Tagarchief: moestuin

Verwaaide kas – Tiny House Farm

De grootste vijand in onze tuin is de wind. Het waait hier altijd. Zelfs als het niet waait. Zeker als het weer omslaat, dan slaat hier voor de wind toe. Je ontkomt er niet aan in de polder. Het hoort bij Almere, maar blijft soms ongemakkelijk.

De kas voor de genadeklap

De microklimaatjes verschillen hier sterk van elkaar. Zo hebben de buren die wat meer in de beschutting wonen van het helofytenfilter en het gebouw, maar ook van de omliggende huizen.

Ontbrekende stippen

Bij ons staan nog niet alle huizen. Sterker nog: er moeten zelfs nog een paar stippen worden gezet. Daarom zal het voorlopig ook zo blijven.

Wind en heel veel sneeuw bedreigen de kas

De tol die je moet betalen voor al die wind is best hoog. Zo groeien veel planten langzamer of niet. Daarnaast droogt het land ook sneller uit door de wind. Zeker als het langdurig niet regent, dan is de grond eerder uitgedroogd. De planten worden er steeds beter bestand tegen, maar het kost veel tijd.

Groene haag

We willen het nu vooral hebben van een groene haag. Die kan veel wind tegenhouden, maar als in de winter de blaadjes van de bomen vallen, houden de bomen en struiken natuurlijk minder tegen.

Vorig weekend sloeg de wind genadeloos toe. Het waaide weer hard. Dit keer uit het Noorden en dat werd ons kasje uiteindelijk teveel. De plastic overkapping begaf het. Gelukkig zagen we het gebeuren. We stormden het huis uit en trokken de overkapping er snel van af. Daarom geen schade aan omringende bomen, struiken en andere planten.

Winterse bui

Maar de planten die in ons kas stonden hadden geen bescherming meer tegen al die winterse buien. Jammer, maar er zat niks anders op dan een deel van de bietjes, opkomende sla en bonen even asiel in huis te geven.

Het weer afgelopen weekend was nog niet van dien aard om aan het restauratieproject te beginnen. De wind blijft onze grootste vijand. Het vraagt veel geduld en doorzettingsvermogen om het vol te houden. Maar we houden ons vol. We laten ons niet zomaar verslaan door een beetje wind.

Plastic hoes om verwaaide kas

Daarom heb ik zondag bij de eerste windstilte het plastic hoes uit de schuur gehaald. Een flinke slag om het groene plastic weer om het frame te krijgen. Het is aardig toegetakeld met de harde noordenwind. Het is overal stukgeslagen. Daarom zit het nu vooral vast met stenen.

Alles weer terug, maar voor hoe lang?

Als het hard waait, zwiept het een stukje omhoog. De gerepareerde ingang is kapot, maar ik wil nog kijken hoe lang dit het allemaal houdt. Wie weet halen we de nazomer nog en kunnen we in het najaar een kasje gaan opbouwen.

Zoek de rabarber – Tiny House Farm

Sommige planten zitten verstopt in de bodem. Na de winter komen ze al dan niet tevoorschijn. Het is altijd weer spannend waar ze precies zitten. Rabarber is zo’n voorbeeld.

Het lukt nog niet zo goed om rabarber goed op te laten komen. Vooral de hete zomers houden ze erg klein. De harde zeeklei doet de rest. We vertroetelen ze dit jaar wat meer dan eerst, met onder andere koffieprut.

Rabarber extra verwennen

Volgend jaar zullen we ze ook wat extra verwennen met compost. Op sommige plekken zijn ze afgelopen jaar niet zo goed meer opgekomen. Daarom is het extra spannend wat er nu in de grond in zit.

Niet overal komen ze nu op. Maar het kan ook zijn dat er wat tussen zitten die later zijn. De kou van de laatste dagen helpt natuurlijk ook niet mee. De grote bladeren verschrompelen meteen bij het voelen van zoveel de noordenwind meegebracht hagel en natte sneeuw.

Opdoemende rabarber

Toch doemt er soms ineens eentje op. Een tijdlang hielden we de rabarber die het laatste gepland is, goed in de gaten. Maar ik was er niet zo zeker van of het plekje waar ik de koffieprut had neergelegd, wel de juiste was.

Tot er ineens een vreugdekreet in mij loskomt. Daar zie ik toch duidelijk het begin van de rabarber. De bladeren nog mooi in een knop, die later als een ontward zakdoekje vol met vouwen, opent. Wat een blijdschap voor zo’n klein plantje.

Eerste rabarberoogst?

De rabarber die bij de wilgen groeit, lijkt het nu het beste te doen. De stengels intens rood en de bladeren steeds groter. Zou het dan komend voorjaar zover komen: de eerste rabarber uit de tuin op het bord?

En beloofd: ik zal ze wat meer gaan vertroetelen en minder aan hun lot overlaten. Dus flink wat compost erbij en als het langere tijd droog is wat extra water. Zo kunnen ze uitgroeien tot planten waar we elk jaar van kunnen oogsten.

En extra troeteltips zijn altijd welkom.

