Tagarchief: mompou

2013 in blogs (8) – Muziek luisteren

image

Gelukkig bestaat muziek niet alleen uit het maken van muziek. Het luisteren geeft minstens zoveel vreugde. Alleen al het feit dat die muzikanten het zoveel mooier kunnen dan ik. Zo geniet ik bij het schrijven van deze blog van Simeon ten Holts Canto Ostinato in de uitvoering van Toon Hagen. Ook de improvisatiecd’s van Gerben Mourik zijn een lust voor het oor.

Zo ontdekte ik afgelopen voorjaar weer de lijdensmuziek van componisten als Dupré en Tournemire. Ik zocht de cassettebandjes uit de vroege jaren 1990, met het concert uit Sint Servaas in Maastricht. Ook luisterde ik naar de imposante uitvoering van Dupré’s 14 meditaties bij de kruiswegstaties in de uitvoering van Ton van Eck. Prachtige muziek allemaal.

Helaas miste ik de uitvoering van Jan Hage van Dupré’s muziekstuk in de Domkerk. Ook zag ik te laat het concert van Gemma Coebergh in de Jozefkerk te Haarlem. Jammer, want het was de laatste keer. Ze stopt met het geven van concerten. Ik kon wel de uitvoering van Tjeerd van de Ploeg meemaken in het orgelpark. En daarnaast hoorde ik twee imposante orgelkoralen van Max Reger in de Utrechtse Domkerk.

In het Orgelpark kon ik ook genieten van de mogelijkheden van Jazz en popmuziek op orgel. Bert van den Brink liet een overtuigende en energieke uitvoering horen van Queens Bohemian Rhapsody. Alsof het helemaal voor orgel was geschreven.

Daarnaast luisterde ik een groot deel van het jaar naar alle werken van Mozart. Een hernieuwde kennismaking nadat ik alle cd’s kocht in 2001 en 2002 bij het Kruidvat. Of de muziek van Franz Liszt. Ook herontdekte ik de componist Mompou na het lezen van De hartslag van de aarde van A.L. Snijders. Ook genoot ik van wereldmuziek op de radio. Volgend jaar schrijf ik zeker een popmeditatie over deze muzikale ontdekkingen.

Lees verder

Dit is de achtste blog van tien blogs over 2013

Mompou (3)

image

Het was een miskoop die cd-box van Mompou interpreta Mompou. Ik durfde er niemand over te vertellen. Zelfs mijn orgelleraar vertelde ik niet van mijn aankoop. Misschien had hij wel iets verteld over deze componist. Dat hij leek op Satie, maar dan anders. Gewezen op aspecten waar ik op kon letten. Zo kon ik ernaar leren luisteren. Maar in die tijd luisterde ik niet naar Satie. Ook niet naar andere pianomuziek als Chopin of Brahms. Alleen orgelmuziek en heel soms een Passion van Bach.

Ik hoorde nooit iemand over Mompou. De laatste keer dat al mijn cd’s door mijn vingers gingen – ik stopte ze in plastic hoesjes om ruimte te besparen – ging de box van Mompou weer door mijn handen. Ik draaide de eerste cd nog een keertje, met de Impresions intimas. Ik herkende de eerste onmiddellijk. Vaak gedraaid. Het begin, omdat het zo’n dure box was. En ergens bij nummer 4 of 5 de cd uit de cd-speler gehaald en verruild voor iets anders dat beter behapbaar was.

Tot ik met Sinterklaas ineens De hartslag van de aarde kreeg van A.L. Snijders. Het boek is mooi gebonden en ruikt zo heerlijk naar vers boek. Achterin de bundel zit een cd waarop A.L. Snijders de dertien verhalen uit de bundel voorleest. De verhalen die hij voorleest op de cd worden afgewisseld met werken van Federico Mompou. Zelfs twee ZKV’s gaan over deze Catalaanse componist. A.L. Snijders noemt hem Mompou, met een ‘au’. Ik spraak de naam altijd uit met een ‘oe’.

