Tagarchief: mist

Mistmorgen

Eigenlijk is zondagmorgen de mooiste ochtend van de week. De stilte en het vroege licht zijn een prachtige combinatie. We lopen door het gemaaide gras, de honden zijn gek op het gras dat is blijven liggen.

Je kunt door de zon kijken. Vorige week was het ook zo’n mooie ochtend, toen zag ik een groep ganzen door de zon vliegen. Nu ben ik er te laat voor, maar ik geniet nu vooral van het bijzondere licht.

Het mooiste is de open plek in het park waar je de mist in alle flarden ziet. De bomen worden schimmen, de herfstkleuren dringen zoetjes door het beeld. Genieten. Midden op het veld zit een man te fotograferen. Zijn fiets midden in beeld. Net als hijzelf.

Op zijn fiets dreint een transistorradiotje. Hij fluit mee met de muziek terwijl hij met zijn kont in het natte gras zit. Hij zit achter het statief waarop een grote kijker staat.

De wereld is van hem. Hij staat op, buigt half naar achteren. Het lijkt net of hij plast met die grote toeter voor zijn kruis.

Ik probeer om hem heen te fotograferen en pak mijn eigen beeld. Ook genieten. Een roodborstje overstemt de radio met gemak, dus ik hoef me niet druk te maken.

Het is gewoon heerlijk. Zo’n mistige zondagochtend. De wereld slaapt nog half en de wakkere helft wrijft de ogen langzaam uit. Intens zo’n ochtend.

Ochtendwandeling in de mist

image

Een ochtendwandeling door het park. Het is mistig. De mist verhult deze dag. Alles lijkt zich te verstoppen in de laaghangende bewolking.

image

De takken van de bomen raken meer en meer bladeren kwijt. Ze veranderen door de mist in schimmige wachters, die met de vele armen gespreid staan.

image

De lage zon schijnt door de wolken heen en tekent van de bomen silhouetten. Je denkt aan schimmen die zweven tussen de mist. Daar is geen verkleedpartij voor nodig, maar verbeelding.

image

Zo is de dag al verdwenen voor ze begonnen is. Zo’n dag waarvan je vermoedt dat het lastig wordt om alle mist te laten wegtrekken.

image

Nazomer

image

We rijden op de snelweg dwars door de Utrechtse Heuvelrug. Nevel langs de bosranden, verderop een laagje mist over het weiland. De bomen diepgroen, bijna bruin. De avondzon die al bijna onder is. En ineens zie ik het: de nazomer is begonnen.

Het is altijd zo’n moment ergens in augustus. Het ene jaar valt het wat eerder dan het andere jaar. Je beseft dat de mooiste zomer erop zit. Het landschap laat de eerste signalen van een komende herfst zien. Het weer begint heel langzaam om te slaan. De nachten wat kouder en de dagen wat korter.

image

Als dan in de nacht is het nog warm en broeierig. Heb ik het toch verkeerd gehad? De kleuren beginnen langzaam intenser te worden. Het zonlicht minder fel. Er ontstaat ruimte voor dieper groen en de ogen hoeven niet meer dichtgeknepen te worden.

Sommige mensen vinden het depressief gemopper. Het naderen van de herfst stemt ze treurig. Voor mij is het de bevestiging dat de zon inderdaad weer verder van ons afstaat dan eerst. We doen weer een stapje terug en krijgen weer andere dingen om van te genieten.

image