Tagarchief: roze huis

Storm en pruimen – Tiny House Farm

En heeft je huisje de storm overleefd? Verschillende lieve berichtjes van vrienden gekregen die vroegen of storm Ciara ons huis had toegetakeld. Gelukkig, we hebben het overleefd!

Harde wind of niet; het huisje houdt zich goed bij die harde winden. Je ervaart de wind wel anders dan in een stenen huis. Het huis beweegt meer mee met de wind en je hoort de storm ook beter. Maar alles heeft zich goed gehouden.

Veel rukwinden

Bij het fietsen naar het werk, had ik maandag en dinsdag wel het idee dat het harder woei dan tijdens de storm. Veel rukwinden. Het is onstuimig en dat is het de hele week.

Die onstuimigheid werd onze dakbedekking weer fataal. Vorig jaar waaide het in maart los bij een felle rukwind. Nu kwam een flap van de bitumen maandag los bij een harde windvlaag. Meteen bouwer Martin gebeld. Hoe kan dit nu gebeuren. Vorig jaar verzekerde de loodgieter dat de bitumen nu echt muurvast zaten met grote zware daknagels.

Losse bitumen

Martin heeft de bitumen weer vastgezet onder een latje. Dit keer kwam de loodgieter de volgende dag al om de boel weer goed te bevestigen. Dit keer met de brander en nog een keer de zware daknagels. Ik hoop dat de bitumenlaag dit keer wel bestand is tegen de rukwinden. Het is ook op een kant waar de wind hard kan slaan tegen het dak. Maar dan nog, zou het dak niet hoeven los te komen. Een goede test komend weekend als storm Dennis langskomt.

Over storm gesproken. Een goede gewoonte van ons met wind is het planten van bomen. Het begon al bij de harde wind toen we de sering van het vorige huis wilden planten. Bij de voorspellingen – en waarschuwingen – voor Ciara, hebben we nog even een pruimenboom geplant.

Pruimenboom

Vrijdag kregen we een telefoontje van de bomenman Johan over de bestelde pruimenboom. Hij wilde hem wel brengen, maar we waren niet thuis. Daarom haalden we hem zelf de volgende dag op.

Wat een boom is het zeg. We hebben nog niet een 4-jarige fruitboom gehad. Het is halfstam en wat een flinke jongen zeg. Meteen de boom in de grond gezet en stevig aan een paal vastgebonden. Zou de Reine Victoria wel bestand zijn tegen de storm?

Hij steekt met kop en schouders uit boven de rest en er is nog niet zoveel beschutting. Zondag bij de storm heb ik de boom nog wat steviger vastgebonden, op meer plekken. Net als dat ik de Ginkgo nog van een extra paal heb voorzien.

Extra versteviging

Maar wat heeft hij zich goed gehouden. Hij staat nog mooi overeind, met dank aan de extra versteviging aan de paal. Ik ben heel benieuwd hoe hij aanslaat. Het is een Reine Victoria, een lekkere pruim om uit de hand te eten, maar ook heerlijk om in de jam te verwerken.

Modderweg – Tiny House Farm

Modder, overal modder. Oosterwold begint in deze tijd van het jaar flink aan te modderen. Vooral de puinweg van en naar ons huis is een drama.

Modder gooien

Veel auto’s en zwaar transport keren op onze oprit. Lekker makkelijk. Ook graafmachines en bouwverkeer van Baas, Wetlantec en Knipscheer doen alsof het hier een crossbaan is waar iedereen met tractoren en zwaar materieel rijdt. Het is nu een dik modderspoor dat er ligt en waar ons Fordje nauwelijks doorheen komt.

De winter nadert met snelle stappen. Dat betekent niet alleen nachtvorst, maar ook veel donker. De lange fietsrit naar huis fiets ik door het donker. De motregen als trouwe metgezel. Een briljant geslepen diamant aan schittering achterlatend op het brillenglas.

Gebroken fietsketting

Maar de modder is wel het vervelendste van alles. Mijn Koga met open ketting en tandwielen lijdt er ernstig onder. Hij kraakt en piept bij het fietsen. Afgelopen maandag schee hij er onderweg mee uit. Gebroken ketting. Dat betekende half steppend en lopend de laatste 4 kilometer naar het werk lopen.

