Tagarchief: opruimen

Komen tot de kern van je bezit – Tiny House Farm

Alle zeilen zetten we bij voor de overdracht van ons oude huis. Volgende week is het zover, dan zitten we bij de notaris. Maar daarvoor moeten we wel een heel leeg huis opleveren. Het gaat gestaag, het leeghalen van 12 jaar verwoed verzamelen. Ik sta er best versteld van wat wij allemaal in huis hebben gehaald.

2 jaar opruimen

En dan zijn we al meer dan 2 jaar bezig met opruimen. Het begon aarzelend, niet teveel en met veel emotie. Rommelend in stapels papieren, veel inscannen en vast willen houden. Opruimen is eigenlijk afscheid nemen. Soms komen er zelfs herinneringen naar boven waarvan je niet meer wist dat ze er nog waren.

Het huis verkoopklaar maken, was al een hele uitdaging. Maar daar hoefde ik mij alleen te houden aan de capaciteit van de boekenplanken die er hingen. Nu ga ik kleiner wonen, dat betekent dus dat er nog meer boeken wegmoeten.

Schillen van de boekenvrucht

Een moeilijk proces, want hoe meer je schiltvan de boekenvrucht, hoe meer je tot de kern van je boekenbezit komt. De kern van boeken die je het liefst de hele dag bij je zou willen houden. En dat is niet makkelijk. Want welke boeken mag je echt niet missen en welke zijn toch niet zo belangrijk om te bewaren. En bewaar je een boek dat je al gelezen hebt of juist een boek dat je nog moet lezen?

Er is weer een schifting geweest en mijn oude studiemaat komt dit weekend weer een flinke stapel dozen met boeken halen. De rest staat nog in de container naast ons nieuwe huisje. Ik ben al heel ver met de boekenkasten en dan komt het spannendste: voor hoeveel boeken heb ik straks nog een plekje.

Zoveel meer

En dat waren alleen de boeken. Er is nog zoveel meer. Een stapel gezelschapsspelletjes, servies, bestek, pannen, posters, schilderijen, knuffels, voetenbankjes, krukjes en dekentjes. Nooit geweten dat we zoveel dekbedden hebben. En hout. Wat veel hout hebben wij! Plankjes, panelen en balken. Er is zoveel. Ik kan er misschien nog een hele schuur van bouwen.

En wat staat er veel in de schuur. Ik heb de laatste dagen best vaak uitgeroepen: waarom hebben we een schuur. Kan alles wat daarin staat niet in de vuilnisbak. Het lijkt wel of een schuur de plek is om dingen neer te zetten die eigenlijk weg moeten. Daarom misschien toch een kleiner schuurtje bouwen, straks bij ons nieuwe huisje.

En zo ruimen we op voor de laatste fase in. Al weet ik dat de echte laatste fase is als we de container voor ons roze huisje weghalen.

Lichtschakelaar op toilet – Tiny House Farm

Paar dagen flink aan het opruimen geweest. Alles teruggebracht tot proporties om het huis straks ook voor kopers aantrekkelijk te maken. Verder allemaal kleine dingen die zijn blijven liggen oppakken. Kleine reparaties zoals een paar stukje plintjes vervangen. Of eindelijk een goede lichtschakelaar op het toilet.

Als het allemaal gedaan is, kijk ik heel trots naar hoe het is geworden. Ik kan er dan best van genieten en vraag me steeds weer af waarom ik het niet eerder heb gedaan. Alsof een koper meer noodzaak is dan jezelf. Ik kan er ontzettend van genieten om te zien hoe leuk ons huis eigenlijk is. Dan weet ik meteen ook weer waarom we hier zijn gaan wonen.

Al dat opruimen en geklus mat wel af. Ik reed gisterenochtend naar het recyclingperron. Ik was er al voor openingstijd en sloot aan in het rijtje auto’s dat al stond te wachten. Een man achter mij stapte uit en vroeg waar wij allemaal op wachtten. Hij vreesde dat de deur gesloten zou blijven, maar toen begon de stoet al te rijden.

Ik ontdek deze dagen dat ik er niet zo goed in ben om mijn aandacht te verdelen. Het schrijven gaat mij niet zo goed af. Ik mis de rust in mijn hoofd om de gedachten even toe te vertrouwen aan het papier. Zo wacht de nieuwe roman van Jan van Aken om een recensie, maar ik krijg het niet voor elkaar.

Overal waar ik kom, moet ik opruimen. Niet goed voor mijn rust, wel voor een leeg huis!

