Tagarchief: oogst

Hoe kraak ik een amandel? – Tiny House Farm

Ons amandelboompje heeft 3 amandelen opgeleverd. Geen slechte oogst voor een boompje die we vorig jaar rond deze tijd hebben geplant. Waarschijnlijk heeft hij het goed naar zijn zin. De boom staat vroeg in het jaar in bloei. In februari zagen we de eerste bloesem. Deze boom staat het eerste van de fruitbomen in bloem.

benodigdheden om een amandel te kraken

De vrucht lijkt erg op een pruim. De amandel (prunus dulcis) is, net als de abrikoos (prunus armeniaca), familie van de pruim (prunus domestica). Ze kunnen elkaar ook bestuiven, maar dan moeten ze wel gelijktijdig in bloei staan. De abrikoos is vrij kort na de amandel aan de beurt. Wie weet staan ze komend voorjaar min of meer gelijktijdig in bloei.

Amandel op barsten

De amandelen hebben we al een paar weken geleden van de boom gehaald. De vruchten stonden op barsten. Dan zijn ze rijp. Als de buitenste schil elk moment uit elkaar kan vallen. Er komen een soort pruimenpitten uit. De schillen zijn makkelijk los te maken. Deze moet je even laten drogen. Maar als de buitenkant droog genoeg is, kun je daar ook de buitenkant van kraken.

Dat valt best tegen om de amandel te kraken. Mijn eerste poging mislukte. Er vloog van alles noot, maar ook bast en inhoud door de kamer. Ik wist een heel klein stukje van de amandel te pakken te krijgen.

Hoe te kraken?

Daarom op internet gezocht hoe je het beste een amandel kunt kraken. Niet zo heel moeilijk. Houd de noot vast met een tang. Tik daarna voorzichtig met een hamertje op de aanhechting in de lengterichting van de noot. En zo barst hij na een paar tikken open. Het gaat niet altijd zonder schade, maar je kunt wel het binnenste heerlijk naar binnen smikkelen.

Deze Hollandse amandelen zijn heel klein (minder dan een centimeter), maar ze smaken verrukkelijk. Een aanrader voor iedereen. Ik hoop dat we volgend jaar al wat meer amandelen kunnen eten. De 3e en laatste amandel was helaas leeg. Dat kan ook gebeuren. Maar we hebben de geoogste exemplaren eerlijk met zijn drietjes verdeeld.

Oogsten – Anna Karenina herlezen (6)

De zomer is aangebroken, tijd om te oogsten voor Ljovin. Maar dat niet alleen, het huis krijgt een ware invasie van logees te verduren. Inderdaad, logees, het zijn voornamelijk vrouwen die langskomen. Zo komt de zus van Kitty, Dolly langs. Haar buitenhuis is weliswaar niet al te ver, maar het huis verkeert in zo’n deerniswekkende toestand, dat ze maar de hele zomer bij haar zus op het platteland inwoont.

Net als de oude vorstin. Nu haar dochter in hoge verwachting is, kan ze niet thuisblijven. Ze moet haar onervaren dochter bijstaan en ondersteunen als dat nodig is. Zo kraakt het huis van Ljovin onder het gewicht van alle bezoekers. Het jonge stel heeft geen moment voor zichzelf.

Zeker als wat later ook de mannelijke logés komen. Het zijn Dolly’s man Stiva Oblinski en een vriend die hij meeneemt, Veslovski. Ze gaan jagen op watersnippen in het moeras. Hiervoor moeten ze een flinke trip afleggen. Het wordt een heuse competitie tussen de mannen. Ze gaan er helemaal in op en Ljovin baalt als hij weinig dieren te pakken krijgt. Terwijl vooral de studentikoze Veslovski alles in de schoot geworpen lijkt te krijgen.

Als Ljovin bij terugkeer merkt dat Veslovski met zijn zwangere vrouw zit te flirten, ontploft de pasgetrouwde. Hij wil niet dat dit op zijn erf en onder zijn ogen gebeurt. Dit kan hij niet aanvaarden. Hij stuurt Veslovski onmiddellijk weg. Dat kan én mag niet de bedoeling zijn.

Dolly brengt een bezoek aan haar schoonzus Anna, die ook op haar landgoed verblijft met haar lover Vronski. Ze leven in een ongekende luxe. Het ontbreekt aan niks. Dolly moet er ontzettend aan wennen als ze langskomt. Zo’n luxeleventje is ze niet gewend.

