Tagarchief: ouwehands dierenpark

Dagje Ouwehand (6) – Orang-Oetans

image

Echt genieten wordt het in het verblijf van de Orang-Oetans. Het verblijf staat er al sinds mijn jeugd. Toen was het hypermodern, maar het ziet er nu zeker niet ouderwets uit. Het lijkt veel groter dan het in mijn beleving was.

Een baby Orang-Oetan is los van zijn moeder. Hij hangt aan een tak en slingert lekker heen en weer. De grote voeten lijken wel handen. Ik kijk nog eens goed naar de vingers die onze tenen zijn. Het dier slingert heen en weer alsof hij de touwen van een schommel is.

Zijn moeder heeft een dun stukje bamboe te pakken en schuift het tussen de tralies door. Ze weet met het takje een metalen uitsteeksel te raken en tik het voorzichtig aan. Een leuk spelletje als je de hele dag in zo’n hok zit.

image

In het verblijf ernaast is meer bedrijvigheid. Daar zit een oudere Orang-Oetan lekker in een nestje, maar hangt een klierige puber rond. Hij maakt snelle rondjes door de kooi van boven naar beneden en terug. Hij gedraagt zich heerlijk baldadig. Stampt op een grote kuip met water af, tilt het zware ding zo op en zet plaatst het schuin tussen 2 traptredes in de vloer.

Het water stroomt uit de kuip. Aandachtig bekijkt de puber Orang-Oetan de waterstroom en neemt er zelfs een slok van. Dan is hij het zat en smijt het resterende water op de grond door de kuip om te keren. Het water vormt een watervalletje van de traptredes die de bodem vormen en vermengt zich met het hooi dat op de grond ligt.

image

Het wordt een ware bende. Alles verandert in een smurrie met het wc-papier dat al overal verspreid ligt. Dan gaat de puber de andere Orang-Oetan pesten en vliegt op zijn kooigenoot af. Hij trekt een takje uit het stronest dat de andere Orang-Oetan heeft gemaakt.

De kooigenoot loopt weg van het tafereel en gaat geërgerd ergens anders zitten. Als antwoord smijt de puber het nest overhoop en vliegt bovenin de kooi. Ook hij houdt een dun takje vast, steekt het uit de tralies en draait er heel hard rondjes mee in de plant vlak naast de kooi. De bladeren vliegen in het rond.

image

We lopen weer in de voliere, zien nog even de slangen en kijken nog snel naar de Groen Leguaan. Deze schijnt de bijnaam boomkip te hebben omdat hij volgens de Zuid-Amerikanen naar kip zou smaken. Het dier is een lekkernij in die landen.

Dan nog een foto met de flamingo’s en we staan weer buiten. Maar eerst nog langs de giraffen, de imposante lange nekken komen heel mooi uit omdat wij op een hoge brug staan. Zo kijken we de dieren oog in oog aan. Als ze even later heel dicht langs ons lopen, zijn we diep onder de indruk.

image

Voordat we het vergeten, we hebben nog bonnen voor gratis muffins. Ik haal ze op in het restaurant bij de ingang. Zo zitten we op de terugweg in de auto heerlijk een muffin te eten met een pakje chocomel dat we van huis mee hebben genomen.

Een leuk, voordelig dagje uit. We hebben heerlijk genoten.

image

Dagje Ouwehand (5) – Dierentuin in oorlogstijd

image

Op het lange pad van het Berenbos weer naar de reguliere dierentuin lees ik op een bord over het dierenpark in oorlogstijd. De dierentuin ligt vlak achter een belangrijk strategisch punt van de Grebbelinie. Bij een invasie zouden de dieren moeten worden afgemaakt door de militairen.

De eigenaar van het dierenpark, Cor Ouwehand, wilde het echter zelf doen. Hij schoot alle dieren neer, tot hij bij de ijsberen kwam en de moeder met 2 pasgeboren jongen zag. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen de dieren neer te schieten. Daarom liet hij ze in leven en hoopte dat ze het zouden overleven. Ze overleefden het.

image

Met de snelheid waarmee wij lopen, kan ik het hele verhaal niet nalezen en blijf tot ik het ‘s avonds thuis opzoek in onzekerheid over het lot van de moederijsbeer met de 2 jongen. Ik kijk nog een keer naar de moederijsbeer met de 2 jongen die nu in het park leven. Ze liggen er heerlijk tevreden te slapen.

