Tagarchief: social media

Ikea-catalogus – Tiny House Farm

Een jaarlijks jippie-momentje. Een paar weken geleden zag ik een postbode lopen met een stapel Ikea catalogi. Die stopt er straks 1 in onze bus, dacht ik. Ik werd al blij bij de gedachte aan de ideeën en inspiratie die zou voortvloeien uit de dikke gids.

Tot mijn grote verbazing liep hij ons huisje voorbij. Misschien in een andere zending. Maar hij bleef weg. Een paar jaar terug, sloot Inge zich aan bij de beweging rond Ikea, een familiekaart krijg je dan. En elk jaar de catalogus als eerste in de bus. Dat is alleen in 2014 gelukt. Vorig jaar was het een algemene aan de bewoners van dit adres en dit jaar dus niet.

Tweet

Vorige week informeerde ik eens het grote meubelwarenhuis via Twitter naar de status van de gids. Vreemd, ik moest in een persoonlijk bericht even mijn gegevens melden. Dat deed ik netjes in de hoop dat het mogelijk was alsnog een exemplaar te krijgen.

Mijn gegevens klopten. Dat wist ik zelf ook wel. Maar het nazenden werd heel lastig. Wat de reden was, is mij niet duidelijk. Het kon niet en ik werd boos. Dat moet je natuurlijk niet doen op Social media. Je gaat een gevecht aan met windmolens. En die win je niet.

Of toch wel? Ik schreef nog een Tweet dat het niet kon. Opnieuw vroeg een medewerker van Ikea naar het nummer op mijn klantenpas. Ik antwoordde dat ik al geholpen was. Jammer, maar helaas. Geen gids voor mij dit jaar. Terwijl we serieus bezig zijn met het idee om de keuken straks bij Ikea te bestellen.

Opeens kreeg ik het bericht dat er een paar catalogi waren gearriveerd op de afdeling en ze mij er 1 zouden toesturen. Zo lag zaterdag een gids op mijn mat. Ik heb er heerlijk in gebladerd. Al voelt het een beetje als het jongetje dat de hele tijd heeft zitten dreinen om een ijsje. Als hij dan eindelijk het ijsje krijgt, dan is het opeens niet meer zo lekker.

Oud-papier

Mijn collega’s hadden ook iets opgevangen van de catalogus-discussie. Zodoende kreeg ik er ook nog 1 van hem. Bovendien leverde de post nog een keer de nazending van de Ikea. Nu liggen er hier 3 exemplaren. Van niks naar heel veel. Zo voelt het nu.

Ik vertelde het laatst nog een paar collega’s. ‘Had dat gezegd. Ik heb dat ding allang bij het oud-papier gegooid’, kreeg ik als reactie. Ook zou hij dit jaar niet meer zo inspirerend zijn als voorheen. Om over dat laatste een oordeel te hebben, moet ik hem nog wat beter lezen.

Wel jammer met breedverstuurde post. Als je er behoefte aan hebt, word je in 1e instantie niet geholpen, terwijl een massa de gids bij het oud-papier gooit. Blijf ik bij het idee om hem alleen nog aan mensen te sturen die erom vragen. Maak ze nieuwsgierig, roep de begeerte op en laat ze het hele jaar de papieren gids bestellen via de website.

Eigenzinnige manier

Jarenlang is Ikea geprezen om de bijzondere en eigenzinnige manier van marketing voeren. Sinds ze zich op een andere manier presenteren in de televisiereclames, is dat veranderd. Het begint meer en meer een gewoon bedrijf te lijken. Zo krijgt een mooi bedrijf steeds meer het beeld van een Leenbakker of Kwantum.

Vooralsnog merk ik nog geen verandering bij de producten. Die ervaar ik als uitstekend. En ideeën genoeg. Zoals het idee dat we geen vensterbank nemen, maar gewoon een (boeken)kast onder het raam zetten. Dat idee hadden we al, maar als je het zo ziet, helpt het wel om het ook echt te gaan doen.

Fotoprijs Instagram

Ik was best verrast toen ik hoorde dat ik de hoofdprijs had gewonnen voor de mooiste Instagramfoto. Na de bijeenkomst van de Social Media Club Almere met Puurs uitleg over Instagram was ik best enthousiast. Ik plaatste af en toe een foto van de hele reeks foto’s die ik dagelijks maak.

Ik fotografeer voornamelijk luchten en ‘s morgens bij het uitlaten van de honden maak ik ook natuurfoto’s. Vaak ter inspiratie voor een gedicht. Zo stuitte ik op die zondagmorgen op veel slakken. Ze kropen massaal op de paden. Ik maakte foto’s van de dieren. Ze presenteerden zich zo mooi zonder afleidende voorwerpen er omheen.