Snel een kettingpons gehaald bij Halfords om een schakeltje weg te smokkelen. Maar ik heb nog te weinig kaas gegeten van kettingen aanleggen. Wel een dichte ketting, maar hij liep verkeerd. De pons brak bij mijn poging de ketting weer los te krijgen. Gelukkig was de Halfords nog open en hielp de vriendelijke fietsenmaker mij. Zo ben ik toch thuisgekomen.

Bovenlaag

Ze komen binnenkort de bovenlaag van de weg weer rechttrekken. Geen kuilen meer en een betere afwatering. We zitten nog wel in conclaaf met WIO wie dat gaat betalen. In het voorjaar is de weg netjes tot onze oprit afgeschraapt. Nu wordt er een beetje ingewikkeld over gedaan. Hopelijk kunnen we straks weer makkelijk weg over de weg.

Ik kan niet wachten tot de definitieve weg er komt. Dan kunnen we ook onze oprit afmaken. Waarbij we het verkeer duidelijk zullen moeten maken dat het niet de bedoeling is om met je zware vrachtwagen op onze oprit te keren. De blokkade die ik laatst gemaakt had, was al door een weggebruiker weggehaald. Dus dat wordt nog een uitdaging.

Regenwater – Tiny House Farm

Compost voor de rijke aarde, maar de regenton is voor het vocht heel erg nodig in de moestuin. Zeker, je kunt water uit de kraan halen, maar is daar het drinkwater niet te kostbaar voor? We moeten er zuinig mee zijn.

Bovendien hebben de planten veel meer aan regenwater dan uit het water uit de kraan. Regenwater bevat minder mineralen en kan ook de planten beter de stoffen uit de bodem laten opnemen.

Opslaan regenwater

Zodoende hebben we bijna meteen nadat het huis klaar was, regentonnen geplaatst. Het waren er 2. Aan elke kant van het huis verscheen een ton waarin 210 liter water kan. Een flinke hoeveelheid, dachten we.

Een aardige regenbui vult de tonnen wel voor de helft. De plensbuien die steeds meer voorkomen, zorgen daar wel voor. Als het een gewone bui is, ook een onweerbui van een paar minuten, dan gaat het wat langzamer, maar dan zit de ton na een paar buien wel vol.

En ze gaan best snel wel leeg. Zeker met de jonge boompjes die veel water en aandacht vragen. Een ronde door de tuin en de ton is halfleeg. Heb je wat activiteiten zoals verplanten en zaaien, dan heb je meer water nodig.

Uitwijken naar kraan en slang

In de droge maanden april en mei moesten we uiteindelijk uitwijken naar kraan en waterslang. Niet echt ideaal, maar als het land zo droog is, dan moet je wel als je niet alles wilt laten verdorren en doodgaan.

Maar we dachten er toch over om het wat serieuzer aan te pakken met het regenwater. Toen de buurman zijn grote waterton van 1000 liter te koop aanbood voor een mooie prijs, gingen we er meteen op in. Een paar dagen later sjouwden we de grote kubus over de Vuursteenhof.

Wat gehannes met pallets en nu hij staat er bij het raampje van Doris’ slaapkamer. Het kost best nog wat moeite om de afvoer goed op de grote ton aan te sluiten. De regenton die overblijft, gaat naar de andere kant. Daar sluiten we hem aan op de andere regenton, zodat er een dubbele wateropslag ontstaat.

IBC-container

Zo zijn we van 420 liter opslag naar 1420 liter wateropslag gegaan. Wat een verschil! De grote ton, heet officieel een IBC-container. Gebruikt om vloeistoffen te vervoeren of tijdelijk op te slaan. De buurman gebruikte het voor het water dat hij bij de bouw van zijn huis nodig had.

Kraantje op IBC-container

Aan de onderkant heb ik een kraantje gemonteerd, besteld via internet. Vandaar dat ik ook weet dat zo’n tank een IBC heet. Bovenin de grote tank heb ik een gaatje geboord. Zo kan het overtollige water weglopen. Via een eenvoudige tuinslang loopt het zo in de sloot.