Graafmachines en boeken – Tiny House Farm

Op de dag van onze eerste bijeenkomst met alle toekomstige bewoners in het nieuwe jaar goed nieuws: de graafmachines zijn begonnen met het afgraven van de toekomstige weg. Het begin van onze Vuursteenhof is een feit.

Op het dronefilmpje dat buurman Juup Dales plaatste die middag, zijn al de eerste contouren van de weg te zien. Een mooi gezicht om na zo lang wachten ook de echte eerste stappen te zien.

De eerste beelden van de graafmachine en de sleuf in wording, doen mij wel wat. We zijn al bijna 2 jaar bezig met dit project. Na de handtekening bij de notaris vorige week woensdag is dit de volgende stap. Volgende week meet de Geologische dienst ons kavel af. Zo krijgt ons eigen plekje zelf vorm.

Thuis is het vooral hard werken. Ik heb deze maand wat dagen vrij genomen om het huis leeg te halen en geschikt te maken voor de verkoop. Dat betekent dat ik mij ontdoe van ongeveer de helft van mijn boeken. Zo ruimend ontdek ik dat het wel een beetje uit de hand gelopen is. Stapels boeken, dubbele rijen in de boekenkasten en overal tussen gedrukt.

Feit is dat we veel boeken hebben. Het blijven er ook veel, alleen het worden er iets minder. De keuze is niet minder moeilijk. En ik merk dat het opruimen mij best veel energie kost. Zo neem ik beetje bij beetje afscheid van een mooie verzameling. En ik hoop een kern te behouden die ik nog meer kan koesteren dan voorheen.

Gelukkig is er heel positief gereagereerd op Facebook op ons oproepje wie de boeken wil ophalen. Een studievriend komt ze nu halen en dat maakt het wel wat makkelijker. Ze gaan naar een goed doel.

Hoe lang kun je wijn bewaren?

We hebben een aardige collectie wijnflessen. Hoe lang zou je die wijn kunnen bewaren? Het meeste komt van de supermarkt of via een goedkope online webshop. Het zijn gewoon lekkere slobberwijntjes, niet heel speciaal, maar zeker wel van goede kwaliteit.

Een aantal jaren heb ik driftig wijn verzameld. Te beginnen bij een fles witte wijn uit Frankrijk waar ik bijzondere herinneringen aan had. De fles zou ik nog wel een keer bij een speciale gelegenheid drinken. De gelegenheid is nooit geweest.

Rieslings en Reserva

Zo staat die wijn uit 1995 nog in de kast. Net als een paar rieslings die we hebben overgehouden aan een bezoekje aan Duitsland in 2008. Of een paar flessen Reserva omdat ze zo heerlijk smaakten.

Allemaal wijn die je niet meer kunt drinken, leert een vluchtig onderzoekje op internet. We hebben de proef op de som genomen en het klopt. De geur is soms al niet om te harden en de smaak is ronduit smerig. Geen enkele wijn uit de wijnkast is te drinken.

Simpele wijn uit 1995

De simpele witte wijn uit 1995 is misschien wel het beste voorbeeld. De kurk was bijna helemaal doordrenkt. Buiten het feit dat de wijn niet goed bewaard is. In Leiden stond hij in een hoekje van de kamer en verder heeft hij zeker de helft van zijn bestaan rechtop doorgebracht.

Het is witte wijn, zelden lang houdbaar. Ik heb de wijn in een glas geschonken en zie het bewijs: troebel. Bruikbaar als schoonmaakazijn.

Bewaarwijn

De hoop is nu gevestigd op een paar flesjes onder de trapkast. Ze zijn ooit gekocht als zogenaamde bewaarwijnen. De houdbaarheidsdatum die erbij werd afgegeven zat rond het jaartal waarin we nu leven. Sommige al ervoor. Ik denk dat ik rond 2008 de flesjes heb gekocht.

Ik verwacht er weinig van. Als ze al te bewaren zijn, dan zal het klimaat waarin ze liggen geen bijdrage leveren aan de houdbaarheid. Daarom kun je beter gewoon af en toe een flesje kopen en leegdrinken, in plaats van een grote verzameling thuis te hebben staan.

Buiten het feit dat ik al jaren niet meer drink.

Kringloopwinkel en ontspullen – Tiny House

De afgelopen 10 jaar is mijn boekenbezit zeker verdubbeld en daar zijn 2 oorzaken van: de kringloopwinkel en boekenveilingen. Over allebei heb ik hier geschreven.

Een prachtige documentaire was er in de week tussen Kerst en Oud en Nieuw op NPO2: Het succes van de Kringloopwinkel. De 5-delige serie van de VPRO volgt 3 kringloopwinkels in Naarden, Steenwijk en Zeist. Prachtig om de mensen te zien in en om deze winkels. Ook de spullen die in de winkels liggen. Ik heb genoten van deze serie.

