Tagarchief: lepelaar

Herfstrondje plassen (1) – omzwervingen

img_20161016_152516.jpgDeze mooie herfstdag lokt mij naar buiten. Ik stap op de fiets en rijd met een heerlijk windje in de rug naar de Lepelaarplassen. De zon schijnt welig. Er hangen slechts een paar losse plukjes wolk in de lucht. Zo flits ik door de wijk Noorderplassen en belandt snel op het smalle schelpenpaadje in de richting van de natte graslanden.

Natte graslanden

Ik stap af bij het overkapte uitzichtpunt en tuur over de graslanden. Er is niet zoveel leven te bespeuren. Een zilverreiger staat in de sloot en tuurt in de sloot om toe te slaan als hij er iets eetbaars bespeurt. De eenden drijven met de kop in de veren op het voorliggende water. De wind waait flink over het gebied.

img_20161016_150416.jpgVerderop kijk ik weer en zie weinig meer leven. Er grazen wel een hele groep runderen, maar de vogels houden zich op die paar zilverreigers en eenden rustig. Ik rij verder, kom hardlopers en een enkele fietser tegen. Het is hier rustig. Verderop, waar de witte koeien lopen, is het een stuk drukker. Daar moet ik de wandelaars, fietsers en koeien ontwijken.

Kijkhut

Ik sla af in de richting van de kijkhut. Het is er druk. De meute heeft zich allemaal aan de rechterkant verzameld. Aan de andere kant zitten een paar verdwaalde toeristen. Ik vermoed dat er weer een ijsvogel af en toe voorbij vliegt. Ik meende er al eentje te horen op het smalle pad bij de koeien. Dan hoor ik de hoge toon. Er is er eentje in aantocht, hij schiet voorbij en gaat links op een takje zitten. Ik vertel de man die naast mij staat, dat er een ijsvogeltje zit.

img_20161016_151624.jpgHij praat met een sterk Vlaams accent: ‘IJsvogel? Die heb ik nog nooit gezien.’ Ik moet bijna zijn hoofd in de goede richting duwen, maar zijn vrouw die naast hem staat, ziet het diertje zitten. Hij is jong, nog niet dat heldere blauw op de rug. Een sterk rode borst. Ik geniet van dit korte moment. Tot hij wegschiet over het water in de richting van de wilgen. Dit is zo mooi.

Kwekkende vogelaars

Aan de andere kant van de hut kwekken de vogelaars luid met elkaar. ‘Het lijkt hier wel een receptie’, zeg ik tegen een vogelaar die naast een hele grote toeter van een camera staat. Hij knikt. ‘Alsof er helemaal niks te zien is.’ Ik zie achter hem de vogelpoep uitgesmeerd op de muur. Hier zaten afgelopen zomer de zwaluwen. Niet bang voor de vogelliefhebbers.

img_20161016_151437.jpgHet is genoeg. Het gesprek bij de vogelaars gaat over diefstal. Dieven die spullen uit huis halen, op klaarlichte dag, mensen die auto’s leegroven. Airbags die uit de auto worden gehaald, zonder een braakspoor achter te laten. Of camera’s, foto’s en andere waardevolle spullen die ze meenemen.

img_20161016_145326.jpg

Lees maandag het 2e deel van de fietstocht langs de Lepelaarplassen en de Oostvaardersplassen.

Turen in de tegenwind – Omzwervingen (2)

image

We fietsen verder naar de 2e uitkijkplek. Hier turen we door de verrekijkers en krijg ik een hele groep lepelaars in het vizier. Ik wijs naar de witte watervogels en als Doris ze te pakken heeft, telt ze de buit: het zijn er 6.

image

De koeien zijn er niet. Ze zijn in de kroeg, stelt Doris. Ik geniet van de bloesem, het koolzaad in bloei en ook de kiemende blaadjes uit de vele bomen. Het voorjaar begint echt door te dringen, al steekt de temperatuur daar iets achter. Het geeft niks, de kou is goed te doen. Net als de regenbuien die af en toe passeren. We blijven best droog, vinden we.

image

We zien weer de beversporen, omgeknaagde boomstammen en platgeslagen riet. Het is misschien brute vernielzucht, maar als zo’n schattig beestje dat doet… De veertjes op de houtschilfers maken het beeld alleen maar schattiger.

image

In de hut bij de plas, is het rustig. Alle luikjes zijn dicht. De wind is venijnig op deze plek. Als je naar buiten kijkt, traant je oog vrijwel meteen. We turen met vochtige ogen in de tegenwind. Het is veel te koud voor de ijsvogel. Of de wind houdt hem weg. Het water is te onstuimig om vis te kunnen vangen.

