Tagarchief: lammetjes

Schaapjes fotograferen

image

De schaapjes staan heel schattig op de oude Zuiderzeedijk te grazen. Ik ben net overgestoken en kijk ze recht aan. Als ik ze passeer bedenk ik dat dit beeld te leuk is om te laten schieten.

Achter mij rijdt een vrouw in een witte rok. De stof waait mee op de wind. Ze glimlacht als ze mij ziet stoppen. Ze rijdt langs en stopt iets verderop, stapt van haar fiets af en haalt haar mobieltje uit haar tas.

image

Ze neemt iets meer de tijd voor de schaapjes dan ik. Het lammetje staat precies achter zijn moeder. Het andere schaap begint luid te blaten. Aan de andere kant van het weiland blaten twee lammetjes terug. De twee zetten zich in beweging en rennen mijn kant uit.

De vrouw bij het hek, legt het beeld vast op haar mobieltje. Het ziet er heel schattig uit. Ze huppelen half over het weiland. De graspollen schieten door de lucht en ze komen aan bij de ooi. De koppies duiken omlaag en beuken woest in de uier.

image

Ik vind het mooi geweest en stap weer op. De vrouw blijft geduldig staan. Voor haar verzamelen steeds meer schapen. Ze lijken oprecht geïnteresseerd in de vrouw. Haar rok wappert als een vaandel in hun richting. Blijkbaar levert dat genoeg vertier voor de beesten op.

Het mobieltje van de vrouw klikt onophoudelijk. Ze maakt de ene kiek na de andere. Een paar passanten kijken van haar naar de schapen. Hun gezicht slaat meteen om in een versmeltende houding. De schapen met hun lammetjes doen het altijd goed. Zeker op zo’n voorjaarsdag die zich bijna gedraagt alsof het een zomerdag is.

image

Dartelende lammetjes

lammetje in wei bij eksternestIk stuitte gisteren vlakbij huis op de lammetjes van het Eksternest. De jonge schapen waren helemaal opgelaten. Ze renden door de wei, sprongen en dartelden. Heerlijk die vrolijkheid en dat genieten. Onbekommerd en ook ongegeneerd.

eksternest-lammetjes

De oudere schapen zagen het weemoedig aan en stuurden de hongerige monden op zoek naar melk gewoon weg. Alles is nieuw voor de lammetjes. Ze proeven alles. Het gras, de verse schapenpoep en kleine blaadjes of takjes. Ook genieten ze van die kleine dingen als de wind en de zon.

lammetje bij eksternest almere

Ik heb er even heerlijk naar staan kijken. Die ongecompliceerde houding en dat onbevangene roept zelfs een beetje jaloezie op. Niet denken aan morgen, maar genieten van het nu. En zo stapte ik met de lente in de benen weer verder op de fiets voor de laatste meters naar huis.

Schapentaal

image

Zo op de fiets schoot mij Nescio te binnen als het om het geblaat van schapen ging. Ik had een tijdje geleden het Natuurdagboek gepakt en er heerlijk in gelezen. Nescio loopt en fietst in de omgeving rond Amsterdam door de natuur.

Veelvuldig maakt hij daarin melding van de schapen en lammetjes die hij ziet. Ze grazen op de dijk, vergezellen hem als hij loopt en hij ziet ze vanuit de trein of bus. De schapen staan altijd op het droge. Hen ontbreekt niets en ze grazen geduldig.

Zo fietsend langs die oude Zuiderzeedijk schoot mij hem tebinnen als het om de schapen ging. Ik luisterde naar het lammetje dat naar zijn moeder riep. Ze blaatte terug. Een ander lammetje mekkerde ook, een ander schaap antwoordde. Waar had ik dit toch eerder gelezen? Of had ik het misschien gehoord?

Die maandagavond tikte ik de indrukken van onderweg. Ik dacht aan Nescio’s schapen. Deze gedachte won het van de realiteit. Zeker, ik zocht in het Natuurdagboek naar de passage die ik in mijn hoofd had. De passage bleek onvindbaar, zoals ik het natuurlijk opschreef. Ik maakte van de nood een deugd.

Onderwijl dacht ik na hoe ik aan die wijsheid van de schapen kwam. Was het inderdaad zou oud als Nescio of had ik ergens anders de klok horen luiden. Ik publiceerde de tekst, maar ging kort daarna verder in mijn gedachten. Ik had het helemaal niet gelezen. Ik had het gehoord.

Ik ving het op bij een televisieprogramma dat ik zo half keek en luisterde. Daar spreekt een herder over het geluid dat de lammetjes maken. Ze mekkeren allemaal op een andere manier en de moeder herkent het. Ik hoorde de lammetjes daar op de dijk inderdaad allemaal anders mekkeren. En elke keer antwoordde een ander op het andere gemekker. Maar welk programma het is?

Nescio had het dus niet opgemerkt. Wel ontdekte ik bij het bladeren in zijn boek dat hij heel veel met schapen en lammetjes heeft. Zijn Natuurdagboek staat er boordevol mee. Net als van de indrukwekkende ritten die hij maakt te voet, op de fiets, in de auto, autobus of trein.