Het eten, de zaal, het servies, de bediening, de wijn en het menu deden in niets onder voor de luxe die in dit huis de norm was sinds Vronski er zijn intrek had ingenomen, en die misschien deze avond nog wel werd overtroffen. Dolly sloeg het gade en als huisvrouw bestudeerde ze alles automatische en minutieus – zonder hoop dat iets van wat ze hier aantrof van nut kon zijn voor haar eigen huishouden, aangezien het allemaal ver boven haar budget ging – terwijl ze zich afvroeg wie die allemaal had georganiseerd, en hoe dat was aangepakt. (777)

Een bewondering die uiteindelijk uitmondt in een gesprek met haar schoonzus Anna. Zou ze er niet beter aan doen om te scheiden van haar man. Hier spreekt iedereen schande van en lijdt iedereen onder. Anna is zich bewust van haar keuze. Ze zal nooit meer door de kringen waarin ze verkeerde worden opgenomen. Bovendien zal ze haar zoon nooit meer te zien krijgen. Iets wat haar heel veel verdriet doet. Het is een offer voor haar keuze voor de liefde van Vronski.

Overigens is Anna prima in staat om mannen voor haar te winnen. De eerder genoemde Veslovski die Kitty probeerde te verleiden, krijgt het met Anna zwaar te verduren. Zonder enig probleem weet ze het hart van deze jongeman op hol te laten slaan. Ze weet van haar schoonheid en vooral uitstraling.

Het jongestel gaat in de herfst naar Moskou omdat schoonmoeder zich heel drukmaakt over het wel en wee van haar dochter. Hier op het platteland zou ze veel te veel risico lopen als het kind geboren moest worden. Vronski en Anna zetten niet voor niets op het platteland een ziekenhuis voor de arme boerenbevolking.

Terwijl Kitty wacht op het moment, verveelt Ljovin zich verschrikkelijk in de hoofdstad. Hij zou het liefste in zijn verblijf op het platteland zitten. In die drukke stad heeft hij niks te zoeken. Als hij op aandringen van zijn halfbroer meegaat naar Kasjin naar het gouvernement, waar verkiezingen zijn. Hier geeft de verteller een uniek inkijkje in de Russische vorm van landsbestuur.

Als de tegenpartij zijn zin niet krijgt, voeren ze een paar belangrijke stemmers dronken. Het wordt net op tijd ontdekt, maar slechts 1 kan enigszins bij zijn positieven worden gebracht. Een plens koud water is genoeg om hem weer aan het stemmen te krijgen.

Lev Tolstoi: Anna Karenina. Vertaald uit het Russisch door Hans Boland. Amsterdam: Athenaeum, 2018 [2017]. ISBN: 9789025307943. 1024 pagina’s. Prijs: € 41,99.
Bestel.

Frambozen

image

Vroeger dacht ik dat bosbessen, frambozen en bramen zijn als de mensenhuid: ze kleuren door de zon. Alleen als de zon goed schijnt, worden ze rijp. Anders blijven ze groen.

Nu weet ik dat het iets anders in elkaar steekt. Zo geven na de bessenstruiken, nu de frambozenstruiken hun vruchten af. Ik pluk elke avond de rijpe vruchten. Het aantal rijpe vruchten neemt weer af na de overdadigheid van vorig weekend.

image

Tot mijn verbazing zie ik onrijpe vruchten die avond, ’s ochtends met beduidend meer blos op de wangen dan de avond ervoor. Het lijkt wel of het rijpingsproces niet afhankelijk is van daglicht. In de nacht rijpt de vrucht verder om ’s morgens versmaad te worden door een vogel of een mens.

Overigens zijn wij en de vogels niet de enigen die tuk zijn op de roze vruchten. Onze teckels weten er wel raad mee. Af en toe betrap ik ze erop dat een vrucht van een struik trekken.

image

Ze doen dat bijna even kritisch als ik. Alleen de rijpe vruchten eten ze op. De onrijpe laten ze hangen in de hoop dat de blos er de volgende dag op gekomen is.

Herfstoogst

image
Oogst van rondje door Beatrixpark

Dat veel mensen de herfst associëren met ouder worden, de herfst van het leven, is niet helemaal eerlijk. De herfst is namelijk de periode van oogst, de tijd om wat gezaaid is te oogsten. Wel dringt daar de ouderdom geleidelijk binnen. De naderende winter zorgt ervoor dat de bomen hun blad verliezen. Ze doen dit niet van de ene op de andere dag.

Het loslaten is een proces dat in de prachtigste kleuren gebeurt. Ook schijnt de zon adembenemend mooi. De laaghangende zon beschijnt de bladeren in de bomen op zo’n manier dat het lijkt of ze goud blakeren.

Zo door het park lopend op mijn dagelijkse rondje met de honden, tref ik ook de vruchten aan van een mooi jaar. Een leerrijk jaar boordevol ervaringen. Ik struin door het beukenbos en raap de beukennootjes op. Soms pel ik er eentje open en knabbel het binnenste op. De oogst. De honden weten ook de vruchten te waarderen en grissen soms een beukennootje voor mijn vingers weg.

Nog weer verder zie ik een hele struik boordevol knalrode rozebottels. Ik pluk er wat. Een mooie vrucht om te verwerken in jam. Misschien maar eens proberen. Wie weet wat voor een lekkers het oplevert.