Tagarchief: lelystad

Wind mee – Om de Oostvaardersplassen (2)

image

De warmte van de middag komt nu over ons heen. We moeten een weg zien te vinden tussen de chaos aan fietspaden, genummerde straten en de doolhof aan nieuwbouw. In Lelystad verdwaal je, is onze ervaring. Daarom rijden we voorzichtig, volgen zorgvuldig, op het overdrevene af de bordjes met de nummers. Als het even anders lijkt, stoppen we en kijken net zo lang tot we er zeker van zijn dat we goed zitten.

Vlakbij het station wordt ons de weg dwarsgezeten door werkzaamheden. De gele borden willen ons door de stad leiden. Daar trappen wij niet in. We negeren de versperring en rijden even later de goede weg door naar de bestemming. De fietspaden gaan vaak omhoog omdat bij elke brug over de brede dreven, het pad klimt. Ook al rijd je rechtdoor, dat maakt niet uit. Zodoende fiets je over een heuveltjespad.

image

De bossen lijken in Lelystad toch rijper te zijn dan in Almere. De bomen zien er forser, breder en voller uit. Het eikenblad van sommige bomen lijkt uit de takken te schieten. Je ziet ze groeien. In een paar dagen is het van niks naar een bijna vol blad gewassen. Het voorjaar is niet meer te stuiten en de laatste bomen krijgen hun bladeren.

We komen enigszins verhit aan waar we moeten zijn. Gereden door de eikenbossen die de stad rijk is. Mooie, volle bossen. Als we na onze bestemming te hebben aangedaan, doorrijden, kiezen we een open plekje temidden van de bossen om even op een bankje te zitten, een broodje te eten en water te drinken.

image

We rijden weer door Lelystad. De vaart moeten we over. We gaan daarvoor via het tunneltje onder de weg door, maken een brede bocht aan de andere kant van de weg waar we eerder reden en steken dan via de brug de vaart over. Omslachtig, maar we vinden het niet erg. De wind zit niet meer tegen. De brede dreven steken we nu op de dezelfde hoogte over.

We zien nieuwe huizen op de plek waar we 4 jaar geleden fietsten en slechts enkele gebouwen stonden. We nemen de weg onder de grote toegangsweg door en fietsen de stad uit. Over de Torenvalkweg, langs de gevangenis. 1 van de 2. De andere ligt aan de andere kant van het spoor. Helemaal los van de werkelijkheid staat dit gebouw, midden tussen het akkerland. De koolzaad staat in bloei en de trein naar Almere rijdt erachter over de spoordijk.

image

We fietsen naar het bos dat tegen de Oostvaardersplassen ligt en dat Google Torenvalktocht noemt. Ook hier glanzen de verse bladeren. Je ziet ze groeien. Nog niet in de diepgroene kleuren van de zomer, maar in de lichtere tint van het voorjaar. Het licht nog zo anders dan verderop als het zomer wordt. Nog niet zo fel, maar wel heel helder, bijna zilverachtig.

We klimmen de eerste brug over. Ik denk dat het de Knardijk is, maar die ligt verder. Nog even de prachtige bomen van het bos. Zelfs een stukje naaldbomenbos passeren we. De heel eigen geur komt los uit het bos en we rijden hard. De wind geeft ons een zetje in de rug.

image

Dan is er wel de Knardijk. We staan even stil bij de kruising. Hier reden we 4 jaar terug en namen het tunneltje onder het spoor. Nu gaan wij rechtuit de Praamweg op. Er is veel verkeer op deze warme voorjaarsdag. De auto´s halen ons in en rijden naar de paadjes die uitzicht bieden op de Oostvaardersplassen.

Wij zien de plassen vanaf de weg liggen. Daarvoor turen wij langs de vele bomen en over de spoorbaan. De paardjes en ossen staan te grazen. Heel in de verte is zelfs een hert te zien. Het uitzicht is al een beetje wazig geworden door het smog dat vergezeld gaat met warme dagen.

image

Als we voor de keuze staan om te klimmen en vandaar over de lange vaart heen te gaan, kiezen wij het de kortere weg naar Almere en blijven aan deze kant van de vaart. Hierdoor missen we wel iets van het uitzicht. Net als de ijscokar die bovenaan op het uitzichtspunt staat.