Behalve mijn honden natuurlijk. Ze vonden de slakken ook interessant en snuffelden aan de trage kruipers. Zeker toen een heel mooie slak voor mij langskroop en ik op de knieën ging met mijn mobieltje in de aanslag. Precies op het moment dat ik klikte, schoof Teuntje haar neus in de richting van het dier. Meteen krom het dier in zijn huisje. Het veel te gevaarlijk. Mislukt was de foto in mijn ogen.

Gelukkig lukte het mij verderop wel een volmaakt kruipende slak op de foto te zetten. Het was iets rommeliger, op de stoep, maar het dier kroop mooi vooruit. Ik had de foto die ik wenste. Het huisje stond er mooi scherp op.

Eigenlijk wilde ik de foto van Teun en de slak weggooien. Hij is niet scherp en het moment is ook mislukt. In de neus zit beweging. Waarom ik hem toch plaatste, weet ik niet. Gewoon omdat het best grappig was zo’n hondensnuit bij een slak.

Dat ik hiermee de prijs zou winnen, had ik niet kunnen bedenken. Onbewust beschik ik over talenten of in elk geval over geluksmomenten. Het laat mij zien dat je niet altijd bewust bent hoe mooi iets eigenlijk is.

Dank je wel Hyves

image
Mijn eerste blogs op hyves (uit het hyves-archief)

Zojuist is de knop omgegaan op Hyves. Het sociale netwerk houdt na negen jaar op te bestaan. Niet dat ik er nog vaak kwam. Ik denk dat ik het afgelopen jaar niet meer dan een keer of vijf ben ingelogd. Maar het roept wel herinneringen op aan vervlogen tijden.

Ik heb een download gemaakt van mijn historie. Sinds mijn lidmaatschap in november 2006, heb ik toch nog aardig wat dingen erop gezet. Eindigend bij de foto’s van de stacaravan die ik als kersverse bezitter erop zette. Daarna bleef het stil. Ik stapte over op facebook. Niet dat ik het daar zo geweldig vond, maar ik merkte dat meer en meer mensen naar het grote internationale vriendennetwerk overstapten. Het gesprek verplaatste zich. Zo nam ik langzaam afscheid van Hyves.

Dankbaar

Dat terwijl ik Hyves heel dankbaar ben. Het sociale netwerk staat aan de basis van mijn online activiteiten. Zeker, ik schreef in die tijd beroepsmatig al veel voor internet, maar privé ging het niet veel verder dan de boekbesprekingen op Litnet. Op de vriendensite bestond de mogelijkheid om te bloggen. En zo startte ik mijn eerste blog op Hyves op 15 november 2006. Het was op de eerste dag dat ik op Hyves was.

Ik schreef een blog later (2 minuten na de eerste) het volgende onder het kopje: ‘Wat kun je hier verwachten?’:

Ik ga proberen hier regelmatig een kort berichtje te plaatsen. Ik behandel vooral boeken, films en de gebruikelijke rompslomp op de televisie. Ik ventileer hier een ongezouten mening. Verder kan ik onthullen met wat voor een schrijfwerk ik bezig ben, een gedicht, een essay, een recensie of misschien wel een verhaal of een roman. Het kan zomaar gebeuren…

Twee weken na mijn eerste hyvesblog begon ik ook op blogger voor mijn blog over literatuur. Al scheidde ik het eerste jaar mijn blogs nog. De privéblogs kregen een plaatsje op Hyves en de wat algemenere blogs kwamen op blogger terecht. Al was deze vorm van bloggen niet lang te handhaven. Zeker niet nadat ik op 6 oktober 2007 overstapte op het dagelijks bloggen. Vanaf dat moment liepen de blogs via een rss-feed op Hyves binnen die tot het laatst toe meedraaide.

Dank je wel Hyves

Daarom neem ik met een beetje weemoed afscheid van Hyves. Het vriendennetwerk bestaat niet meer. Vanmorgen was er nog even wat te zien, maar nu is de stekker er helemaal uit. Jammer, want ik koester dierbare herinneringen aan Hyves. Vooral dankzij Hyves ben ik gaan bloggen. En daar ben ik Hyves heel dankbaar voor. Dank je wel Hyves.

Een feestje

image

Ze mocht een feestje geven op haar zestiende verjaardag. Voor het eerst organiseerde ze het zelf. Haar ouders zouden bij een tante overnachten en haar broer en zus zouden gaan stappen in Groningen. Zo had ze het rijk alleen. Zij en haar vrienden.

Ze zou ook Tim uitnodigen. De leukste jongen van de klas. Volgens Marije vond hij haar ook leuk. Hij komt zeker, had Marije gezegd. Zeker als je Martijn erbij uitnodigt. Ze was geen vrienden op facebook met Martijn. Wel met Tim. Nog niet zo lang, maar dat gaf niet. Marije vond Martijn leuk. ‘Het komt allemaal goed’, zei haar beste vriendin.