image

Verderop op het kleine eilandje in de plas, staan de aalscholvers. Ze spreiden de vleugels. Het ziet er iedere keer weer zo imposant uit. We turen door de verrekijker en zoeken naar de kolonie verderop in de bomen. De bomen lijken leeg, waarschijnlijk zijn de jongen al zelfstandig naar het eilandje gevlogen.

image

Zo rijden we even later weer weg en fietsen langs het gemaal, het wilgenbos en de sluis weer naar huis. Een grote hond stormt op mij af als ik langsrijd. De bazen roepen. Ik trek mijn been op in een reflex, maar ben gelukkig sneller dan de hond.

image

Als we dan langs de vaart rijden geniet ik van de stilte. We komen bijna niemand tegen. Iedereen vindt het blijkbaar te koud om naar buiten te gaan, terwijl de zon al zo veelbelovend is. Ik heb er alle vertrouwen in. Straks wordt het warmer en gaat het verder. Want alles bloeit weer op, de natuur viert de lente al helemaal!

image

Vier de lente – omzwervingen (1)

image

We rijden een rondje op deze koude Koningsdag. Een rondje Lepelaarplassen, wordt het. De omgekeerde route dan de weg die we normaal kiezen. Het is fris, er staat een harde Noorderwind. Doris rijdt op haar nieuwe fiets voor het eerst dit rondje.

image

Zo fietsen we op een dag dat het kouder is dan met de afgelopen Kerst. De wind snuift over ons stuur, maar we trappen fier door. Een flinke bui houdt ons even op. We pauzeren even onder het tunneltje na het Beatrixpark tot de hagelbuik is overgetrokken.

image

Zo fietsen we door de wijk Noorderplassen naar de Lepelaarplassen. We zien de sporen van bevers, vers omgeknaagde wilgenbomen. Ook zien we hoe sommige huizen een paar stappen verder in de bouw zijn. Zo is het piepschuim van een huis eindelijk gepleisterd en horen we het geluid van een elektrische zaag.

image

We stoppen bij de eerste overdekte kijkplek. Door de smalle kijkgleuven gluren we naar de plassen. De plek van de natte graslanden. Over de weilanden ligt een laagje water. Het is ook vrij nat geweest de laatste tijd.

image

De verrekijker van opa haal ik uit de fietstas. Het beeld wordt vergroot en daar zie ik een lepelaar. Half gebogen in het water, gaat de snavel door de sloot van links naar rechts. Op zoek naar kleine visjes en ander etenswaar. Een prachtig gezicht.

image

Morgen het vervolg van dit ritje door de kou

Lepelaars

wpid-20150524_170310.jpgWe rijden weer een heerlijk vogelrondje. Eerst de uitkijkhut over de plas, daarna het rondje onder de natte graslanden langs. Af en toe stoppen we om de dijk te beklimmen en vanuit een uitzichtpunt te kijken over het enorme gebied vol ganzen en andere vogels.

wpid-20150524_163556.jpg

We zoeken de lepelaar. Ik heb er dit seizoen nog geen eentje gezien. In de vogelhut is het druk met heel veel kabaal. Het is bijna niet meer genieten zo. Het gebonk en gepraat jaagt elke vogel weg. Alleen een wilde eend zwemt ongestoord voorbij met haar jongen.

wpid-20150524_154915.jpg

We hebben wat meer succes bij de natte graslanden. Daar zien we na lang turen de eerste lepelaars. Eerst twijfel ik nog hardop, maar verderop zien we er echt al wat meer. En nog weer verder ziet Doris er zo 6 in opa’s verrekijker. Wat een mooi gezicht.

wpid-20150524_170051.jpg

Zo rijden we verderop langs de boom die omgeknaagd is door bevers. We bekijken de sporen van de bevers en zien de tandafdrukken in het wilgenhout. De boom ligt overdwars in het water. Het lijkt wel of hij sinds Hemelvaartsdag nog meer hout is kwijtgeraakt. Onder de knik liggen de houtsnippers verspreid.

wpid-20150524_165547.jpg

Het is steeds zo ontzettend genieten, turend door de verrekijker naar de vogelshow voor ons. De ontdekking van de bijzondere soorten geeft de fietsrit iets extra’s. Elke rit geeft weer iets nieuws om te zien. Vol van de lepelaars fietsen we terug naar huis.

wpid-20150524_165924.jpg

Luidruchtig

image

Dan is het eindelijk zover. Ik speur langs de natte graslanden op zoek naar de lepelaar. Het veld is leeg. Heel in de verte zie ik witte vogels, maar het zijn overduidelijk broedende zwanen of een zilverreiger. De lepelaar is er vandaag niet.