Daar ergens puffen we uit onder een meiboom, in de bloesem, met de blote voeten in het gras. De gezichten rood van de inspanning, drinken we het water dat we in Lelystad hebben ververst. Nog een kilometer of 10 en dan zijn we thuis.

image

We stappen weer op de fiets voor de laatste etappe. We vliegen met deze wind in de rug naar huis, langs de Rode donders en de huizen die op het water drijven. De mensen laten hun honden uit en kijken deze 2 vliegende duivels na. Zo snel lijkt het te gaan. De wind die ons op de heenreis zo tegenwerkte, heeft ons vleugels gegeven.

image

Tegenwind – Om de Oostvaardersplassen (1)

image

Het is prachtig weer en ik moet eigenlijk even naar Lelystad. Veel trek om in de auto te stappen heb ik niet, daarom ga ik op de fiets. En ik neem Doris mee. Zo kunnen we alvast oefenen voor langere afstanden. Speciaal voor deze gelegenheid trekken we de fietsbroekjes aan die ik een tijdje terug bij de Lidl heb gekocht.

Hoe fiets je naar Lelystad? We hebben al 2 keer onderweg op fietsvakantie de hoofdstad van de provincie gepasseerd, maar nu willen we iets meer: op 1 dag heen en terug. De weg aan de zuidkant van de Oostvaardersplassen hebben we al 2 keer gezien. De andere route, bovenlangs over de dijk nog niet.

image

Ik ben bang voor de dijk. Is het niet veel te riskant met de wind die altijd tegen je in waait hier in de polder? Geen enkele beschutting is er te vinden op zo’n hoge dijk? Je kan geen kant meer op, alleen maar rechtuit. En kun je dan niet veel beter gewoon door het bos fietsen onder de Oostvaardersplassen.

We gaan het toch proberen en fietsen via het Wilgenbos de dijk op. Het zit nog even tegen, de kleine sluis voordat het wilgenbos begint, staat open. We moeten wachten en zien hoe het schip mag doorvaren, waarna de sluis sluit en weer volloopt met water.

image

Als we weer rijden, de dijk op klimmen en op het fietspad fietsen, voelen we de wind al blazen. De pet waait van haar hoofd. Ze bergt hem op. De wind is te sterk om hem op te houden. Mijn hoedje zit stevig genoeg vastgeklemd en laat zich niet van mijn hoofd waaien.

De wind wordt alleen maar sterker. De zon is verraderlijk, de warmte telt ook mee, maar de wind verwachten we niet. Maar de wind wint aan kracht. Hij vliegt over de kale plassen, langs de paar bomen die aan de dijkrand staan. De fietsers die ons tegemoet rijden, vliegen over de weg. Alle fietsen zijn veranderd in elektrische exemplaren, waarbij je meters vooruit schiet op een enkele trap.

image

Wij zwoegen voort. Even pauze halverwege de dijk. Het lijkt of er geen eind aan komt. De plassen aan de kant van het land zijn uitgestrekt. De wind maakt golfjes op het water. Geen houden aan. De tegenliggers lijken nog harder voorbij te komen. En wij ploegen voort. Elke trap voelt zwaarder, maar brengt je minder ver vooruit.

Het lijkt of de wind in kracht is verdubbeld als we eindelijk bij het einde van de dijk aankomen. We hebben nog een keer pauze gehouden, even op adem komen. Het leek zo windstil, maar op de dijk kom je de echte wind tegen. Hier is de polder aan het werk. Altijd waait het hier.

image

De Knardijk steken we over. Het feest van de herkenning. De rit over de Oostvaardersdijk is nog niet voorbij. Vlak hierachter hebben we 4 jaar terug overnacht tijdens onze eerste fietsvakantie. Nu rijden we over de dijk in de richting van het gemaal. Nog voor we het gemaal naderen, mogen we afzakken naar de bodem van de zee. We verlaten de dijk en merken hoe de wind ineens helemaal verdwijnt.

image

Lelystad

image

Natuurlijk moet Joris van Casteren even refereren naar zijn afkomst in zijn nieuwste boek Het station. Hij is opgegroeid in Lelystad, zoals hij eerder in het gelijknamige boek schreef. Dat mag de lezer weten als hij een boek over de hoofdstad schrijft. Volgens hem neemt de chaos toe naarmate hij vanuit de polder in Amsterdam komt.