Ik ben al een flink aantal jaren een grote fan van kringloopwinkels. Op dit blog heb ik er vaak over geschreven. Veel stukken gaan over de boeken die ik aangeschaft heb. Veel veroveringen. Sommige tot mijn eigen verbazing. Voor een koopje ben ik vaak met stapels boeken thuisgekomen.

Ik merkte een jaar of wat geleden dat het hoogfrequente bezoek aan de Kringloopwinkel wel voor andere problemen zorgde. De bibliotheek groeide uit zijn voegen. Er verschenen dubbele lagen boeken. En er belandden veel stapels op de tafel en op de grond in mijn bibliotheek.

Ontspullen en naar de kringloopwinkel gaan, zijn daarom niet de beste combinatie. Zo is mijn bezoek een jaar of 2 ernstig afgenomen. Ik kom er hooguit nog eens in de maand en dan loop ik weleens de winkel uit zonder iets te hebben gekocht. Mijn bezit is daarmee ernstig verschraald.

Als ik nou alles verkoop, heb ik niks meer. Gelukkig hou ik me in…

Leesuitdagingen 2017, een terugblik – #50books

De boekenvraag van Martha waar ik niet omheen kan. Wat is er van mijn leesuitdagingen in 2017 terechtgekomen? Eigenlijk is het me helemaal meegevallen. Ik heb weer lekker veel gelezen. Soms meer dan ooit. Wat van de 1300 pagina’s van de nieuwe Van der Heijden in nog geen week. Terwijl ik overdag gewoon naar mijn werk ging.

De vrees dat ik meer tijd nodig had voor mijn nieuwe huisje dat in de maak is, was ongegrond. Dat is vooral te danken aan de trage voortgang. De bouw van ons nieuwe huisje in Oosterwold zit bij tijd en wijle muurvast. Zoals nu ook het geval is. Het project gaat erg langzaam, zo heb ik genoeg tijd om boeken te lezen.

Dit jaar heb ik echt een paar klassiekers kunnen lezen. Wat dacht je van Robert Pirsigs roman Zen of de kunst van het motoronderhoud? Een boek dat ik nog niet had gelezen. Of Umberto Eco’s De slinger van Foucault. Net als Ik Jan Cremer 2. Werken die ik eindelijk gelezen heb. En wat te denken van Victor Hugo’s De klokkenluider van de Notre Dame, waar ik nu mee bezig ben.

Aan de andere kant zijn er ook heel veel boeken de deur uitgegaan. Ik heb het WNT verkocht, net als de Verzamelde werken van Multatuli. Ook het werk van Lodewijk van Deyssel verdween na een boekenveiling uit mijn bibliotheek. En dan begin ik niet over de pijnlijke afvoer van 8 bananendozen vol boeken naar de kringloopwinkel. Zo beginnen de kasten op zolder leeg te raken. Mijn gedroomde bibliotheek keert weer langzaam terug in dromen…

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. In 2016 nam ik de honneurs waar. Dit jaar nam Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Verzendhuis De Wit – Tiny House

De veilingen op catawiki gaan een week later vergezeld met een de status van een heus verzendhuis. De pakketten moeten op de post. Soms naar Canada of wat minder ver: naar België of gewoon in Nederland.

Dordrecht en Hellendoorn, deze week. Zo verdwijnen de vele delen van mijn literatuurgeschiedenissen in een grote doos. Ik leef nog altijd in de veronderstelling dat dit niet het maximumgewicht van 30 kilo overschrijdt.

De lading past echter onmogelijk in een bananendoos. Alleen een grote verhuisdoos kan het qua volume aan. Maar het gewicht is niet te tillen over de versgeschilderde trap.

Dat valt tegen. Ik krijg de doos nauwelijks naar beneden. Treetje voor treetje sjouw ik hem omlaag. Beneden toch maar op de personenweegschaal tillen. Wat zegt hij tot mijn grote schrik: 34 kilo!

Dat gaat niet lukken. Nadenken hoe we dat nu gaan aanpakken. Gelukkig lukt het om de verzending in 2-en te splitsen en via DHL te versturen. Een heel werk om alles in 2 passende dozen met het goede formaat te krijgen.

Dan verdwijnt alles achter een dikke laag plakband. Zo zit alles goed verzekerd in de dozen. Ik moet er niet aan denken dat er iets met de lading gebeurt.

En zo eindig als een volleerd verzendhuis. Alles verdwijnt op de post. Op naar de volgende veiling. Volgende week gaan er weer 2 kavels van mij in de veiling.

