Tagarchief: kredietcrisis

Overbodige goden

image

Wotan laat zich in Elfriede Jelineks politieke pamflet Rijngoud niet uit het veld slaan door het betoog van zijn dochter Brünnhilde. Sterker nog, het sterkt hem in de overtuiging dat de goden niet meer nodig zijn. Hij is verworden tot een spook dat door Europa waard. En dat vindt hij prima. Van hem hoeft hij niet zonodig de mensheid te redden. De mens is zelf een god geworden:

Dat is de revolutie: dat iedereen overal naartoe kan gaan, als een god, en tegelijk thuis kan blijven of in het cafénet, in het internetcafé, dat ook allang niet meer wordt gebruikt omdat ieder mens zijn eigen hotspot is, iedere mens is heet en hij heet ook zus of zo en hij is ook zijn eigen portaal, alleen is geen mens nog zichzelf, iedereen is in zichzelf gekeerd of zit met zijn toestel in een normaal café, want het portaal waar hij doorheen moet, is hij immers zelf, ieder in zichzelf of waar hij graag wilde zijn. De ene freak naast de andere. (230)

Daarom moet de mensheid zichzelf maar zien te redden en verdwijnt Wotan. Geen contracten meer voor Wotan. Alleen de liefde zou hem nog kunnen prikkelen.

Elfriede Jelinek trekt Wagner in onze tijd. De goden zijn geen goden meer en hebben aan kracht verloren. Een leuk spel met de opera’s van Wagner. Ze weet met humor de bombastische componist te doorbreken. Maar het vraagt bijna evenveel concentratie als het luisteren naar een opera van Wagner.

De zwaarte is soms een lichtheid, maar vaker sleurt de lange gedachtestroom je mee. Zonder er erg in te hebben verdwijnen de mooie zinnen en gedachten in een kolkende maalstroom waar je als lezer geen enkele vat op hebt. Als je dat overwint, heb je een heerlijk boek in handen. Maar het vraagt wel wat van je om daar te komen.

Elfriede Jelinek: Rijngoud. Roman. Oorspronkelijke titel: Rein Gold. Vertaald door Inge Arteel. Amsterdam: Querido, 2014. ISBN: 978 90 214 5501 3. 238 pagina’s. Prijs: € 22,99.

Ventileren – #WoT

imageDe ramen open, alle vieze luchtjes eruit. In Marten Toonders boek De Windhandel zorgt het doorprikken van een luchtballon voor droombeelden. De ballon moet in een kamer worden stukgeprikt en dan fladdert er allerlei briefgeld om je heen.

Op het moment dat iemand van buitenaf de kamer binnentreedt, ervaart de binnenkomer de lucht als ‘zware lucht’. De ramen gaan open en het geld verdwijnt. Bommel verkoopt de ballonnen, maar merkt dat de windhandel zelf ook een droom is. Hij krijgt last van hebzucht en belandt in een vervelend zaakje.

Ik schreef al eens een blog over dit boeiende boek dat een heel aardig beeld geeft van de kredietcrisis. Deze crisis bestond ook vooral uit droombeelden. De bedompte ruimte van de bankwereld moest eens flink geventileerd worden.

Ik heb het idee dat de deuren en ramen te vroeg zijn dichtgegaan. De wereld is niet veranderd en de hebzucht is groot. Droombeelden van rondfladderende briefjes geld beheersen nog veel mensen.

Daarom moet de frisse wind blijven waaien door bedrijven, instellingen en de overheid. Genoeg ventileren om nog gezond adem te kunnen halen en de waanbeelden buiten de deur te houden. Fantasie en droombeelden zijn mooi, maar het mag de realiteit niet belemmeren.

#WoT

Het idee achter de #WoT is dat bloggers elke donderdag een woord krijgen waar ze een blog over kunnen schrijven. Het initiatief nam @metkcom in 2012. Na haar heeft @pixelprinses het stokje overgenomen. Voor een overzicht kijk op mightymusings.nl. Deze week staat het woord ‘ventileren’ centraal.

Leiderschap

image

Het zijn van die ontmoetingen die je aan het denken zetten. Een bijeenkomst waar ik een verslag over maak, maar misschien het belangrijkste eruit laat. Omdat ik erover wil nadenken, het later wil gebruiken of omdat ik het gewoon nog niet snap.

Ik sprak met iemand over het ontstaan van de bankencrisis. Crisis ontstaat uit teleurstelling. Mensen hebben verwachtingen van iets en het komt niet uit. Het blijkt een luchtbel te zijn die uiteen spat. Die ander zei ongeveer dit:

Misschien was de grootste klap bij de bankencrisis de teleurstelling. De leiders van de banken met hoge salarissen en bonussen vertrokken zonder hun leiderschap te tonen. Terwijl ze toen juist nodig waren, deden ze niets. Het waren geen leiders.

Een leider, iemand die er is en iets doet. Als het goed gaat maar vooral als het slecht gaat. De leider van de roedel op wie je kunt vertrouwen, waar je achteraan gaat en die de juiste beslissingen neemt. Juist die leiders vertrokken massaal en lieten een ontredderde wereld en omgevallen bank achter.

Er zijn directeuren die leven op het failliet laten gaan van hun onderneming. Ze plukken hem kort voor de ondergang nog leeg en vertrekken met hun geld. Er schijnen bij Polare van dat soort ‘investeerders’ rond te lopen.

Of een gezicht dat ik de laatste dagen ineens heel vaak zie: Camiel Eurlings. De KLM-directeur die ineens IOC-lid blijkt te zijn. Hij staat daar als een staatsman, glimlacht nog harder dan de premier en zwaait naast Maxima alsof het zijn vrouw is. Een KLM-directeur hoort daar niet te staan. Tenzij hij hoofdsponsor is van dit Poetin-feestje.

Hij stopte als minister omdat hij meer tijd voor zijn gezin wilde hebben, maar kan twee grote functies makkelijk combineren. Hij die een partij ontredderd achterliet en achter de leider stond toen deze de slechtste beslissing uit de geschiedenis van de partij nam. Waar zou hij zijn als er vanavond een KLM-toestel neerstort? De leider die vertrekt als het te warm onder zijn voeten wordt.