Beschilderde muren, een badkamer met daarin een blote vrouw schoot voorbij. In achtertuinen zag ik vuilniszakken, autobanden en winkelwagentjes. In het water lagen halfgezonken boten. (9)

Later diept hij zijn kennis van het station uit als hij een artikel schrijft voor de Amsterdamse daklozenkrant Z. over de mensen op Amsterdam Centraal. Hij opent er zijn nieuwe boek over het meest imposante station van Nederland mee.

In 2014 gaat hij op uitnodiging van uitgeverij Bas Lubberhuizen wat dieper in op het leven op het station in de hoofdstad. Het is eigenlijk een stad in een stad. Daarom bivakkeert hij een paar maanden op het station dat altijd wordt verbouwd.

Verder is er veel veranderd in de periode tussen 1998 en 2014:

Het grote blauwe bord is weg, ook het meetingpoint ontbreekt. Geen spoor van junks, schandknapen of heroïnehoertjes. (16)

Gelukkig mag hij na wat onderhandelen met de NS met iedereen praten. Zo komt Joris van Casteren bij al het personeel van NS, Prorail en andere bedrijven op het Centraal langs. Zoals de treindienstleiders.

Joris van Casteren: Het station. Amsterdam: Uitgeverij Bas Lubberhuizen, 2015. ISBN: 978 90 5937 3969. 160 pagina’s. Prijs: € 17,95.

Natuurpark Lelystad

pater-davidsherten-in-natuurpark-lelystad
Pater Davidsherten aan de waterstromen in het Natuurpark Lelystad

Ik kende mooie verhalen over het Natuurpark Lelystad, maar was er nog nooit geweest. Het ligt vlakbij de snelweg. Als je afslaat in de richting van Harderwijk, kom je de richtingsborden tegen. Bij een fietsritje met Doris kwamen we bij de Trekvogel. Daar zag ik weer een folder liggen over het natuurpark en nam het mee. Daar moeten we heen. Er zijn veel dieren en er is een reconstructie van een nederzetting uit de prehistorische tijd.

Hondjes mee

Vooraf zochten we even uit of de honden ook meemochten. Gelijk een goede training. Ze zijn al een tijdje niet meer meegeweest met uitjes. Het leverde ook best wat stress op, maar met veel oefening kregen we ze kalm.

ooievaar-in-natuurpark-lelystadOp het dak van het informatiecentrum met restaurant stonden de ooievaars al klaar. We haalden een route voor kinderen op. We liepen met Doris een puzzelroute met interessante vragen over dieren, bomen en andere natuurvragen. Zo maakten we op een leuke manier kennis met het park van Przewalskipaarden, Pater Davidsherten, otters, bevers, edelherten en elanden.

Helft niet gezien

Natuurlijk hebben we de helft niet gezien. Misschien wel meer. We liepen een rustig rondje, keken naar de kunst die door heel het park verspreid staat, gingen even op een bankje zitten en zagen hoe de imposante Pater Davidsherten verkoeling zochten in het water. Een hert stuurde een ander hert weg. Het geluid klonk alsof iemand een boer liet. Onderwijl wees ik Doris de vorm van het eikenblad aan. Het was een opdracht van de puzzel.

teuntjeDe otters lieten zich aanvankelijk niet zien. Ze waren te druk in de weer met vissen vangen. Een ooievaar wachtte hem op toen hij terugkwam met een enorme vis. De otter was de ooievaar te snel af en verdween in zijn verblijf om er nier meer uit te komen.

We kregen de ooievaar weer in het vizier. Hij stond op de rand van het hek bij de otters. Heel dicht bij ons. We konden hem bijna aanraken. Maar hij vloog weg toen andere mensen te dicht bij hem in de buurt kwamen.

kunst-in-natuurpark-lelystadZo keerden we terug van een heerlijk middagje weg in de zomerzon. We zijn nieuwsgierig naar wat we nog niet gezien hebben en wat we gezien hebben, smaakt zeker naar nog een keer.