Bij een uitzichtpunt, zo’n mooie overdekte zit een echtpaar te turen door de verrekijkers. Ze praten luidruchtig over de vogel die de man op zijn camera probeert vast te leggen. Dat de vogel nog niet gevlogen is, verwondert mij.

image

Waarom maken ze toch allemaal zo’n herrie die vogelaars. Het is pas echt genieten als je daar helemaal in je eentje staat, achter zo’n spleet te gluren. De koude wind snijdt in je gezicht. De vogels doen alsof ze je niet zien en verder alleen het geluid van de wind.

Ik vergeet de vliegtuigen die luidruchtig overvliegen en strepen in de lucht maken. Het geraas van verkeer over de dijk. Een motorbootje dat tuffend voorbij vaart in het water achter mij. Of de huizen die ik overal om mij heen zie. Wat is natuur nog in dit land?

image

Een paar uitzichtpunten verder komt er een man op een vouwfietsje aangereden. Hij zet luidruchtig zijn fiets neer en vraagt of er nog iets bijzonders te zien is. ‘Nee, er is niks te zien’, antwoord ik kortaf.

De man heeft het volste vertrouwen in mijn antwoord. Hij stapt weer op zijn fietsje en rijdt weg. Zo kan ik tevreden kijken naar de afleidingsvlucht van 2 kieviten. Ze worden achterna gezeten door een sperwer die zich heerlijk in de maling laat nemen en verdwijnt.

image

Ik stap op mijn fiets en rij weer naar huis. Het einde van een zoektocht.

image

Omzwervingen: Samen lepelaars spotten

imageEnthousiast geworden door mijn verhaal over de Lepelaarsplassen fietst ze vandaag mee. Een rondje om de plas met die bijzondere watervogels. We fietsen via het Wilgenbos.

Het zonnetje schijnt voorzichtig tussen de bomen. Ze vertelt hoe heerlijk het is hier te rijden. We genieten van het mooie weer. De heerlijke zon maakt het extra mooi. We rijden door naar het bezoekerscentrum voor een bezoek aan de opgezette lepelaar.

Binnen staat hij, naast de grote zilverreiger. De bek in de vorm van een lepel, een geel puntje vooraan de bek en onder de keel kleurt het eveneens geel. Als we op een afstandje gaan staan, zien we dat de borst ook gelig is.

Aan de gastheer vertellen we dat we op zoek gaan naar de lepelaar. ‘Ik hoop het voor je dat je er eentje ziet’, zegt hij. Hij wil de pret niet drukken, maar de kans is volgens hem klein dat we er eentje zien.

We gaan weer op de pedalen. Op het eerste uitzichtspunt moet ze nog erg wennen aan de kijker. Ze ziet nog niet zoveel. ‘Ik zie alleen maar zwart’, zegt ze. We fietsen maar verder.

imageDe eerste observatiehut zit vol met vogelaars. We sluiten aan in de rij en turen naar twee kleine eilandjes midden in de plas. De kale takken zitten vol met reigers en aalscholvers. Zo kan ze goed leren kijken. Ze heeft het snel in de gaten.

De vogels staan met de vleugels wijd uit elkaar. Zachtjes trillen ze en draaien de vogels heel traag rond. Het donkere verenkleed en het brede gebaar doen denken aan de gespreide armen van een Gereformeerde Bondsdominee aan het einde van een dienst bij de zegenbede.

We rijden door naar het volgende uitzichtpunt. Dit ligt dichter bij de natte graslanden. Ik weet uit ervaring dat je daar in het verre uitzicht ook Lepelaars kunt treffen. We turen door de kijker en zien vooral grote zilverreigers. Dan verschijnt ineens een lepelaar in het vizier. Beet!

Het kost even wat tijd voor zij hem ook te pakken heeft. Ze juicht. ‘Ja, een lepelaar’, roept ze. Ik heb haar niet zo vaak zo blij gezien. Het bijzondere moment om dit dier in het wild te zien. Je eigen natuurfilm te laten spelen voor de kijker. Genieten.

imageWe kijken elke observatiepunt verder door de verrekijker van opa. De vergezichten zijn prachtig, de wind blaast door het kijkgat en de ogen beginnen te tranen als je zo lang staat te turen.

Het andere gezichtspunt – een stuk lager – maakt het extra lastig om de gevonden lepelaars met elkaar te delen. Maar het lukt. Vrijwel elke lepelaar die ik zie, ziet zij ook. Net als de vele zilverreigers. Al zijn we het soms oneens of het een grote of een kleine – met een kuif – is.

Tevreden rijden we de woonwijk Noorderplassen West in. De natuurbeleving rekent ze tot een hoogtepunt van de vakantie. Ronduit prachtig is het wat we daar voor ons gezien hebben. Ze gaat er absoluut iets over vertellen op school.