Er was plaats voor 20 gasten. Ze kreeg wat geld van haar moeder, met haar broer zou ze boodschappen doen. Hij kon autorijden. Ze vroeg zich af wat ze aan zou trekken. ‘Vergeet je vrienden nou niet op tijd uit te nodigen’, had haar moeder gezegd. ‘Het is al over een maand en op vrijdagavond is iedereen erg druk. Dat weet je.’

Het was nog vakantie toen ze de uitnodiging verstuurde naar haar vrienden. Via facebook. Al haar vrienden deden het. Zo kon je snel en makkelijk iedereen op de hoogte stellen van je feestje. Ze wist niet beter. Alles keurig ingevuld. Adres, tijdstip – vanaf 22.00 uur – en de wensen voor het cadeautje.

De reacties druppelden binnen. Marije deelde de uitnodiging met haar vrienden, zodat Martijn zou komen. Als Martijn kwam, dan bleef Tim niet achter. Ze tuurde elk uur op het scherm. Geen Tim. Zijn reactie bleef weg. Ze herhaalde de oproep. Zou hij het gemist hebben. Misschien was hij met vakantie.

Nog steeds geen reactie. Al verbaasde het haar dat het aantal mensen dat zou komen, groeide en bleef groeien. Elk uur leken er 100 mensen te zijn toegevoegd. Het zal wel een foutje zijn van facebook, dacht ze. Maar 10.000 mensen was wel heel erg veel. Haar moeder had gezegd dat ze 20 vrienden mocht uitnodigen.

Tussen al die reacties zocht ze naar Tim. Haar feestje kreeg ineens de naam ‘Project X’. Ze zocht op internet wat het betekende. En zag de film van het feestje dat uit de hand liep. ‘Kom allemaal naar Merthe’, schreeuwden sites. De site volkomenkut.nl nodigde iedereen van harte uit op haar feestje. Haar naam stond erbij en hun adres.

Ze hadden het ook gezien, zei de politieman toen ze samen met haar vader zich bij het bureau meldde. ‘Als u niet bij ons gekomen was, waren wij bij u gekomen’, zei hij. Hij trok aan zijn snor, haalde er een collega bij. Het werden er steeds meer. ‘Dat zijn er heel wat, 20.000 mensen’, zei zijn collega. ‘Zouden ze allemaal komen?’ vroeg ze zenuwachtig. Dat waren evenveel vrienden die ze mocht uitnodigen, maal duizend.

Ze ging met haar ouders mee naar haar tante. ‘Weet niemand waar dat is?’ had ze nog gevraagd. ‘Ze hebben ons verzekerd dat er niks gebeurt.’ Voor de zekerheid stond er een politieauto voor het huis van haar tante. Daar zag ze hoe de duizenden jongeren door haar dorp liepen. De verkeersborden vlogen door de lucht. Een steen vloog door de ruit van de supermarkt. De dronken menigte stond buiten met de kratten bier. Een jongen liet een koud knakworstje in zijn mond glijden. ‘Waar is dat feestje’, schreeuwden ze. ‘Hier is dat feestje.’

Op de achtergrond zag ze hem. Hij was het. Ze wist het zeker. Het was in een flits, maar lang genoeg om hem te zien. Hij gooide een fiets in de richting van het ME-busje. Het metaal kletterde op het wegdek en gleed tegen een geparkeerde auto.

Op de fiets naar Social Media

Ik mocht voor contentgirls.nl het congres Social Media in 1 Day verslaan. Een leuke klus bij mij vlak in de buurt. Daarom vond ik het wel een uitdaging om er op de fiets naartoe te gaan. Het was misschien wat frisjes vanmorgen. Maar iets dat binnen 16 kilometer van mijn huis is, kan makkelijk op de fiets.

Ik vertrok iets voor achten en slalomde met de wind in de rug langs alle scholieren. Zij hadden minder haast en minder vaart dan ik. Maar ik had ook een uur om op de plaats van bestemming te komen. Ik fietste flink door en verbaasde mij dat Naarden eigenlijk zo dicht bij Almere ligt. De rit door Naarden en Bussum leek verder. Ik reed ook om.

Het gaf mij een heerlijk gevoel op eigen kracht daar te zijn gekomen. Ook genoot ik van de prachtige vergezichten, de wolken en de schaapjes in de wei. De terugrit bood veel gelegenheid even af te stappen. Het mooie licht van de zon en de frisse lucht deden de rest. Alleen kreeg ik wel de wind van voren vanaf de Hollandsebrug. Bijna thuis en de vermoeidheid. Bovendien liep een blikje vast in mijn achterwiel. Maar ook daar ben ik weer van thuisgekomen.

Ik hoop nu dat mijn fiets de klap van het blikje heeft overleefd. Het is niet zo’n beste, zo’n nieuwe Giant. Al beweert de naam anders. Gelukkig heb ik mijn oude brik nog.

Lees het verslag van de eerste keynotespreker Clo Willaerts op contentgirls.nl