We lopen door het grote verblijf van de gorilla’s. De vorige keer dat we hier waren, was dit verblijf er nog niet. Nu timmeren kinderen op de ramen. Al staat er nog zo groot bij op bordjes dat het niet mag. Ik moet lachen als ik een gorilla zie zitten met zijn rug naar het publiek toe. Hij heeft duidelijk geen zin in de aandacht van het publiek.

image

In de overdekte gang zien we de witte tijgers zitten. Hutjemutje staan de mensen op elkaar gepakt om een glimp van de reuzenkatten te zien. Als er eentje geeuwt zie ik hoe groot zijn tanden zijn. Om nog te zwijgen over de enorme klauwen waarmee hij zijn prooien vangt.

Dagje Ouwehand (4) – Berenbos

image

We staan weer buiten en zoeken het Berenbos op. De ingang is iets veranderd. Er staat een heuse doolhof naast. De huisjes die een stadje ergens in Oost-Europa voorstellen, misschien is het Moldavië, waarachter de ingang naar het Berenbos verstopt zit.

We lopen over de hoge loopbrug over de dieren heen. Hoe we ook turen in het bos onder ons, we zien weinig teken van leven. Alleen een paar eksters hippen over de bodem, verder is er geen dier te vinden. De beren en de wolven zijn niet thuis.

image

Wat is dit jammer, want stiekem zijn we hiervoor gekomen. Het was bij het vorig bezoek zo indrukwekkend om daar de beren en de wolven te zien. Het is in zo’n natuurlijke omgeving, het leek bijna dat ze er in het wild leefden. Op de loopbrug is het een drukte van belang. Hier buitelen bezoekers over elkaar heen.

De speciale touwbrug voor kinderen bestaat uit een file van kinderen en ouders die traag vooruit komt. Een paar kinderen voor wie de attractie een brug te ver is, verstoppen de stroom.

image

We zien iets verderop dat de beren in de hokken helemaal achterin het verblijf zitten. Verstopt in een hoekje, bijna onzichtbaar voor het publiek. Een beer stapt naar buiten, maar keert bijna even snel weer om. In die drukte heeft hij geen zin en kruipt weer terug achter de tralies van zijn veilige kooi.

image

Lees maandag verder: Dagje Ouwehand (5) – Dierentuin in oorlogstijd

Dagje Ouwehand (3) – IJsberen

image

Terug lopen we even langs het oude zwembad waar het Wad nu zit. Uit het wateroppervlak steken 4 zeehondenkoppies omhoog. Voor de rest zitten er alleen 2 aalscholvers aan de rand van het oude zwembad. Voor de rest zijn er vooral mensen in plaats van dieren in deze ruimte.

image

Dat geldt eigenlijk overal. De glijbaan is nog altijd favoriet. De gigantische olifant was in 2008 een beetje te ver buiten bereik, nu staat ze lang in de rij en lijkt het of de vaart naar beneden nooit komt. Ze geniet ervan, net als dat ze vol aandacht kijkt naar de olifanten in het verblijf naast het speeltoestel.

image

Bij de ijsberen loopt vader ijsbeer voorin het verblijf heen en weer. Het bekende spreekwoord doet het dier alle eer aan. Pas als we goed kijken, zien we dat de rest van de familie iets verderop in het verblijf ligt te slapen. De 2 jongen liggen over moeder heen op het groene gras. In alle rust, terwijl vader vooraan loopt te ijsberen. Een vreemd beeld een ijsbeer op groen gras.

image

Tegenover het verblijf van de ijsberen staat een speeltoestel dat een ijsschots voorstelt. Daarbij staat een ijsbeer waarop je kunt plaatsnemen voor een foto. De laatste keer dat we hier waren, zat Doris op de ijsbeer en nu mag ze er weer zitten.

image

Ik wil achter haar gaan zitten en klim op de gladde ijsbeer, maar ik val bijna van het ding af. Zo lastig is de plastic ijsbeer te bestijgen. Of ik overschat mijn klimkunst. Gelukkig krijg ik hulp van een toeschietende mevrouw. Ze trekt me omhoog. Daarna poseren we met z’n allen op de foto. Het verschil met het kleine meisje van toen moet heel groot zijn, vermoed ik.

We lopen in de richting van het Berenbos, maar stuiten we op een dikke rij mensen die in beweging komt. Het is de rij die op weg is naar de zeeleeuwenvoorstelling. We sluiten heel mooi aan op het punt dat het mag en smokkelen zo mee naar binnen. Het begin van de zeeleeuwenshow.

image

Vroeger tikten hier de dolfijnen tegen de ballen aan, nu zijn het de zeeleeuwen. Ik mis een beetje een sterke verhaallijn, die er vroeger wel in zat. Maar misschien heb ik het wel mis. Nu kijken we vol verwondering naar de zeeleeuwen die leuke trucjes laten zien aan het publiek.

