Tagarchief: solliciteren

Een jaar geleden – #mijnmoment

image

Het is een jaar geleden dat ik op de ochtend na het lange kerstweekend alleen in de kamer zat en mijn mail opende. In de mail een bericht van LinkedIn met vacatures bij mij in de buurt. De vacature die er meteen uit oplichtte was een senior webredacteur die gezocht werd in Almere.

Dat is lekker dicht bij huis, dacht ik. Mijn baan stond op de tocht door een grote overname. Het zou ongetwijfeld effect hebben op mijn baan als webredacteur daar. Wachten op de onduidelijkheid die daar heerste, betekende net zoveel als jezelf aan de grillen van de goden overleveren.

Stiekem was dit mijn moment. Ik trok de brutale schoenen uit en begon meteen die ochtend al aan het schrijven van een brief. De grote uitdaging lag voor mij in de tekst dat de werkgever dé online speler wilde worden in zijn werkterrein. Daar wilde ik wel aan meewerken. Zeker ook omdat het een heel uitdagende branche is.

In het nieuwe jaar, ruim een maand later was ik op gesprek. Ik had geen idee welke richting het zou opgaan. De baan die ik had, had ik. Een andere uitdaging zo snel beginnen nu ik pas een halfjaar werkte bij dit bedrijf, vond ik wel lastig, maar ik koos eieren voor mijn geld. Het tweede gesprek verliep positief: ze wilden verder met mij.

Nu bijna 9 maanden later en de verhalen bij mijn oude werkgever horend, geniet ik van de keuze die ik heb gemaakt. Het is een heel andere baan dan ik eerst had, meer hectiek en dynamiek. Maar ik krijg er veel voor terug. Zo geniet ik van de mogelijkheden en kansen die ik krijg. Elke dag dat ik naar mijn werk ga.

Het rad van vrouwe Fortuna

image

Bij het concert zondag hoorde ik Henk E.S. Woldring prachtige passages voorlezen uit het boek Het Labyrint der Wereld en het Paradijs des Harten van Comenius.

Zoals over het rad van Vrouwe Fortuna. Ze bewoont een prachtig slot, zonder poorten en trappen, maar met een rad dat voortdurend draait. Het rad neemt de mensen mee een verdieping hoger.

Niet iedereen lukt het om op het rad te komen, vertelt Comenius:

Het lukte alleen, wanneer de dienaar van vrouwe Fortuna, die Toeval heette, hen ernaartoe bracht en hen hielp om op het rad plaats te nemen. Alle anderen gleed het rad uit handen. (22,3)

De muzikale weergave die componist Petr Eben aan dit rad geeft, is het uitglijden van de mensen die vergeefs proberen het rad vast te grijpen. De muziek grijpt er letterlijk naast, met mooie loopjes omhoog en omlaag.

Gisteren sprak ik een iemand die mij vertelde hoe het ging als er op een vacature 340 reacties binnenkomen:

Ze printen alle brieven uit en maken twee stapels. De hoogste stapel verdwijnt ongezien in de prullenbak. ‘We zoeken wel mensen die geluk hebben’, zegt de manager er dan bij. Daarna gaat hij serieus kijken naar het lagere stapeltje van mensen met geluk.

Zo helpt Toeval ook nu nog mensen met geluk op het rad plaats te nemen. De rest heeft pech.

Alles of niks

image

In de ochtend absorbeer ik het meeste. Als ik dan een mooie blog lees, spookt hij de hele dag door mijn hoofd. Soms zoek ik hem weer op, lees de tekst nog een keer later die middag. Soms gaan de gedachten een deel van de nacht verder. Het hoort bij mij. Zo verwerk ik indrukken.

Zo las ik gistermorgen de indringende blog van Jacob Jan over Geld en niksdoen. Over de keuze die hij een jaar geleden maakte. Zijn baan opzeggen en het theater in. Een radicale keuze.

Ik dacht terug aan het filmpje dat Henk Jan Winkeldermaat van hem maakte in de aanloop van de try-outs. ‘Ik heb keuzes gemaakt’, zegt Jacob Jan op dat filmpje. De angst dat het misgaat, het risico dat hij loopt.

Het geld. Bestaanszekerheid. ‘En als je het niet gaat redden, kun je het geld niet nog een keer uitgeven. Geloof je er genoeg in om daar die keuzes voor te maken?’

‘Bijna alles of niks’, zegt hij. Bijna? Toch nog terugkrabbelen? De twijfel die voortdurend knaagt en landjepikt met het zwaard dat geld heet. Nu knabbelen oude schuldgevoelens daar ook nog eens bij. De keuzes die hij gemaakt heeft, zijn die wel goed geweest?

De herkenning. Die twijfel, zoektocht naar zekerheid. Verbrand niet al je schepen achter je. Ik zoek eerst de financiële houvast. Als ik dat heb, kan ik ook creatief bezigzijn.

Maar die zoektocht naar houvast is een bevestiging van onzekerheid. De brieven die elke dag de deur uitgaan. De afwijzingen die even snel op de deurmat vallen. Het gevoel de tijd doelloos te verlummelen, terwijl je het zo nuttig zou kunnen besteden.

Daar draait het om, die voortdurende worsteling. Het zoeken, verdwalen en weer teruglopen. Dat is leven. Het volgen van je dromen is mooi, maar ook doodeng. Alles of niets.

Jacob Jan Voerman keuzes from punkmedia on Vimeo.

Zilver

zilver‘Koen Verweij heeft niks met zilver, kopt het gratis ochtendkrantje dat op het treintafeltje ligt. Ondankbare hond, denk ik. Waarom niet blij met een tweede plaats.

Aan het eind van de middag belt ze op mijn mobiel. Ik heb net de aardappels geschild en wil een blogje gaan schrijven. De honden om mij heen. Ze heeft slecht nieuws: je bent een goede tweede.

Verder allemaal positieve dingen. Het gaat om kleine dingen. Bijna niet aan te geven. Een flitsende presentatie. Een mooie persoonlijkheid. Maar net niet.

Koen Verweij heeft een plak. De kleur bevalt hem niet. Voor mij begint het weer van voren af aan. Brieven schrijven, hopen op een uitnodiging.

Ik ben er heel dicht bij geweest. Een close finish. Een paar honderdste seconden…