Hij staat er nu een week of 2 en is al helemaal volgeregend. We hebben er zelfs al water voor de tuin uit getapt.

De communicerende vaten aan de andere kant vroegen wat meer aandacht. Ik sloot de afvoer van de ene ton aan op de andere, maar dat werkte niet. De ton waar het overtollige water van de andere ton in moet vallen, moet echt lager staan. Die staat nu op een paar stenen. Nu loopt het water heel mooi door van de ene ton naar de andere.

En wat een water. We hebben er al aardig wat water van gebruikt. Nu nog een regenton bij het schuurtje en dan is dat ook gereed. Het voelt goed om ook op deze manier een steentje bij te dragen aan het milieu en de wereld weer een beetje beter te maken.

Iedereen verlicht – Tiny House Farm

Vind ik mijzelf verlicht? Is het komen wonen in Oosterwold iets dat ons heeft verlicht? Ik vind het allemaal wel meevallen, nuchter als ik ben. Maar het televisieprogramma Iedereen verlicht van de NTR denkt er anders over.

In dit televisieprogramma trekt Narsingh Balwantsingh door Nederland in een tuktuk. Hij is op zoek naar geluk. Waar mensen iets anders doen dan de rest. Tegen de maalstroom ingaan en die op een andere manier hun levensdraai zoeken en vooral die draai ook vinden.

Ons verhaal vertellen

Een tijdje terug benaderde een redacteur van dit programma ons. We maakten een afspraak. Ze vroeg of we ook wilden informeren of andere mensen van de Vuursteenhof interesse hadden. Een medebewoner van ons hofje wilde ook wel zijn verhaal komen vertellen. Voor we er erg in hadden, zaten we bij ons aan de tafel te praten over ons geluk en onze idealen.

Op de mooiste én warmste dag van februari komt hij er inderdaad aangereden in zijn tuktuk. ’s Morgens zijn de opnames geweest bij onze medebewoner van het hofje. Nu rijdt de kleurrijke taxi ons erf op. We begroeten hem terwijl wij op de oprit staan. Daarna mag ik alleen met hem het huis in en laat ik zien hoe wij wonen.

Filmploeg in huis

Een bijzondere ervaring om een hele filmploeg in huis te hebben. Naast de redacteur is er een cameravrouw en een geluidsman bij ons. Aan mijn shirt zit een microfoon in de vorm van een pluisje geplakt. Het neemt alles op. En zo sta ik even later alleen met Narsingh in de woonkamer. Om ons heen de hele ploeg. Ik vertel over de boeken, het verzamelen en alle spullen die we hebben weggedaan.

Inge zit buiten met de teckels. De camaravrouw is bang dat ze over ze zal vallen. De honden dringen zich ook best wel een beetje aan haar op. Narsingh moet er ook niet zoveel van hebben. Ze zijn wel heel enthousiast en springen steeds tegen zijn knieën op.

Overnieuw en we duiken daarna de slaapkamer in, waar ik mijn harmonium laat zien en er iets op ga spelen. Zeker, Narsingh kent ook harmoniums. Hij heeft er zelfs een paar thuis staan. Hij maakt er ook muziek op; het instrument maakt deel uit van de Indiase Bollywood muziek. Elke groep heeft het in het instrumentarium staan. Heel anders dan mijn pedaalharmonium. Verlegen als ik ben, weet ik niet meer dan een paar noten uit het grote instrument te krijgen.

Over elkaar heen buitelen

De cameravrouw is niet zo enthousiast over de scene. De slaapkamer is veel te klein. We buitelen over elkaar heen in het beeld. Bovendien is het er veel te donker. Zo blijft het bij de korte scene. Weer terug in de kamer moeten we weer allemaal dingen uitzoeken. We pakken weer even oude vragen terug, vanuit een ander standpunt gezien. Dat moet als er slechts 1 camera is.

Dan mag Doris. Ik heb de overgang gemaakt, door aan te bieden dat Narsingh wel even mag kijken in de kamer van Doris. Ik ga naar buiten en het is de beurt aan onze dochter. Om de honden rustig te krijgen, loop ik een rondje over de Vuursteenhof. Ook bekijk ik nog even de tuk tuk. Hij ziet er best leuk uit. De vrolijke kleuren sluiten mooi aan bij ons roze huisje.