Ineens kleurt de muziek heel mooi. Op deze plek is ze betoverend. Ik droom weg tussen de verhalen die A.L. Snijders met zijn mooie diepe stem voorleest. Wat een verademing zijn die werken van Mompou. Ze herbergen inderdaad iets mystieks in zich. Ik speur in de dozen naar de cd-box met vijf cd’s en ontdek de schoonheid van Mompou die zichzelf speelt.

Mompou (2)

image

Als puber had ik een krantenwijkje. Elke ochtend reed ik ‘s morgens tussen half zes en half zeven door Veenendaal om de Trouw en de Volkskrant bij de mensen in de brievenbus te doen. In de brievenbus van de deur, zodat ze niet naar buiten hoefden te gaan. Ik kreeg van een blije klant met Sinterklaas een mooie chocoladeletter, met een briefje van 25 gulden erin.

In de enige platenwinkel van Veenendaal – The Free Record Shop – stond tussen alle populaire muziek één bak met klassieke muziek. Daar kocht ik de afgeschreven opnames van de grote platenmaatschappijen op cd’s van een paar gulden. Het waren de symfonieën van Mahler en de vijfde van Beethoven. Kranten schreven er heel negatief over.

In de bak stond ook een cd-box met vijf cd’s. ‘Mompou interpreta Mompou’ stond op het kartonnen doosje met vijf cd’s. De uitgave was te koop voor 25 gulden. Het leek mij de mooist mogelijke uitvoering van pianomuziek die er mogelijk was. Misschien leidde het mij wel even af van al de orgelmuziek die ik opnam van de radio op cassettebandjes die ik in pakken van 10 stuks bij The Free Record Shop kocht.

De middag nadat ik de 25 gulden had gekregen, kocht ik opnieuw zo’n pak cassettebandjes. Maar de box met pianowerken van Mompou kon ik niet laten staan. Ik kocht hem erbij. Het geschonken geld van die morgen was zo in één slag weg. Er bleven slechts een paar kwartjes over. Thuis peuterde ik onmiddellijk het plastic hoesje van de cd-box. Hier moesten meesterwerken in zitten.

Ik luisterde naar de eerste cd. Hij verloor meteen zijn raadselachtigheid. Het was de moderne pianomuziek zoals ik die zo vaak hoorde op de radio. Nee, dat was niks voor mij en ik stopte ze weg. Weggooien durfde ik niet. Ik hoorde nooit van de naam Mompou. Af en toe, bij een verhuizing of zo, probeerde ik nog een cd te luisteren, maar na het openingsnummer haakte ik af.

Mompou (1)

image

Bij de Sinterklaascadeaus zit een prachtig geschenk: het boekje De hartslag van de aarde, Dertien ZKV’s over muziek en stilte van A.L. Snijders. Het boekje in fraaigebonden uitvoering bevat 13 ZKV’s van de schrijver uit de Achterhoek. Daarnaast is er muziek bij elk verhaal. De pianist Marcel Worms speelt werken van de Catalaanse componist Federico Mompou.

Het eerste en dertiende verhaal van A.L. Snijders gaan over deze componist. In het eerste verhaal de verteller en in het laatste verhaal ‘een vriend’ het plan opvatten om met zijn vriendin Claire naar Barcelona te rijden. Hij mag gaan, alleen met de Franssprekende chauffeur. De chauffeur Jean houdt meer van Satie dan van Mompou.

In Breda zetten we Claire af, op het laatste stuk naar Amsterdam legt Jean uit dat kunst niet moet vluchten, maar de dingen moet beschrijven zoals ze zijn.

Het laatste verhaal speelt met dit fenomeen en spreekt over Claire als ‘een vriendin’. Hier komen twee perspectieven heel mooi samen. Met de minimalistische pianomuziek van Mompou op de achtergrond krijgt het iets zilverachtigs.

Meer informatie

A.L. Snijders De hartslag van de aarde, Dertien ZKV’s over muziek en stilte bevat een cd met de 13 verhalen. Pianist Marcel Worms wisselt de verhalen af met muziek van Federico Mompou. Het boek is uitgegeven bij Afdh en is (helaas) al uitverkocht. Meer informatie op de website afdh.nl