Wegbrengen – Tiny House Farm

Best vreemd dat de plaats waar je zoveel vandaan haalde, de plaats wordt waar je dingen naartoe brengt. Vorige week vrijdag heb ik de stapel boeken die we meerdere keren naar boekenmarkten sleepten en waar we ze niet kwijtraakten, gebracht naar de Kringloop.

8 bananendozen vol met boeken. Ik kan het zelf ook nog niet helemaal geloven. En het zijn er eigenlijk maar een paar als ik om me heen kijk in de boekenkasten. De stapels eerst uitgezocht. De boeken waar ik nog wat verkoopkans in zie, apart gehouden. Die zijn voor de volgende run.

Daarna alles in de auto geladen en naar de kringloopwinkel gereden. Zeker, je kunt het ook op laten halen, maar ik wil het zelf regisseren om ervan af te zijn. Vrijdagmiddag schijnt het drukste moment van de week te zijn. Daarom geen hoffelijk ontvangst, maar zelf de dozen naar binnen sjouwen.

Maakt het wel lastig. Anderen kijken anders tegen die stapels dozen aan dan ik. Is een stuk loslaten. Al had ik het bijvoorbeeld erg gewaardeerd als je bij het inleveren een waardebon krijgt voor een kopje koffie of een gebakje. Gewoon om even te vieren dat je hebt losgelaten.

Tijdbox – Tiny House Farm

In de tijd bij de Twentsche Courant Tubantia op de stadsredactie van Hengelo, mocht ik een artikeltje schrijven over een mini-onderneming van een groep MBO-studenten. Ze hadden het Kresj-pakket ontwikkeld. Een doos met benodigdheden voor als er een aanrijding gebeurt.

De doos die ik van ze kreeg, heb ik altijd zorgvuldig bewaard. En daarmee is het een soort tijdbox geworden. Zorgvuldig dichtgehouden met de spullen uit 2003. Bij het opruimen heb ik het artikel teruggevonden en niet alleen het artikel. Ik vond ook het Kresj-pakket.

Ontzettend gaaf is het om die box weer even open te maken. Je houdt de dingen in je handen die in 2003 nog veel gebruikt werden. Het opvallendste ding dat erin zit, is de wegwerpcamera. In die tijd veelgebruikt. Op onze bruiloft hebben we deze dingen aan onze gasten uitgedeeld. Na afloop verzamelden we ze weer en hebben alle foto’s laten ontwikkelen. Het liet een leuke, andere kant zien van onze trouwerij.

Verder valt het allemaal wel mee met de ouderwetsheid. Het schadeformulier is weliswaar vernieuwd in tussentijd, maar niet wezenlijk. De medische artikelen zijn niet altijd bruikbaar. Een compres schijnt maar beperkt houdbaar te zijn. Hetzelfde geldt waarschijnlijk voor de latex handschoentjes. Al vind ik ze nog best flexibel.

En zo verdwijnt er weer een tijdbox van zolder. Sommige dozen bij mij op zolder gedragen zich echt als de tijdbox die klokhuis een paar jaar geleden inzamelde. Doris heeft er toen ook eentje opgestuurd. Ze zijn soms al meer dan 10 jaar niet meer open geweest. Het aantal van deze dozen neemt gigantisch af. Een logisch gevolg van mijn opruimwoede.

Spullen en herinneringen – Tiny House Farm #ontspullen

Het opruimen werpt meer en meer vruchten. Je gaat eigenlijk door je hele leven. Alle spullen dragen een herinnering bij zich. Ik merk meer en meer dat ik weinig behoefte heb aan het ophalen van herinneringen.

Vaak word ik er alleen maar mistroostig van. Al is het fijn als je je voor sommige dingen juist over je grenzen heenstapt. Het is fijn dat de knuffelbeer een mooi plekje krijgt. Een foto en in een doos, dan mag hij op de post naar waar hij echt hoort. Veel eerder moeten doen.

Het lijkt ook goed te komen met mijn harmoniums. Ik moet nog wel wat foto’s maken van instrumenten die er nog staan (een kofferharmonium en een latere elektrisch aangedreven). De oproep voor de Hörügel op Facebook en Marktplaats heeft al veel reacties opgeleverd. Daar ben ik wel blij mee, want ik was oprecht bang dat ik hem bij het grofvuil zou moeten zetten.

Dan nog de enorme hoeveelheid boeken. Ik heb al een selectie gemaakt in muziekboeken. Al denk ik dat die stapel ook nog moet halveren. Het is niet makkelijk om je te ontdoen van al je spullen. Zeker als je dat goed wilt doen. Want ik blijf benauwd bij de gedachte dat de dingen die ik wegdoe, nooit meer terugzie.