Tagarchief: omzwervingen

Omzwervingen: Muggenzwermen

image

De terugweg is altijd het mindere stukje van een omzwerving. Suggereert het woord omzwerving dat je heerlijk rondfietst en eigenlijk toevallig thuiskomt. Als je in Almere woont, fiets je altijd weer terug via die slurf over de Hollandse brug en het fietspad langs de spoorbaan.

Maar ik geniet. Tussen Muiden en Muiderberg vlak langs de oude Zuiderzeedijk fiets ik. De dag nadert zijn einde. Er komt al een koel briesje en ik trap met de wind in de rug. Wat een zegen. Moest ik op de heenreis flink trappen tegen de wind, nu geniet ik van de opbrengst: de wind in de rug.

Ik kijk vooruit en zie merkwaardige zwermen. Vanuit de verte lijkt het soms op een rookwolk. Ze bewegen op dezelfde manier zoals spreeuwenwolken. Ik kom in de richting van de wolken en dan nog overdondert het mij als ik midden door zo’n zwerm fiets. De rits dichtgetrokken tot in mijn nek.

Als ik eruit kom zit mijn jas helemaal vol met de muggen. Ik klop de beesten weg en geniet alweer van de volgende zwerm die tegen het licht van de beginnende avond zich aftekent. Als een heuse rookwolk pluimt de zwerm boven de bomen uit. Ze bewegen ineens naar beneden en schieten weer omhoog.

Bijna tegelijk fiets ik de volgende zwerm in. Gelukkig zit mijn rits nog hoog van de vorige zwerm.

Omzwervingen: Spoorbrug bij Weesp

imageNu steek ik de noodweg voor het bouwverkeer over en klim de hoge spoordijk op. De spoorbruggen bij Weesp. Een flinke hoogte is het. Zeker op de fiets. De brug steekt groots over het kanaal. Ongehinderd varen de binnenvaartschepen onder de brug door. Ik zie als ik via de haarspeld boven kom, de bogen hoog voor mij uitbuigen. Een trein dendert over de brug. Het is de internationale trein uit Berlijn. Wat een schoonheid tegen de lelijkheid van het wegverkeer verderop.

imageAls ik aan de overkant van het kanaal weer afdaal, denk ik aan het treinongeluk bijna een eeuw geleden, in 1918). Een stoomtrein met wagons kletterde zo van de dijk naar beneden. De spoordijk was niet goed aangelegd, bleek na onderzoek. De lange regentijd had gezorgd voor verzakkingen. Een lang gedeelte van de dijk was onder het gewicht van de trein bezweken. Zo ontspoorde de trein op volle snelheid. Het was op dat moment de grootste treinramp met 41 doden en 42 gewonden.

Nu rijden de treinen af en aan over de vier sporen brede spoorbrug. Van en naar Amsterdam, Schiphol, Hilversum en Almere. Het is één van de drukste delen van het spoorwegnet. De dijk houdt al dat gewicht. Van het ongeluk is niks meer te zien. In de verte zie ik hoe het wegverkeer in kleine speelgoedauto’s over het asfalt jaagt. Niets verraadt iets van het drama dat hier op vrijdag 13 september 1918 zich afspeelde.

image

Omzwervingen: De oude Zuiderzeedijk

image

Het platenboek Langs de Zuiderzee van Jac. P. Thijsse maakt mij bewust van de voormalige Zuiderzee die ik snel tegenkom bij mijn omzwervingen. Een fietsrit naar Amsterdam of de andere kant op richting Huizen kom ik het IJsselmeer tegen. Naar de dijk is al genoeg. Het ziet er nu uit een rustig kabbelend binnenwater. Niet de onstuimige zee die er eerder woelde.

Als ik een fietsrit maak naar Naarden, word ik mij onverwacht bewust van die zee. Ik rij dwars door het rustiek ogende golfterrein dat deels op de voormalige vuilstort ligt. Het gebied met de veelzeggende naam Naarderbos bedriegt je wel een beetje. Het is namelijk helemaal niet zo oud als het lijkt. Het is buitendijks gebied, door Jac. P. Thijsse steevast buitenland genoemd.

image

Door dit buitendijkse gebied loopt de A1 onder Naarden langs. Zo bleef de oude vesting gespaard. De voormalig Zuiderzee liep namelijk veel dichter onder de stad door. Het viel mij nooit zo op, maar als je goed kijkt zie je zo de oude zeedijk liggen. Tegen het industrieterrein aan.

Als je door de grote polder fietst nader je eigenlijk de stad zoals de schepen vroeger deden. Zo kom ik Naarden binnen vanaf de zeekant en bestijg de oude zeedijk. De vesting grenst direct aan de zeedijk, waarmee de stad alleen maar imposanter wordt. Hoe kun je deze stad ooit innemen met de extra strook water erbij?

