Tagarchief: krantenrecensies

Getto

image

Abdelkader Benali schrijft aan zijn dochter dat zijn idee om je te ontworstelen aan je afkomst, het verloren heeft van de werkelijheid. Het hangt niet alleen van jezelf af. Er is ook nog zoiets als je omgeving.

Toch moet je je proberen los te maken van het ‘getto’ waarin je met eeh half been staat. De afkomst, de geboorte, de mensen om je heen. Voor Abdelkader Benali is het de kunst om verder te kijken over de muren van je omgeving heen:

We zijn allemaal geboren in getto’s, afgebakende ruimtes waarin de buren en de naasten min of meer dezelfde mening over de wereld zijn toegedaan. Het gaat hier om durven kijken naar de wereld vanuit de ogen van de afstandelijke toeschouwer, die zich lat leiden door zijn persoonlijke hartstocht en passie, en niet alleen door zijn afkomst. (104)

Lezen en schrijven helpen je daarbij. Zoals de jonge Abdelkader Benali ontsnapte uit de kamer waarin hij leefde door te lezen. De boeken gaven hem de blik op de wereld om hem heen. Ze hielpen hem om op een afstand te kijken naar de mensen en het getto waarin hij leefde. Het lezen heeft hem hierbij geholpen. Daarmee wordt Amber wel een ander mens dan haar ouders. Zij groeit op met ouders die kunnen lezen en schrijven.

Jij verenigt de orale en de geschreven wereld in je, de wereld van de gift en de wereld van het geld. Bij jou eindigt ook een tijdperk: waren je oudedrs die met hun stem boeken volschreven, jij bent van een ander hout gesneden. (144)

Het einde biedt een nieuw begin. Daarmee probeert Abdelkader Benali juist ruimte te scheppen voor zijn dochter. Ze geloven in een nieuw begin, zelfs al lijkt de wereld om haar heen bruter en wreder dan ooit. Het nieuwe leven biedt kansen, kansen om de wereld te veranderen.

Het is misschien het grenzeloze optimisme dat de schrijver zo bewonderde in zijn eigen jonge moeder. Het optimisme van jonge ouders die geloven in de toekomst.

Abdelkader Benali: Brief aan mijn dochter. Amsterdam, Antwerpen: Uitgeverij De Arbeiderspers, 2016. ISBN 978 90 295 0561 1. Prijs: € 15. 172 pagina’s.Bestel

Kritiek – #50books #WoT

imageEen interessante vraag die Martha stelt bij de #50books van vorige week. Wie hebben er meer kijk op het recenseren van boeken: bloggers of krant- en tijdschriftrecensenten? Moet je om een goede kritiek te schrijven veel weten van lezen, schrijven en boeken?

Bij het blogevent van uitgeverij Meulenhoff gaf Marieke Groen een workshop recensie schrijven. Ze wees op het verschil tussen een blogrecensie en een krantenrecensie. De eerste zou vooral persoonlijk schrijven en de krantenrecensent zou vooral een professioneel lezer zijn.

Professioneel lezen

Wat is een professioneel lezer? Is dat iemand die Nederlands of literatuurwetenschap heeft gestudeerd? Of is het iemand die zich voldoende heeft ingelikt in het literair circuit?

De recensies in krant of tijdschrift kenmerken zich vooral door mooischrijverij. Maar geven ze een duidelijk beeld en bijbehorend oordeel over het boek? Het lezen van veel boekenblogs geven mij een gemengde maar goede indruk van een boek. Daar hoef ik niet persé een recensie uit de krant voor te lezen.

Boek niet gelezen

Bovendien tref ik maar al te vaak krantenrecensies aan waarbij ik zeker weet dat de recensent het boek niet gelezen heeft. Die twijfel heb ik niet bij het lezen van boekbesprekingen op blogs. Daarbij zijn ze dikwijls onconventioneel en geven een orginele kijk op het boek.

Het verschil tussen professioneel of normaal lezen, bestaat niet. Elke lezer is een lezer, waarom zou de ene lezer meer waard zijn dan de andere? Ik lees soms blogs met een originele kijk op boeken die ik niet in kranten tegenkom. Ze zijn voor mij waardevoller dan menig professionele kritiek. Goede kritiek draait niet om professionaliteit maar om de kritiek die gegeven wordt.

#50books

Dit is het antwoord op vraag 24 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief vanPeter PellenaarsMartha Pelkman heeft in 2014 het stokje overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.