Hanzelijn

image
Topdrukte voor de gratis trein over de Hanzelijn op station Lelystad

Vandaag ben ik met de trein over de nieuwe Hanzelijn gereden. Dit wilde ik niet missen. Afgelopen zomer zag ik de lijn al zo tevreden liggen. De lijn verbindt Zwolle nu rechtstreeks met Lelystad en Almere.

Daarom wilde ik over het nieuwe spoor rijden. Ik probeerde de opening voor de geest te halen in 1987 van de Flevolijn. We gingen toen ook op de open dag. Dat was in het voorjaar. De nieuwe dienstregeling ging in die tijd nog in het laatste weekend van mei in.

Voor het eerst reed ik vandaag per trein naar Lelystad. Een belevenis. Vooral het traject langs de Oostvaardersplassen. Een overweldigend panorama met die sneeuwlandschap. Zeker ook omdat de herten dicht langs de spoorbaan liepen. De laagstaande zon maakte het beeld extra poetisch.

Ik vreesde de overstap op Lelystad. Door het winterweer reed niet de intercity die het beste aansloot op de gratis trein. Bij aankomst zou de gratis trein gelijktijdig vertrekken. En het aankomstspoor lag niet bepaald in de buurt. Ik moest van spoor 4 naar 1 zien te komen. Maar het viel erg mee. Het spoor stond bomvol. Ik zag een donkere mensenmassa wachten op de trein naar Zwolle.

Ik had weinig tijd om lange tijd stil te staan bij het standje van de NVBS in de stationshal. Er lagen een paar interessante spoorwegboeken bij voor een habbekrats. Ik liet de stand voor wat hij was en holde naar het spoor naar Zwolle. De trein kwam net binnenrijden. Het was een vernieuwde dubbeldekkerstrein.

image
Sneeuwlandschap op in Flevoland vanaf de Hanzelijn gezien

Ik kon binnenkomen, maar vond helaas geen zitplekje. Ergens op de trap bleef ik staan en tuurde door het kleine ruitje tussen de mensen door naar buiten. Aan boord van de gratis trein hielden de reizigers geanimeerde gesprekken over de treinlijn. Veel inwoners uit Lelystad, Dronten, Kampen en Zwolle reden mee. Ik kreeg zelfs een uitnodiging om bij een medereizigster thuis te eten.

Bij Dronten liep de trein al een eindje leeg. Vanaf Kampen Zuid kon ik zelfs een zitplaats bij het raam veroveren. Zo genoot ik van de laagstaande zon over de weilanden. Het riep met het sneeuwlaagje surrealistische beelden op. Het uitzicht was groots en meeslepend. Zeker op de terugreis waarbij de zon meer en meer zakte. Het landschap veranderde in de mooiste kleuren.

Ik reed terug van Zwolle naar Lelystad met een paar spoorfanaten naast mij. Ze benoemden alle bouwwerken en gaven mij zo een goede impressie van deze mooie treinlijn. Ook hielden ze een kritisch betoog over het materieelbeleid van NS, compleet met de benoeming van de treintypes. Een van de spoorliefhebbers vertelde dat hij ook was geweest bij de opening van de Flevolijn in 1987. Alleen was in zijn herinnering de trein veel voller dan in mijn herinnering.

Nu kreeg ik alle gelegenheid te genieten van het Flevolandse landschap. Wat een prachtige gezichten. Ik vergat alles wat om me heen gebeurde en ging op in het landschap. Misschien wel het mooiste gevoel bij een treinreis. Ik vond het heerlijk.

Zeker ook een trein later. Het begon al te schemeren en we reden opnieuw langs de Oostvaardersplassen. Wat een natuurpracht. Opnieuw de herten en runderen. Ze liepen vlak langs de spoorbaan om van het ene gebied in het andere te lopen. De paar bomen en de witte wereld. Vanaf morgen mogen treinreizigers van de Hanzelijn die doorrijden dit ook zien.