Tagarchief: koga miyata

Rondje uitproberen (2) – Lepelaarplassen

image

Aan de andere kant zijn de Lepelaarplassen. De vogels naar wie de plassen vernoemd zijn, zijn allang verkast naar Afrika om daar te overwinteren. Voor ik de hut bereik laat ik mij onderweg weer afleiden door mooi mos. Op het water ligt een flinke laag kroos. Het geeft de bruine en grijze wereld ineens kleur.

image

In de observatiehut zijn zelfs een paar andere bezoekers binnen die meekijken naar de dieren. Het is rustig op de plas. Vlak voor ons een eend, verderop de reigers en aalscholvers. De hemel en de rietkragen geven de wereld hier prachtige kleuren. Wat is dit genieten.

image

En zo rij ik verder. Over het smalle pad waar de koeien grazen. Het fietspad ligt bezaaid met koeienvlaaien. De jonge pinken zijn erg nieuwsgierig en laten zich door de fietsers en hardlopers niet afleiden.

image

Verderop bij de natte graslanden vraag ik mij af hoe de hemel zo kan spiegelen in het water. Het lijkt of de wolken die ik veel verderop zie, minder ver weg spiegelen in het water. Het lijkt ook of er meer water ligt dan een paar maanden geleden. Ik zie vooral witte reigers, zwanen en ganzen.

image

De rietkragen aan weerszijden van het fietspad zijn licht gebogen. De wind heeft hier aardig huisgehouden en het riet naar achteren laten buigen. Ik moet bijna meteen denken aan de droom van Jozef waarin de korenschoven van zijn broers voor zijn korenschoof moesten buigen. De zon maakt het riet goudkleurig.

image

Het huis in de wijk Noorderplassen is eindelijk van buiten klaar. Lang staarde je de piepschuimen isolatie aan, maar nu kijkt een betonnen buitenmuur naar je. De vierkante blokkendozen verbazen mij nog steeds. Ik kan moeilijk wennen aan de nieuwste bouwmode. Het lage zonlicht maakt het gelukkig allemaal net iets mooier dan het is.

image

De constante bij dit alles is mijn fiets. Hij lijkt steeds beter te rijden. De tandwielen slaan niet meer over. Ik vind de juiste versnellingen en kan steeds beter schakelen. Zo brengt iedere trapbeweging mij niet alleen letterlijk vooruit. Ik voel me heel gelukkig met mijn fiets. We worden maatjes, dat weet ik zeker.

image

Lees het eerste gedeelte van mijn fietstocht door het Wilgenbos

Rondje uitproberen (1) – Wilgenbos

image

De nieuwe fiets moet ik uitproberen. Daarom rijd ik een heerlijk rondje door Almere. Zo’n Koga Miyata is wel een verrukking in vergelijking met mijn ingeruilde Giant. Alles rijdt op rolletjes. Een rondgang van de trappers lijkt je honderden meters vooruit te helpen.

image

Het is even wennen met het afstellen van de versnelling. Hij wil soms tegenwerken, dan mist hij de grip op het tandwiel. Het vraagt om wat zorgvuldigheid bij het schakelen. Pver het geheel genomen, rijdt de fiets lekker weg.

image

Daarom rijd ik een rondje door het Wilgenbos en langs de Lepelaarplassen. Een tochtje dat ik sinds het plukken van de bramen nietmeer gemaakt heb. Het zonnetje, de warme dag en het zachte briesje maken het bijna tot een voorjaarstochtje. Ik ben bijna verbaasd dat er nog geen knoppen uit de kale takken komen.

image

De versnelling is nog even wennen, net als dat de achterrem links zit en niet rechts zoals ik gewend ben bij mijn andere fiets. Ook is het nog even schakelen de juiste versnelling te zoeken. Ik ben geneigd de grote knop te gebruiken als ik zwaarder wil, terwijl het precies andersom werkt.

image

Het kale landschap van december is overal om mij heen. De bomenrijen zijn kale stokken geworden die naar de hemel wijzen. Je kunt tussen de bladerloze bomen kijken en een aardig eind de bossages in kijken. Het gras heeft zijn donkere kleur, waarbij het overtollige water voor de modderige delen zorgt. De donkere aarde lijkt soms boven het gras uit te groeien.

image

Veel mensen zijn op de been, maar zodra ik het Wilgenbos binnenrijd, zijn de massa’s verdwenen. Ik weet dat er voor mij iemand rent. Daarom houd ik even pas op de plaats en geniet van mijn moment. Zo lijkt het zelfs even dat ik helemaal alleen door het bos rijd. Geen tegenligger te zien.

image

Hetzelfde gebeurt iets verder bij het gemaal. De hardloper heb ik voor mij laten lopen. Het bruggetje is te mooi om niet even stil te staan. Net als iets verderop een prachtige boom die helemaal begroeid is met mos. Het mos verandert de hele structuur van het boompje.

image

Wordt vervolgd