit gevonden en het laat een leegte achter bij de mensen die achterblijven. Is ze er echt niet meer en zou ze niet nog leven?

Het schrille contrast met een ander verhaal van een meisje dat juist rond datzelfde moment een einde aan haar leven maakt. Het geeft de dubbelzinnigheid weer van enerzijds de drive om verder te leven en anderszijds het levensmoe zijn.

De kracht van Onderweg is de verteller João. Hij legt prachtige parallellen. Bijvoorbeeld met het gegeven dat hij uitdrukkelijk niet in de kamer van zijn oudere zus mag komen. Ze is verdwenen en toch durft hij het niet. De hoofdstukken beginnen op een identieke manier, waarbij de schoonmaakster Silvana de kamer van Marta schoonmaakt. Dezelfde volgorde:

Ze opende het raam. Haalde het bed af. Draaide het matras om. Verschoonde de lakens. Verschoonde de kussensloop. Verruilde de dunnere sprei van katoen voor een wollen deken. Stofte de tekentafel. De lamp. De schildersezel. De stoel. De doosjes aquarelverf. De doosjes met gouache. De doosjes met potloden. De doosjes met penselen. Ze stofte de boekenkast en het boek oover Caravaggio. Het boek over Cézanne. Het boek over Hopper. Het boek over Munch. Het boek over Schiele. Het boek over Bosch. Ze stofte een rij muziekcassettes. (65)

Alles waar João niet aan mag komen. Het schoonmaken wordt een ritueel. De paar keer per jaar dat Silvana de kamer schoonmaakt, gaat ze alle voorwerpen af, in vaste volgorde. Het sprei wisselt met de wollen deken in de winter. In het voorjaar komt het sprei weer op bed te liggen. Alsof Marta elk moment kan binnenkomen.

Daarmee is Onderweg een indringend portret van iemand die vermist wordt. Marta is nooit teruggevonden. Alleen haar rugtas. De vertwijfeling of ze echt in die trein zat. Dat weet de verteller buitengewoon mooi, integer en treffend over te brengen.

João Ricardo Pedro: Onderwweg. Oorsponkelijke titel: Um Postal de Detroit. Uit het Portugees vertaald door Pouwels. Amsterdam: Uitgeverij Signatuur, 2017. ISBN: 978 90 5672 582 2. 170 pagina’s. Prijs: € 17,99. Bestel

Opgeheven tramlijn – #fietsvakantie

Het laatste deel van de fietsrit voor vandaag. Op reis tussen Oldenzaal en Denekamp fietsten we door de bossen. Een mengelmoes van boomsoorten waarbij de berkenbossen wel het mooiste zijn.

De vermoeidheid begint ook toe te slaan. Het begint ook al later op de middag te worden. Een pauze op een prachtig bospad op het bankje dat we tegenkomen. We eten er de perziken en kersen die ik op de markt in Oldenzaal kocht. De verleidingen van de verkoper kon ik niet weerstaan. Net als de sappige aardbeien. Wat is het toch heerlijk in de zomer.

Als we helemaal in het bos zijn terechtgekomen, zien we hier een paar mensen midden op een viersprong staan. Of we wel weten dat we hier langs een historische plek rijden. Hier liep de tramlijn van Oldenzaal naar Denekamp. Het is Het Roderveld, een prachtige, rustieke omgeving en je vergeet meteen de vermoeidheid in de benen.

In de oorlog is de tramlijn opgeheven en gingen de bielzen naar het front bij Stalinrad. Het wachthuisje is gereconstrueerd midden in het bos. Wij hebben haast en fietsen door. Rijden onder Denekamp langs op weg naar de camping die we op het oog hebben: een boerencamping.

Voor het zover is, rijden we over het landgoed Singraven. Het is hier prachtig. Zeker in combinatie met het bos en de beek. Achter elke bocht ligt weer een prachtig plaatje verborgen. Ik kan bijna niet fietsen omdat ik overal weer nieuwe foto’s wil maken.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Boeken zonder tekst? – #50books vraag 39

img_20160923_122857.jpgBoeken zijn niet alleen om te lezen. Soms staat er zelfs nauwelijks tekst in, dan heb je genoeg aan het beeld. Een ander soort boeken met weinig tekst: boeken met bladmuziek. Ik heb er een aardige stapel van.

Muziekboeken

Je kunt van die boeken ook genieten. Componisten als Bach lazen muziekboeken als een leesboek. Ze hoorden de muziek in hun hoofd terwijl ze lazen. Een andere manier van lezen, maar wel heel aangenaam om te doen. En ook heel goed bruikbaar in een tijd dat er nog geen geluidsdragers waren.

Plaatjesboeken

Ik heb een aantal prachtige plaatjesboeken in mijn bezit. Het is een genot om naar te kijken. Soms staat er tekst bij, maar het loont niet altijd deze tekst te lezen. Het is maar al te vaak een plaatje bij het praatje.

Atlas

Ook heb ik een paar atlassen waarin ik helemaal kan wegdromen over (spoor)wegen en andere stippellijnen. Ik weet dat Paul Haenen het heerlijk vindt om met een spoorboekje op schoot te zitten en te fantaseren bij de tijdtabellen van de verschillende treinen.

Dat brengt mij bij de boekenvraag voor vandaag:
Lees je weleens andere boeken dan boeken met tekst? En is dat dan nog lezen?

Ik ben weer heel nieuwsgierig naar de antwoorden. Ik hoop heel veel bijzondere boeken te zien die onleesbaar zijn.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Van Marienberg naar Almelo

Dan mocht Marienberg een eindstation lijken, voor mij was het snel een gepasseerd station. Voor mij begon de reis pas echt op weg naar Almelo. Ik heb best een tijdje in Almelo gewoond, maar de trein naar Marienberg heb ik niet eerder genomen. Het is een spoorlijn met poetische namen als Daarleveen, Geerdijk en Vroomshoop.

Het verbindt de veengebieden met Almelo. De lijn ligt grotendeels langs het Overijssels kanaal. Dit kanaal loopt van Almelo via Hardenberg tot aan Coevorden. Vanaf Marienberg volgt de lijn naar Coevorden het kanaal.

Een interessant gebied voor een ritje met de trein. Veel spoorlijnen in Twente lopen langs de kanalen. Het spoor van Hengelo naar Zutphen loopt vrijwel helemaal parallel aan het Twentekanaal. Heeft ook te maken met de industrialisatie van Twente en de aanvoer van goederen via het water en het spoor.

Nu dienen de spoorlijnen vooral als aan- en afvoer van scholieren en studenten. Grote drommen jongeren maken gebruik van de treinen die hun dorp verbinden met grote steden als Zwolle, Almelo, Hengelo en Enschede. De treinen vormen met hun rechte lijnen snelle verbindingen tussen de verschillende plaatsen. Ik verbaasde mij over de afstanden. Per auto lijken deze veel verder en langer te duren.

Zo genoot ik van het ritje dwars door de veengebieden van Twente. Plaatsen waar ik weinig interesse in had toen ik er woonde, lieten hun verborgen schoonheden zien. Ik ben zelfs even uitgestapt in Vriezenveen.