Tagarchief: komrij

Het witte huis – #fietsvakantie

img_20160812_180157.jpgBij de laatste rotonde van het plaatsje Twello zie ik ineens de witte villa met het torentje. Hoe vaak zag ik dit grote huis vanuit de trein tussen Deventer en Apeldoorn. Nu rijden we er vlak langs. We moeten 3/4 van de rotonde nemen, maar ik kan het niet laten om even te stoppen en het huis te fotograferen.

Ergens heeft het gebouw iets van de villa waar Gerrit Komrij in Portugal woonde. Een statig 19e eeuws gebouw met prachtige halfronde bogen boven de ramen. De witte kleur geeft het huis nog iets extra’s.

De grote serre aan de zijkant van het huis en het bijzondere torentje aan de andere kant. Ik keek er altijd met verwondering naar als de trein erlangs reed. Voor mij het signaal dat ik uit Overijssel was, op weg naar het westen. En andersom dat ik de brug over de IJssel bij Deventer naderde.

img_20160812_180213.jpgOp de fiets ziet het gebouw er minstens zo mythisch uit als in de verbeelding op reis van en naar Almelo. Nu fietsen we erlangs en ik kijk over de mooie heg in de richting van dit bijzondere gebouw. De toren en het mooie lichthellend dak maken het extra mooi. Zeker ook omdat dit samen met de halfronde bogen boven de ramen verwijzingen zijn naar het 19e eeuwse huis van Gerrit Komrij. Zijn huis mist de toren, maar bezit veel overeenkomsten in mijn beleving.

Het gebouw hier aan de oostkant van Twello heet De witte brug, gebouwd in 1874 door een bankier uit Amsterdam. Later woonde de burgervader van Voorst in het gebouw. De grote villa geniet bekendheid in Twello als hotel en later het jongensinternaat. Nu zou er een advocatenpraktijk in gevestigd zijn, al zijn de berichten die ik daarover vind van een tijdje terug.

Doris is de hoek al om in de richting van de camping. We fietsen al de hele dag. De tocht over Flevoland, dwars door de Veluwe en nu rijden we van Apeldoorn naar Deventer. Bij deze stad zullen we gaan overnachten. Het is al avond en we voelen de kilometers in de benen. Nog een klein stukje naar de dijk en dan moet het daar ergens liggen.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Vakantieboeken – Wat moet je meenemen?

image

Buiten het feit dat ik nog helemaal niet (mijn) vakantie bezig ben en ik mij afvraag of ik in de vakantie meer lees dan daarbuiten. De vraag wat ik ga lezen in mijn vakantie is daarmee veel meer een vraag waar ik op dat moment zin in heb.

De dikke boeken waar veel mensen mee op de proppen komen, passen vaak helemaal niet in een vakantie. Je moet tot rust komen. Een dik boek suggereert dat je de rust al hebt, maar je gaat juist op vakantie om de rust te vinden. Teruggaan met een halfgelezen dik boek werkt daarom alleen maar op de zenuwen.

Ik zou adviseren ook wat dunnere exemplaren mee te nemen. Al zal het digitale leesboek de mogelijkheid geven op pad te gaan met een halve bibliotheek. Zo verdwijnt de selectie vooraf, maar bestaat ook het gevaar dat je tijdens je vakantie geen keuze kunt maken. Het e-book geeft een heel andere leeshouding. Eentje waaraan ik mij nog niet durf over te geven.

Daarom kan het geen kwaad een boek uit te kiezen dat je in een dagje of 2 à 3 uit kunt hebben. Ook kan het helpen een boek mee te nemen dat je al een keer gelezen hebt en dat je nog op je verlanglijstje hebt staan.

Neem ook wat mee dat aansluit bij de vakantiebestemming en vergeet niet een dichtbundeltje mee te nemen. Een dichtbundeltje is als een doosje bonbons. Je neemt er af en toe eentje en geniet daarvan.

Op mijn verlanglijstje voor deze zomer staat nog een boek van Paul Theroux. Ik lees van hem een paar boeken per jaar. Zo verover ik langzaam zijn hele oeuvre. Ik zou het misschien allemaal in één keer willen lezen, maar ik wil er juist van genieten.

Ook heb ik het voornemen eens een boek van Jacob van Lennep te gaan lezen. De historische roman Ferdinand Huyck vertelt over het Gooi. Een gevaarlijk stukje om te reizen in de 18e eeuw, de tijd waarin deze historische roman speelt. In die tijd zaten in het Gooi gevaarlijke bendes die reizigers beroofden.

Als ik dan nog wat tijd over heb, ga ik heerlijk een reisboek (her)lezen, een boek van Jack Kerouac voor de energie, een paar mooie essays van Gerrit Komrij en een dikke pil van André Brink. Ik ben erg nieuwsgierig naar zijn memoires Tweesprong. Er ligt dus genoeg in het bakje voornemens.

Benieuwd naar wat ik daadwerkelijk lees. Het zal wel weer wat anders zijn. Want nogmaals, het zijn plannen om boeken te lezen en die wisselen voortdurend.

#50books

Dit is het antwoord op vraag  24 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Na Martha Pelkman in 2014 heeft Peter het in 2015 weer overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.

Veiligheidsdienst

image

Er zijn niet veel romans die over de Binnenlandse Veiligheidsdienst gaan. De BVD krijgt over het geheel genomen niet zoveel aandacht. Soms besteedt een journalist er een vluchtige bijdrage aan in een tijdschrift, maar het onderwerp blijft meestal onbesproken.

Het lezen van interview met een oude bekende bracht Gerrit Komrij tot het schrijven van zijn laatste roman De loopjongen. In het interview kwam een oude studiegenoot aan het woord die vertelde dat hij geronseld was om voor de veiligheidsdienst spionage-activiteiten te doen. Een kleurloos type vond Komrij, maar hij vond het idee interessant genoeg dat hij er een roman over schreef.

Met de wetenschap dat hij niet lang meer te leven had, is het een vreemde prioriteit die hij stelde. Zeker ook omdat hij het voorrang gaf aan zijn laatste dichtbundel. Gerrit Komrij is niet een groot romanschrijver. Hij doet uitstekend research en laat het boek tot in detail kloppen, maar Gerrit Komrij weet zijn personages niet tot leven te wekken. Het blijft een verhaal dat de beleving en fantasie van de lezer niet weet te raken.

Hoe anders is het bij Leeuwenstrijd, Een familieroman van Thomas van Aalten. Hij behandelt hetzelfde onderwerp – en vele andere – over spionages, veiligheidsdiensten en infiltraties. Hij weet het onderwerp heel goed tot leven te wekken en plaatst het in een perspectief dat een diepere betekenis in het verhaal geeft.

Het gaat dan niet meer over de veiligheidsdienst, maar het stijgt daar ver bovenuit. Het gaat over verraad, familiebanden en wat dit met mensen doet. Thomas van Aalten weet het uit de historie te halen en het in het verhaal te passen.

Daarmee krijgt het een heel mooie positie in de roman en past naadloos in het verhaal. Hij heeft dat ontzettend mooi gedaan en slaagt in iets waarin Gerrit Komrij niet in geslaagd is. Namelijk: de historie tot leven wekken.

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn tweede bijdrage over Thomas van Aaltens roman Leeuwenstrijd, Een familieroman. We lezen dit boek vandaag bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Thomas van Aalten: Leeuwenstrijd, Een familieroman. Nieuw Amsterdam Uitgevers, 2014. 384 pagina’s. ISBN: 9789046816370 Prijs: € 19,95