Vlak onder de snelweg door loopt nog een deel van de vesting. Het lijkt een langs slurf die sliepuit roept naar de voorbijrazende auto’s. Niemand ziet het met de snelheid waarmee ze passeren. Zo blijft de stad zelfs voor de hedendaagse schepen met luidruchtige motoren en rubberbanden niet in te nemen.

Omzwervingen: Verkeersslachtoffers

image

Er zijn de laatste maand veel verkeersslachtoffers gevallen. Elke rit die ik de afgelopen weken over de Hollandse brug fietste, vond ik wel een vers doodgereden konijn of haas.

Ik kan het verschil tussen deze twee dieren niet zo goed maken. Helemaal als ze zo op apegapen liggen. Ik werd er in wel heel verdrietig van. Soms staarden de ogen open naar de hemel. Een andere keer viel het bekkie vreemd omdat de kop aardig geplet was.

image

Op de terugweg is het alleen maar erger. Dan zijn de organen uit het lijf getrokken en ligt het dode beest aangevreten door kraaien en roofvogels. Het maakt de betrekkelijkheid van het leven nog betrekkelijker. De wormen en maden krijgen geen kans, daarvoor halen de aaseters de kadavers teveel leeg.

Ringslang

Over verkeersslachtoffers kun je wel meer schrijven. Het treft niet alleen konijnen. Zo fietsend door dit drukke, forenzende stukje Nederland, tref ik veel dode dieren op en langs de weg. Ik zag in de buurt van het Naardermeer afgelopen woensdag een dode ringslang. Nooit eerder zag ik zo’n dier. Nu trof ik een dood exemplaar.

Ik stopte nadat ik er langsgereden was en keerde even om het dier nog eens goed te bekijken. Een busje met werklui stopte bij mij, keek met een lichte verontwaardiging naar de dode slang en vroeg mij of hij dood was. ‘ Ja’, zei ik schor.

image

De man keek mij aan alsof ik het dier vermoord had en zette het busje in de achteruit. Zo draaide hij wild zijn wagen op het erf van een boer. De slang lag er roerloos. Er viel niet veel meer aan te beginnen. Zeker met die plas bloed iets verderop. Het dier had misschien nog een eindje op de laatste levenslust doorgekronkeld. Ik fietste snel verder. Genoeg stilgestaan bij de dood.

Omzwervingen: Spoorbaanpad en Hollandse brug

image

Ik maak graag omzwervingen rond Almere. Het Spoorbaanpad is een onvermijdelijke route om de stad te kunnen verlaten. Voor een fietsrit in de richting van Naarden, Weesp en Muiden moet je het 8 kilometer lange fietspad afrijden.

Het Spoorbaanpad is een lange kronkelige weg langs de spoordijk. Het leidt nergens toe. Hoe je ook fietst altijd blaast de wind van voren. Het zetje in de rug lijkt alleen gegund aan de tegenliggers die vrijwel zonder trappen je tegemoet rijden.

De Hollandse brug aan het eind van het fietspad levert even weinig lol op. Als je daar rijdt vraag je je af waarom je in godsnaam voor de fiets gekozen hebt om Almere uit te komen.

De zon mag dan lekker branden, het langsrazende autoverkeer dat achter de groene flappen genadeloos voorbij zoeft, het klinkt angstaanjagend en bedreigend tegelijk.

Het stinkt er geheid naar de uitlaatgassen die de auto’s uitspugen. De fijnstof bereikt je longen, zodat ik mij afvraag of ik niet beter een peuk zou kunnen opsteken dan van Almere naar Naarden te fietsen.

Door de verbreding van de snelwegen A6 en A1 is het een kale bedoening geworden. Fietste ik voorheen graag door het Kromslootpark om het langdradige Spoorbaanpad te ontlopen, de ervaringen met plotselinge en kilometerslange omleidingen, verplichten mij dat ik nu het Spoorbaanpad neem.

Het maakt ook nier meer zoveel uit. De meeste bomen die het Kromslootpark tot zo’n aangename belevenis maakte voor hardloper of fietser, zijn overigens ook gekapt. Een kale vlakte van verschoven zand en uitzicht op het langsrazende verkeer van de snelweg is nog over.

Ik fiets de vervelende route langs de spoorbaan tot de brug. Pas daarna wordt het interessant. Zo begint de route over het oude land vanaf het moment dat je afzakt van de snelweg. Pas daar wordt het leuk en is de wind op slag verdwenen.

Dit alles bezorgt mij genoeg walging van het gedeelte tussen Almere en de ‘oude wereld’. Zeker als de tegenwind mij treft. Hij komt altijd hard aan op de terugweg. De laatste 8 kilometer naar huis fiets ik steevast tegen de striemende wind in.

Het lijkt dan of er dan geen eind komt aan de weg. Het kronkelende fietspad maakt het alleen maar erger. Alle vreugde wat je eerder onderweg tegenkwam, lijkt verdwenen en komt pas thuis een beetje terug bij het bedaren.

Deze blog is de eerste in een reeks omzwervingen. Op de fiets of te voet rond Almere.