Interview tussen fruitbomen

Als Doris klaar is, mag Inge aan de slag in de tuin. Zij krijgt het interview tussen de fruitbomen. Ze slaat voor de camera wat groenbemesters plat. De dorre stronken steken wel heel schril boven ons landje uit. Ze kan er meteen het verhaal bij vertellen hoe wij het aanpakken, met permacultuur en zo. Ik ben heel benieuwd wat ze zegt. Ik zie het vanuit de woonkamer aan. Meteen even gelegenheid om wat dingetjes voor mijn werk tussendoor te doen.

Voor het laatste stukje film, nemen we eerst in huis nog wat op. Ik mag een kopje thee zetten. Een beetje minder vanzelfsprekend, minder volgens rolpatronen. Al zet ik hier in huis flink wat koppen thee. Voor de televisiecamera maak ik geen uitzondering. Toch nog een paar keer overnieuw. De snelheid waarmee ik werk, gaat echt te snel voor de camera. Dan doe ik het nog een keer. Ongewoon traag. Zo traag werk ik nooit.

In zonnetje zitten

Als afsluiting mogen we voor het huis lekker in het zonnetje gaan zitten. Op het bankje dat ik van achter heb gehaald. Het voorjaarszonnetje schijnt heerlijk op ons huisje. De tuk tuk ervoor en dan gaan we nog heerlijk napraten. Evalueren hoe het leven is in ons roze huisje. We genieten van de zon en van elkaar. Ik hoop zo dat je dit geluk door de zenuwen van de opname heen kunt zien.

Zo zijn we vol in beeld in het item van Iedereen verlicht. En wat hebben ze ervan gemaakt: op een prachtige manier krijgt onze manier van leven aandacht. Missie geslaagd.

Lekkage – Tiny House Farm

Zaterdagochtend, na het wassen, ontdek ik een flinke plas water voor de wasmachine. Het was me al een keer eerder opgevallen dat er soms een plasje water ligt voor de droger. Of aan de andere kant van de wasbak voor de wasmachine. Het zou toch niet.

Ik vermoed lekkage. Daarom trek ik er even later de wasmachine uit. Een heel gehannes. Zeker ook omdat het een heel zware Miele is. Nauwelijks vooruit te krijgen. Wat is hij zwaar zeg. Ik vermoed dat hier het beroemde betonblok in ligt.

Puzzelen

Dan begint het gepuzzel. Waar komt het water vandaan? We draaien een wasje met de naar voren geschoven wasmachine. Misschien gebeurt het hier. Inderdaad wordt het nat. Rond de afvoer lijkt het water te komen. Maar de afvoerbuis is ook nat. We app’en meteen de huisjesbouwer dat er een lekkage is en we niet weten waar het vandaan komt. Misschien de wasmachine.

De afvoerbuis is nat na de was en er ligt een plasje water. Dus toch? Snel naar de Gamma voor een nieuwe wasmachineafvoerleiding. Vlak voor sluitingstijd haal ik er nog eentje op, sluit hem aan op de wasmachine.

Nog een wasje draaien. Er komt onder de wasmachine geen water vandaan en toch blijft het water lopen. Ik vermoed dat het water ook een beetje moet opdrogen. Bij het vorige huis hebben we ook eens een lekkage gehad. Het duurde daar heel lang voor het droog was.

Water blijft stromen

Maar het water lijkt te blijven stromen. ’s Avonds ga ik onder de tafel met de wasbak zitten en luister aandachtig. Hoor daar nu een zachtjes maar gestaag druppelen van water? Nog eens heel goed luisteren. Inderdaad. Het lijkt er verdacht veel op.

Nu de bouwer inschakelen. Hij komt de volgende dag meteen. Hij denkt toch wasmachine (of de droger?), maar laat de installateur komen. Deze komt 2 dagen later op woensdag. Hij verdenkt de wasmachinekraan. Alles wijst erop. Vooral het schone water dat tussen de voegen van de vloertegels opstijgt.

Daarna is het afwachten. Hij komt niks tegen, sluit de waterkraan af. En wij blijven achter met het water op de tegels. De uren erna, zien we het niet afnemen. Eerder toenemen. O hemel, wat moeten we met al dat water in onze nieuwe badkamer.

