Tagarchief: schilderen

Bijna geen roze huis meer – Tiny House Farm

De muren moeten de definitieve verflaag krijgen. Dat vraagt om een goede kwaliteit van verf. Het merk Jotun schijnt de beste deklaag te hebben, Jotun Demidekk. Om te voorkomen dat we elk jaar moeten schilderen, tasten we dit jaar diep in de buidel. Daarom is er nu een grondige schilderbeurt aan de gang.

Alleen een probleem: ze kennen de kleurcode van ons huis niet. De RAL-code die we hebben van ons huisje 4003 (heidepaars), is niet te maken voor Jotun. Paniek natuurlijk, want we willen wel het mooie, roze kleurtje houden die we nu hebben.

Roze baken

Misschien is niet iedereen enthousiast over de kleur van ons huis, maar het is wel een baken geworden in een wereld vol zwarte en bruine huizen. Een andere kleur kiezen dan het roze dat het nu is, is geen optie voor ons. Wat nu?

We krijgen vanuit de groothandel te horen dat het onmogelijk is om ons huisje in een roze kleur te geven. We moeten een Jotun-nummer zien te achterhalen. Bijna niet te vinden. Daarom bellen met de importeur Norway Coatings om te weten te komen welke kleuren Jotun hanteert. Kan er een roze gemengd worden?

De schilder is gaan mengen, maar dat levert een veel te lichtroze kleur op. Ik denk dat een zonnige dag genoeg is om die diepe kleur die ons huisje nu heeft, gelijk wit wordt. Afgekeurd. Wat nu?

Kleurenwaaier

We speuren op internet naar de kleurenwaaier, maar mogen van de groothandel gelukkig ook de kleurenwaaier lenen. Als de schilder de waaier bij het hout houdt, komt daar de nieuwe kleur. In de NCS-kleuren die Jotun hanteert, is het de code: S1060-R30B. Vrijwel hetzelfde, maar wel een speurtocht.

Nu hopen dat het straks hetzelfde uitpakt als de verf tegen de muren gaat. Ik ben heel benieuwd hoe roze ons roze huisje straks nog is.

Sauzen – Tiny House Farm

Het huis nagenoeg klaar, is het tijd voor het sauzen. Onze schilder heeft het plafond aangepakt. Er is een prachtig laagje white wash op gespoten. Wat staat dit geweldig zeg. Nu mogen wij de muren gaan sauzen.

Bij het zoeken naar de kluskleren stuit ik op de kleren van ruim 10 jaar terug. De laatste keer dat we echt geklust hebben bij het opknappen van het huisje dat we nu net verkocht hebben. Ik zie het schattige setje kluskleren dat Doris toen droeg. Nu mag ze zelf haar nieuwe kamer sauzen. Iets wat ik doodeng vind. Zoiets mocht ik niet van mijn ouders.

We hebben 2 grote potten met muurverf meegenomen en gaan aan de slag. Een heel karwei. Vooral omdat we met het moeilijkste beginnen: de hoge ramen aan de achterkant van het huis. Een precies werkje dat op ongeveer 4 meter hoogte speelt.

Hoge trap

Op een hoge trap best een lastig karwei als je niet elke dag dit werk doet. De laatste keer, anderhalf jaar geleden was ook op een hoge trap, maar nu is het warm en licht. Dat is best een groot verschil. Ik zet dapper door en Inge mag het werk beneden doen.


Dat het warm is, lijkt niet zo heel erg te zijn. We zetten de ramen tegen elkaar open. Hier in de polder waait het altijd. Zelfs als het windstil is zoals vandaag. De verf droogt snel. Even pauzeren. We zitten op de rand van onze terp. Heerlijk in de droge klei eten we een boterhammetje met bramenjam.

2e laag

Als we de volgende dag de 2e laag erop smeren, is het nog iets warmer. Ik merk wel dat ik gisteren op de hoge trap heb staan balanceren als een acrobaat. Een houding die ik niet dagelijks gewend ben. Dat voel ik ook aan mijn lijf. Een stijve nek en duidelijk spieren die lange tijd een kwast hebben vastgehouden.

Daarom vitten we iets meer tegen elkaar. Al verandert dat snel als we de eerste resultaten zien. De saus gaat dik tegen de muur en dekt goed. Je ziet niet altijd waar je gebleven bent, maar wat is het mooi. Ik geniet ervan.

Het gaat wat trager dan een dag eerder. Maar de lunch is minstens zo lekker. Zeker ook omdat we de kiekendief over het graanveld zien vliegen alsof het een vlinder is. Prachtig die kleur en de elegante vlucht. Ik geniet van deze plek.

Wauw. Dat wij hier straks wonen.

Donkere vlek

image

We krijgen een opdracht bij binnenkomst: schilder de vlinder die bij deze dag past voor jou. Er staan al verschillende vlinders op. Een vlinder met een zwarte rand, een vlinder in de kleuren van de Nederlandse vlag en een vlinder die helemaal oranje.

Ik ontwijk de opdracht. Moet het echt? Nou, ik neem eerst nog even een kop koffie, denk ik. Dan sta ik uiteindelijk voor het doek met een penseel in de hand. Geen idee wat te schilderen. Ga dat eerst bedenken voordat je al een penseel in de aanslag hebt.

Ik kan niet schilderen, geef ik als excuses. Het beeld dat ik schilder ziet er altijd anders uit dan ik in mijn hoofd heb. Maar nu heb ik zelfs geen plaatje in mijn hoofd. De vlinder wil niet komen. Ik zie alleen een merel in mijn gedachten.

Het is de merel die ik niet zie, alleen hoor. De zon straalt door een strakblauwe hemel. Geen wolkje aan de lucht. Ik zit op de grond. Alle stoelen zijn bezet en voor een rij stoelen waarop de familie zit. Voor hen de kist en het uitzicht op de laan met aan weerszijden de dennenbomen. Veel woorden en muziek. Dan is er even een totale stilte.

Niemand zegt iets, zelfs geen ademhalen hoor je. Totale stilte. En hoor een merel zingen in 1 van de dennenbomen waar je vanuit de aula op kijkt. De mooie ronde zang van mijn vriend spreekt de mooiste woorden van troost. Het is een verhaal buiten mensen, van een vogel.

Ik pak het penseel, doop hem in de zwarte klodder verf die er nog ligt van de zwarte rand op de vlindervleugel. Het penseel draait een rondje, doet een poging om een achterlijf te boetseren. Een grote klodder maakt het lijf boller. Ik pak oranje voor de snavel, zie dat ik die al in zwart gemaakt heb en pruts lang toch het oranje op het doek te laten vallen.

Dan de poten, het worden 2 lompe klompen in het oranje van de snavel. Als ik nog even kijk en zie dat het niet goed is, probeer ik de vogel onherstelbaar te verbeteren. Het achterlijf moet anders ik klieder met zwart. Het lijf wordt alleen maar groter en de vorm van de ranke merel verandert in een dikke donkere kip.

Het blijft een vreemde gewaarwording een vogel tussen de vlinders. Al blijft de vogel die in mijn hoofd fluit veel mooier dan deze donkere vlek.