Meneer Hendriks – Tiny House Farm

Het voorjaar komt steeds dichterbij. De amandelboom staat al voorzichtig in bloei. Ook piept op een paar plekjes al voorzichtig de rabarber uit de grond. Veelbelovende dingen. Ik kijk ernaar uit.

De amandelboom is voorzichtig in bloei

Het eerste jaar moestuinieren was heel fanatiek. Het was ook veel water geven en ontzettend veel aandacht voor de planten. Niet alles lukte. En dan de tomatenziekte die heel de tomatenoogst in een week lamlegde. Oneetbaar en de smurrie die we ervan maakten, smaakte ons niet zo.

Altijd iets eetbaars

Nu richten we de tuin vooral in als een voedselbos; waarbij de fruitbomen ook in gildes groeien. We bouwen in lagen, zodat de planten en bomen elkaar versterken en er altijd wel iets eetbaars in de tuin is te vinden.

Inrichten van de moestuin

Een heel klein hoekje ben ik aan het inrichten voor de moestuin. We kweken de planten op in de kas. Daarnaast groeien er in de kas ook de planten die beter gedijen op meer warmte. Voor de andere planten richten we een klein moestuintje in.

Moestuinbak

Hiervoor ben ik druk in de weer om een vierkante moestuinbak te maken. We hadden nog wat grote balken liggen, gekregen van buren of nog over van ons eigen huis. De houtvoorraad lijkt wel onuitputtelijk. Ook deze vierkantemeterbak maak ik ervan.

De moestuinbak gemaakt van stukken resthout

De grond in de bak is klei vermengd met de compost die vorige week arriveerde en waar ik tussen het werk door af en toe een kruiwagen van heb versjouwd van de oprit naar de achtertuin.

Handzaag

De dikke balken voor de bak kan ik niet zagen met de decoupeerzaag. Hiervoor gebruik ik de handzaag. Zorgvuldig afgetekend gaat de zaag erin. In het begin gaat het nog best lastig, maar tijdens het zagen komt meneer Hendriks van de MTS voor ogen.

Zagen met de afkortzaag

Meneer Hendriks was altijd te vinden in de werkplaats. Hij begeleidde de vakdocenten bij de praktijklessen. We bouwden de hoek van een raam, een kozijn, een timmerdoos, een klein tafeltje en een zaagbankje. Na afloop mocht je deze voorwerpen kopen. De minitrap heb ik gelaten voor wat hij was. De rest heb ik nog altijd. Niet zo mooi gemaakt. Ik heb en had zeker in die tijd, geen handige vingers en handen.

Botte bijl

Meneer Hendriks zag met lede ogen hoe ik het hout toetakelde, met de botte bijl in het vurenhout hakte. Precies de spaanders verwijderde die moesten blijven zitten en liet zitten wat zo hinderlijk in de weg zat. Geen handige Harry dus.

Bij het zagen met de handzaag komt hij weer voor de geest. Hij zag mijn geploeter dan met de handzaag. Hij zei dan dat ik voor niet moest drukken en trekken, maar de zaag het werk moest laten doen. Geef de zaag de ruimte, laat hem het werk doen. Als je geen druk zet en de kracht bij de beweging laat, gaat het bijna vanzelf.

Mes in de boter

Ik kreeg het toen niet voor elkaar, maar nu bijna 30 jaar later, lukt het mij. De zaag doet het werk en daar gaat het. Als een mes door de boter. Een geweldige ervaring. Ook al weet ik dat deze zaag best bot is, ik krijg het voor elkaar. Dankzij meneer Hendriks.

De kas met de moestuinbak in onze achtertuin

En zo zet ik de moestuinbak in elkaar op een zaterdagmiddag. Genietend van het voorjaarszonnetje. Samen met de permacultuurtuin krijgen ook een paar eenjarige groenten een kans. Het is gewoon te lekker om het niet te doen.

Baby Artisjokken – Tiny House Farm

De uitgebloeide artisjokken had ik aan het einde van de zomer afgeknipt en op een composthoop gelegd. Lekker misschien voor de vogels om op te eten. Je weet maar nooit wie je er een plezier mee doet.

baby artisjokken in de grote bloem
Uitgebloeide plant met baby artisjokken

Uitlopende bloemen met baby artisjokken

Tot Inge een paar weken terug ineens zag dat de uitgebloeide bloemen uitliepen. De zaden sloegen aan. Er staken heuse kleine plantjes uit de bloemen. Voorzichtig heb ik er een paar baby artisjokken losgemaakt en in een potje gedaan.

En ze slaan heel goed aan daar in de vensterbank. Zo goed dat ik ze verplant heb in grotere potten. En zo met zicht op de grote moeder-artisjok kijken de kleintjes naar buiten. Ze groeien als kool. Heerlijk om te zien hoe ze zo in deze tijd van het jaar omhoog schieten. Zo hebben we toch een beetje voorjaar in huis.