Zwaarder geschut

Dan eindelijk komt vrijdag de installateur weer. Dit keer met zwaarder geschut. Ze halen het kastje weg en gaan kijken of de kraan van de wastafel de boosdoener is. Als het kastje weggehaald is en de installateur bij de aansluitingen van de kraan heeft hij de oorzaak: de warmwaterkraan is lekt heel lichtjes bij de aansluiting.

Als ze dit uiteindelijk oplossen, de kast weer plaatsen en ook de wasmachine en de droger hun plekjes weer terugkrijgen, dan moeten we de boel maar in de gaten houden. We letten op, zien hoe de kleine plasjes water die aanvankelijk nog opborrelen, helemaal verdwijnen.

Een dag later is alles kurkdroog. Alsof er niks aan de hand is. Zelfs de vermeende lekkage onder de droger is weg. Geen zorgen dus meer.

Wat een opluchting. Alles weer opgedroogd.

Winter – Tiny House Farm

De eerste sneeuw is gevallen. Het is – op een dag na – winter. De dagen zijn korter dan ooit. Ik weet nog met licht te vertrekken maar kom elke avond in het aardedonker thuis. Weinig licht is er te vinden. De automobilisten vinden het zo eng dat ze alleen nog maar met groot licht kunnen rijden. De snelheid blijft overigens wel hetzelfde.

De weg is een grote modderpoel vol met kuilen, gaten en plassen. Op de weg ligt een flinterdun laagje modder dat zo lekker opspat. Je krijgt het niet voor elkaar om met schone schoenen op je werk te komen. Ik krijg dan vragen over de moddervlek op mijn broek of de klonten klei die ik meeneem onder en op mijn schoenen. Het hoort bij pionieren.

Met de sneeuw gelijk maar even over de Vuursteenhof gelopen. Wat krijgt het meteen een ander aanzien. Het is niet veel meer dan een laagje poeder dat er ligt, maar het geeft alles net een zoetere aanblik. Het is heel bijzonder om het eerste jaar hier mee te maken en de seizoenen op een heel andere manier te ervaren.

Heerlijk genieten, meteen even gekeken hoe het met het gemeenschappelijk gebouw in het midden van de hof is. De fundering ligt er. Begin volgend jaar wordt de rest opgebouwd, inclusief sedumdak. Het wordt echt wel een bijzonder gebouw.

Vorige week was de eerste vergadering van de vereniging waarmee we de Vuursteenhof beheren. Een deel zit nog bij WIO. Zij moeten het gezamenlijk huis opleveren en zijn verantwoordelijk dat de laatste kavels ook gekocht en bebouwd gaan worden. Maar we zijn al een vereniging. Samen gaan we verder aan de slag om de Vuursteenhof tot een plezierigere woonomgeving te maken. Nog meer een paradijsje dan het al is.

We gaan bijvoorbeeld afspreken wanneer en hoe gaan we straks de weg verharden. Zolang er nog zwaar bouwverkeer rijdt, is het handiger nog niks te hebben liggen. Of gaan we de straat verlichten en hoe gaan we dat dan doen. Hoe zit het met groen. Gaan we samen de sloot schoonmaken of huren we speciaal een bedrijf hiervoor in. Allemaal dingen die we samen moeten regelen.

De eerste vergadering ging nog niet zo de diepte in. Wel zijn begonnen om bepaalde dingen samen op te pakken. Bijvoorbeeld een buurt-AED en nadenken over energie. Het zijn een waardevolle aanvullingen op onze woonomgeving. De vergadering kon nog niet in het gemeenschappelijk gebouw. We weken uit naar de Stadsboerderij, maar mogelijk kunnen we over een klein halfjaar al gebruik maken van ons gezamenlijke gebouw.

Dan kunnen we gewoon naar de vergadering lopen vanuit ons huis. Nog leuker en sneller. Ik ben heel benieuwd hoe dat wordt en hoe het gebouw met de gezamenlijke voorzieningen bevalt. En ik weet al het eerste agendapunt van de vergadering: hoe gaat het gebouw heten…