Tagarchief: review

Vertellen van het leven

image

Het begint met een verhaal. Dat is er. Het is meer dan een kop en een staart. Een goed verhaal, een prachtig verhaal. Dan is er de performance: de kleren (wit), de schoenen, het zachtrode licht en het decor: letters van piepschuim, een whiteboard, twee klapstoeltjes. Het geluid versterkt door een doventolk en een schrijftolk.

Alles is er. Sommige dingen iets sterker dan het andere. Maar daarvoor is het een try-out. Geen haperingen in de tekst. De theatervoorstelling van mijn blogvriend Jacob Jan Voerman is ronduit prachtig. Met een try-out die voorbij goed gaat, ‘goed genoeg is niet goed genoeg’, raakt hij de kern van zijn voorstelling.

Ik ken hem van twitter. Medeblogger Jacob Jan Voerman. Hij gaat het theater in. Gisteren was in Utrecht de allereerste try-out. Ik was heel nieuwsgierig wat hij zou gaan vertellen. Natuurlijk ken ik een gedeelte van het verhaal al van zijn blog. Ik ken ook zijn schrijfstijl.

Zijn theatervoorstelling is als zijn blog, maar dan in het kwadraat. De blog is kort en vluchtig. De voorstelling gaat diep en is geduldig. Een mooi afgerond verhaal van top tot teen. Het is een verhaal over boeken die als troost en als leidraad dienen. De klassieken die volgens Jacob Jan erg belangrijk zijn. ‘Ik heb ze ook gelezen. Moby Dick.’ Een zucht. ‘Maar als een klassieker je meeneemt, neemt hij je een stuk verder mee.’

image

Zo’n klassieker is het verhaal van Jacob Jan Voerman. Hij nam mij mee en hij nam mij een stuk verder mee. De strijd om het personage te doorgronden. Het verhaal van Natka, een meisje dat de verteller tegenkomt als hij ontspoorde jongeren coacht. Hij legt het haar allemaal uit, de Roos van Leary en de diagonale lijnen die de Belg Curvelier erin maakte. Maar dat wil ze niet weten. Ze weet dat allemaal al. En de verteller verklapt het: niet zij leert van hem, maar de coach leert van zijn cliënt.

Gedurende het verhaal komen de helden van Jacob Jan Voerman voorbij: Ayn Rand, John Steinbeck, Fjodor Dostojevski en Tonke Dragt. De boeken van deze schrijvers leiden de verteller door het verhaal. En zo probeert hij te zoeken naar het antwoord. Hij probeert het personage te doorgronden. Zijn personage. En hij heeft macht, hij kan alles met het verhaal: ‘Ik ben de schrijver, de beweger. Ik kan mijn personage de tijd geven en het leven zelf wel met antwoorden laten komen. Maar dat wil ik niet.’

Jacob Jan Voerman zoekt, speurt, wikt en weegt. Hij staat op dat podium en worstelt. Die worsteling maak je intens mee als toeschouwer en luisteraar. De worsteling met het verhaal en met de personages. De strijd met feit en fictie. Waarheid en leugens. De strijd met de spiegel waar je doorheen probeert te kijken. Het is een verhaal geworden dat heel mooi is geworden.

Ik heb van de eerste try-out genoten. De mooie combinatie van theater, waarbij hij op prachtige wijze zijn personages vorm geeft met behulp van letters in piepschuim. Het maakte het verhaal compleet. Het verduidelijkt wie er spreekt. Net als de gebarentolk en de schrijftolk. Ze maken onderdeel uit van het verhaal, zonder het verhaal geweld aan te doen.

image

Ik kreeg een verhaal waarvan ik genoot. En natuurlijk kan ik best wel iets verzinnen met mijn kritische blik om het allemaal nog beter te maken. Op elke slak is nog wat zout te leggen. Ik zou dan vertellen: meer rust, nog langzamer spreken, nog meer letten op de tekst, het publiek de ruimte geven en het verhaal laten ademen.

Zeker, ik kan het allemaal zeggen, maar dat zijn kleine verbeteringen voor een verhaal. Hij weet het zelf ook. Maar zijn verhaal staat als een huis en het is een voorstelling waarvan ik alleen maar kan zeggen: ik heb genoten. Wat een mooi verhaal!

wpid-2013-09-23-15.18.33.jpg

Optredens in oktober

Jacob Jan Voerman treedt in elk geval nog drie keer op:

5 oktober Den Haag, De Nieuwe Regentes, kleine zaal
13 oktober Groningen, Prinsentheater, kleine zaal
25 oktober Nijmegen, Badhuis (theater Kwatta)

Bestel kaarten via jacobjanvoerman.nl

Blogreview voor #blogpraat

image

Vanavond zit ik in de blogreview van blogpraat. Ik zal iets verklappen: twee jaar geleden werd mijn blog ook onderworpen aan een blogreview. Kort ervoor was ik overgestapt op WordPress, mede op advies van #blogpraat. Ik wilde wel horen hoe mijn blogvlag erbij hing. Ik kreeg aardig wat opmerkingen.

Opmerkingen

Ik heb veel met de opmerkingen gedaan. Sinds die tijd prijkt er bij elke blog die ik schrijf een foto. Ook besteed ik meer aandacht aan het promoten van mijn blog. Verder ben ik vooral de weg gegaan die ik al ingeslagen was.

Voor vanavond weer een review. Ik ben benieuwd hoe het oordeel twee jaar later is. Verder werk ik hard aan de ontwikkeling van mijn blog. Ik heb een ander thema gekozen en ook werk ik momenteel wat betere overzichtspagina’s uit, zogenaamde sneezepages (of blogstaaltjes zoals @PixelPrinses ze noemt).

Vragen

Voor de liefhebber die zich voorbereidt op mijn blog, heb ik wel een paar vragen:

Wolkenhemel apart of niet?

Naast deze blog hendrik-jandewit.nl heb ik een gedichtenblog met foto’s van de lucht: wolkenhemel.blogspot.nl. Moet ik deze twee blogs samenvoegen of kan ik ze gezien de doelgroepen beter gescheiden houden?

Aan welke Sneezepages is behoefte?

Ik denk aan een indeling in literatuur, leven en liefde zoals de titel van de blog aangeeft. Onder literatuur komen bijdrages over boeken die ik geschreven hebt, gecategoriseerd naar schrijver. Onder leven, blogstaaltjes uit het dagelijks leven en een paar verhalen die op mijn blog zijn terechtgekomen. Tot slot wil ik onder liefde, mijn liefde voor muziek (orgel en harmonium) onderbrengen. Ondermeer mijn besprekingen voor orgel en zo.

Rode lijn of krabbelvel?

Ik besef dat ik geen rode lijn heb. Zou ik deze juist moeten aanbrengen of zou ik het bij dit vel vol met krabbels moeten houden?

Andere blogreviews

Naast mijn blog zijn ook de blogs van mijn studiegenote @drspee (drspee.nl) en de mij onbekende @ManEnPaardBlog (man-en-paard.blogspot.nl). Schroom niet om in te haken vanavond tussen 20 en 21 uur bij #blogpraat. Hoe het werkt, kijk even op blogpraat.com.