De baby artisjokken verplant in grotere potten

Het zijn er nu 6. Het is nog afwachten hoe de planten die nu in de tuin staan, het doen deze winter. We hebben wel gemerkt dat ze treurig ineen duiken als het ’s nachts vriest. Gelukkig trekken ze dan in de loop van de dag weer bij. De milde vorst kunnen ze wel goed aan, maar als het hard gaat vriezen, wordt het spannend.

Afgelopen weekend mochten ze in een grotere pot. Er stonden nog potten met aarde. En zo kregen de nakomelingen een veilig en warm plekje in de vensterbank. Nog een paar maanden in huis, voor ze naar buiten mogen. Met uitzicht op hun grote voorbeeld. De milde temperaturen geven de moederplant buiten enorme afmetingen. Als de ruwe stormen rustig blijven, dan belooft dat een rijke zomer te worden.

Uitzicht op de enorme moederplant

Rabarber – Tiny House Farm

Wanneer zou het voorjaar echt beginnen? Misschien als het sneeuwklokje en de krokus opkomen, maar ik voel het komen als de rabarber opkomt. Vorig jaar deed de rabarber het niet zo geweldig. Ik denk dat het komt omdat de grond nog niet helemaal goed was.

rabarber
De eerste tekenen van rabarber

Teveel stikstof

Teveel stikstof en nog te weinig andere voedingsstoffen in de grond. Dat was ook de reden dat de spruitjes niet wilden. Ze groeiden te hard. Nu dragen de opgeschoten spruitjes zaadjes. Maar als de grond wat evenwichtiger is, zullen deze ook beter groeien.

rabarber tussen stro
Rabarberblad tussen stro

Nu komen de eerste stronken op. De laatstgeplante rabarber kon ik niet meer vinden, maar gelukkig kwam er ook eentje op die het vorig jaar niet zo lekker deed. Op andere plekken wil het nog niet zo. Ik hoop er het beste van. Het vraagt misschien ook wat geduld. Zo hebben we wat compost erbij gelegd en veel stro.

Eerste tekenen

Ik hoop dat het helpt, maar de eerste tekenen zijn veelbelovend. De plant die ik kwijt was, vond ik weer, maar nu groeit er een dikke stronk zuring midden op de plek waar de rabarber zou moeten opkomen. Ik hoop er het beste van, maar ja. Het is in onze tuin vooral een groeien naar evenwicht.

Rabarberstronken
Ja, rabarberstronken!

Op een paar plekken komt het in wat grotere hoeveelheden op. Lijkt al meteen een betere opening te zijn dan vorig jaar. Het zal in de toekomst een mooi evenwicht moeten vormen met de fruitbomen en andere planten in ons kleine voedselbosje rond het huis. Er zal nog flink wat werk verzet moeten worden voor het zover is.

Rabarber van bovenaf gezien
De eerste tekenen rabarber.

Maar het voorjaar is er als de rabarber opkomt.

Hoe kraak ik een amandel? – Tiny House Farm

Ons amandelboompje heeft 3 amandelen opgeleverd. Geen slechte oogst voor een boompje die we vorig jaar rond deze tijd hebben geplant. Waarschijnlijk heeft hij het goed naar zijn zin. De boom staat vroeg in het jaar in bloei. In februari zagen we de eerste bloesem. Deze boom staat het eerste van de fruitbomen in bloem.

benodigdheden om een amandel te kraken

De vrucht lijkt erg op een pruim. De amandel (prunus dulcis) is, net als de abrikoos (prunus armeniaca), familie van de pruim (prunus domestica). Ze kunnen elkaar ook bestuiven, maar dan moeten ze wel gelijktijdig in bloei staan. De abrikoos is vrij kort na de amandel aan de beurt. Wie weet staan ze komend voorjaar min of meer gelijktijdig in bloei.

Amandel op barsten

De amandelen hebben we al een paar weken geleden van de boom gehaald. De vruchten stonden op barsten. Dan zijn ze rijp. Als de buitenste schil elk moment uit elkaar kan vallen. Er komen een soort pruimenpitten uit. De schillen zijn makkelijk los te maken. Deze moet je even laten drogen. Maar als de buitenkant droog genoeg is, kun je daar ook de buitenkant van kraken.

Dat valt best tegen om de amandel te kraken. Mijn eerste poging mislukte. Er vloog van alles noot, maar ook bast en inhoud door de kamer. Ik wist een heel klein stukje van de amandel te pakken te krijgen.

Hoe te kraken?

Daarom op internet gezocht hoe je het beste een amandel kunt kraken. Niet zo heel moeilijk. Houd de noot vast met een tang. Tik daarna voorzichtig met een hamertje op de aanhechting in de lengterichting van de noot. En zo barst hij na een paar tikken open. Het gaat niet altijd zonder schade, maar je kunt wel het binnenste heerlijk naar binnen smikkelen.

Deze Hollandse amandelen zijn heel klein (minder dan een centimeter), maar ze smaken verrukkelijk. Een aanrader voor iedereen. Ik hoop dat we volgend jaar al wat meer amandelen kunnen eten. De 3e en laatste amandel was helaas leeg. Dat kan ook gebeuren. Maar we hebben de geoogste exemplaren eerlijk met zijn drietjes verdeeld.