Tagarchief: meeuw

Schijtende meeuwen

Hoe beschrijf je een noodlot dat je treft? Veel vergelijkingen zijn gemaakt, maar die met schijtende meeuwen is nieuw voor mij. Ik kom hem tegen in de debuutroman Darko’s lessen van Michelle van Dijk

In de steek gelaten

Als Janna haar geliefde Darko van de ene op de andere dag in de steek laat, weer hij zich geen raad. Ze laat hem ineens zitten, zonder hem ook maar iets te zeggen. Wat Darko ook probeert, hij krijgt haar niet te pakken.

Bovendien raakt hij zijn baan als verhuizer kwijt. Hij gaat maar aan de slag als klusser en knapt oude huizen op. Zo komt hij terecht in de school waar Janna werkt. Dan ziet hij haar ineens en spreekt haar. Zij verontschuldigt zich voor haar actie en zegt tegen Darko moet blijven schrijven. Terwijl hij voor haar schrijft. Hij loopt weg, het trappenhuis in en ziet de meeuwen vliegen.

Ik hoorde laatst dat het geen toeval is als je meeuwenschijt op je kop krijgt. Ze mikken op mensen. Ze doen het om je te pesten. Zo voelde het nu. Janna wist me precies op het juiste moment op de juiste plek te raken. (120)

Een mooie vergelijking om te benadrukken hoe Darko zich voelt. Alsof een laag overvliegende meeuw op zijn kop schijt. Doelgericht om hem te raken op een gevoelige plek. Dat is wat er gebeurt.

Rammelende eierstokken

Deze roman zit bomvol met dergelijke verwijzingen. Zoals in gesprek met Janna, zegt zij dat ze last heeft van rammelende eierstokken. Voer voor veel grappen, maar Janna maakt het wel heel bont door in haar grap tot een bizarre literaire verwijzing naar de beroemde roman van Victor Hugo te maken. Ze doet dit als ze praat over bange mannen. Altijd blij en geil, totdat je over de toekomst begint.

‘Bang dat ze uitgekeken raken. Bang dat de boel gaat hangen. Bang dat ze ergens aan vastzitten. Bang dat m’n eierstokken gaan rammelen. Oh nou die rammelen al jaren horen, die luiden als de oude klokken van de Notre-Dame. Maar dat is niet jouw probleem.’ (66)

Heerlijke uitdagende humor waar ik wel van kan genieten. Al deze dingen maken Darko’s lessen tot een roman waar je niet snel op uitgelezen raakt. Zo bladerend door de roman, stuit ik steeds op van dit soort kleine, tekstuele juweeltjes. Heerlijk.

Michelle van Dijk: Darko’s lessen. Roman. Rotterdam: Uitgeverij Douane, 2017. ISBN: 978 90 72247 98 8. Prijs: € 17,50. 180 pagina’s.Bestel

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn 3e en laatste bijdrage over de roman Darko’s lessen van Michelle van Dijk. We lezen dit boek bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Visser, vis en meeuw

img_20161106_143223.jpgIn Jan Wolkers’ Brieven aan Olga zijn naast de plastische beschrijvingen van het vrouwenlichaam ook veel andere aspecten uit Wolkers’ latere literaire werk terug te vinden. Zoals de gedetailleerde natuurbeschrijvingen. Hierin is de verteller ook vaak de held en redder van de dieren.

Hij loopt in Parijs langs de Seine en ziet daar de vissers met hun hengels aan de rivier zitten. Ze halen het ene visje na het andere binnen. Tot een meeuw de lekkere hapjes in de gaten krijgt. Terwijl een visser een zilveren visje binnenhengelt, grijpt de meeuw zijn kans. De vogel slikt de vis met haakje en al in.

Het dier wil steeds wegvliegen, maar wordt daarbij tegengehouden door de vislijn. Eindelijk weet een visser het draad aan te spannen en met hulp van een andere visser vangen ze de gevangen meeuw in een schepnet. Het is nog gevaarlijk ook. Het dier pikt flink om zich heen. Hier staat de held Wolkers op:

Een visser heeft hem toen met een stokje zijn bek open gehouden, en ik heb heel voorzichtig de haak uit zijn tong gehaald; gelukkig was die niet in zijn maag terechtgekomen. Even later vloog hij weer vrolijk over de Seine. Het is dus gelukkig een tragedy met een happy ending geworden. (68)

Later weet Wolkers in zijn literaire werk ook dit soort beschrijvingen te geven. Het verblijf op Rottumerplaat in 1971 staat bol van de natuurbeschrijvingen. Hij staat daar met zijn voeten midden op de zandplaat, eet kokkels en probeert een strandlopertje te redden. Of later als hij Texel bezoekt met zijn vriendin Karina, staat hij bekend als de Tarzan van de schapen. Omdat hij elk schaap dat op zijn rug ligt, overeind helpt.

In het literaire werk vervullen de dieren die de hoofdpersonen proberen te redden, vaak een symbolische rol. Zoals in De roos van vlees waarin de held een waterhoentje vergeefs uit het ijs bevrijdt. Het staat symbool voor het verlies van zijn dochter, die hij ook niet in leven kon houden.

Het zijn van die aspecten die je terugleest in Brieven aan Olga. Daarmee laten Wolkers, maar misschien nog meer de tekstverzorger Onno Blom zien dat Jan Wolkers al voor zijn echte schrijverschap druk bezig was met schrijven. De getypte brieven aan Annemarie Nauta demonstreren dat overduidelijk.

Jan Wolkers: Brieven aan Olga. Bezorgd en ingeleid door Onno Blom. Amsterdam: De Bezige Bij, 2010. ISBN: 978 90 234 5514 1. 152 pagina’s. Prijs: € 19,90. Bestel