Lees morgen: Dagje Ouwehand (4) – Berenbos

Dagje Ouwehand (2) – Monorail

image

Als van de ara’s verder het park inlopen en ik de monorail zie rijden, word ik enthousiast. Met het treintje van weleer rijden. Ja, dat wil ik wel. Ik herinner mij de tochtjes van vroeger waarbij we over de hokken gleden. De motor rustig voortkabbelend. De daling en het klimmen zorgden voor de spanning. Ze gaven de versnelling en de vertraging.

image

We gaan naar het stationnetje dat in het overdekte speelpaleis zit. Daar heeft zich een enorme rij gevormd naar de entree die in de etage boven ons zit. Het station draagt de koloniaalse naam ‘Batavia’. Waarschijnlijk verwijst deze benaming naar de jungle op Java. Dan zou Bandung misschien een logischere keuze geweest.

image

Een moeder loopt met haar kind terug, waardoor de massa vervormt. Achter ons dringen een paar kinderen met hun oma naar voren. Ze passeren gewoon zonder een woord te zeggen. Voordringen is ook een kunst. Stiekem ben ik altijd jaloers op de mensen die de brutaliteit opbrengen het gewoon te doen. Ik behoor helaas tot de grote groep mensen die het toelaat zonder iets te zeggen.

image

De rij komt nauwelijks vooruit en ik wil alweer teruggaan. Tot de massa ineens in beweging komt. Het gegil van de spelende kinderen neem ik maar voor lief. Het verlangen naar het treintje en de herinnering eraan is namelijk te sterk. De vorige keer dat we hier waren, reed het treintje niet. De herkansing nu, moet ik pakken.

image

We mogen instappen. Het treintje op de monorail bestaat uit 3 wagonnetjes met 2 bankjes. We nemen plaats en ik voel de sensatie van weleer opborrelen. Alleen de kamelen staan er nog van toen, de rest van de dieren is verdwenen achter hoge schotten en grote gebouwen. Ergens lijkt het vooral een boodschap uit het verleden.

Lees donderdag verder: Dagje Ouwehand (3) – IJsberen

Dagje Ouwehand (1) – Vrijkaartjes

image

We hebben vrijkaartjes gekregen voor Ouwehands dierenpark in Rhenen. Ik ken de dierentuin vooral uit mijn jeugd. Een paar jaar terug – in 2008 – waren we er voor het laatst, maar het is een dynamische dierentuin, dus er zal wel weer veel veranderd zijn.

We hebben de laatste weken niet zoveel tijd gehad om een dierentuinbezoekje te doen en ze zijn nog tot 31 december geldig, daarom moeten we nu op de voorlaatste dag van het jaar gaan.

image

Inge ziet onderweg op de routeplanner dat er precies bij de Grebbeweg waaraan Ouwehands dierenpark ligt een opstopping is. Dat het ook op de A1 erg druk is, lijkt de routeplanner niet te zien, maar inderdaad staat het in Rhenen helemaal vast voor de dierentuin.

Ik mag uiteindelijk de auto in het bos parkeren, maar daarvoor moeten we wel even in de rij staan. Het parkeerleed is snel vergeten als we eenmaal binnen staan. We gaan een andere route lopen dan de vorige keer. In plaats van te beginnen, eindigen we bij de giraffen.

image

Eerst de voliere in omdat daarachter ook de toiletten zijn. we lopen meteen door naar de reptielen en zoeken de groene leguaan. Hij zit op een tak ver weg, tegen de wand. Onderin het aquarium zwemmen haaien en grote vissen. In het water liggen de kaaimannen. Doodstil als houtstammen loeren ze over de oppervlakte van het water. Ze kijken streng alsof ze elk moment willen toeslaan. Gelukkig zit er glas voor.

De ara’s krijsen flink in de reuzenvoliere. Ze vliegen van tak naar tak en pakken de volle lengte van de kooi om hun vliegkunsten te tonen. Ze kiezen wel de hoogste meter, vlak onder de tralies van het draadjesplafond. Dat terwijl op de grond de flamingo’s doodstil staan bij het water. De koppen verstopt in het verenkleed verwensen ze de winter.

Lees morgen: Dagje Ouwehand (2) – Monorail