Tagarchief: kauwbot

Afgesleten hoektanden – Sientje (26)

Bij de eerste medische inspectie viel het de dierenarts gelijk op. ‘Afgesleten hoektanden,’ zei hij. Ik vroeg hoe dat kon. ‘Waarschijnlijk veel spelen met een balletje,’ suggereerde hij. Maar dat bestond niet. Volgens de overlevering had ze haar 4 levensjaren voornamelijk in een schuur geleefd en was er nooit met Sientje gespeeld. ‘Ik weet het niet’, zei de dierenarts. ‘Ik ken de hond niet en zie alleen dat de hoektanden afgesleten zijn.’

Het antwoord op het raadsel vonden we niet. Sterker nog: Sientje hield helemaal niet van balletjes. We hadden bij die eerste aankoop in de dierenwinkel van Goor ook wat speeltjes gekocht. Een balletje, een trektouw, een beestje met een luide piep erin. Spulletjes waar elke hond gelijk mee aan het spelen slaat. Sientje niet. Zij liet alles roerloos liggen. Pakten wij iets op en gooiden het weg, dan keek ze ons hooguit met verbazing aan.

Spelen moet je leren. Dat oudere honden aan een touw trekken, komt omdat ze het spelen niet zijn verleerd. Bij Sientje kon je je afvragen of ze ooit spelen had geleerd. Vanaf haar geboorte leefde ze in de schuur van de fokker. Daar waren geen speeltjes.

Toen we haar kochten liepen we van de schuur waarin ze zat naar de auto. Ze trok in de achtertuin en dook met haar neus hard in de grond. In de richting van een boompje trok ze. Ik dacht dat het kwam omdat ze niet gewend was aan de riem te lopen. Maar volgens de fokker kwam het omdat er een botje van de huishond lag.

De liefde voor botten zat in haar hele lijf. Wanneer je haar een kauwbot in de vorm van een stuk samengeperst runderhuid neerlegde, ging ze het te lijf met groot enthousiasme. Het ding werd zorgvuldig uitgepeld als een banaan uit haar schil. De restjes runderhuid hingen in Sientjes pootjes en kleefden aan haar nagels. Het overgrote deel van het bot verdween in de maag. Ze stopte pas als het bot op was of als ze van uitputting neerviel.

Maar spelen met een balletje. Daar deed Sientje niet aan. Je kon weggooien wat je wilde, er achteraan rennen liet ze over aan de gooier. Een project met eten in de bal mislukte jammerlijk. Zeker ze was druk met de bal in de weer en accepteerde dat het ding van die rare knorgeluiden maakte. Verder drukte ze het ding voortdurend in een hoek bij de deur. Ze beukte de bal tegen de deur tot het laatste brokje uit het smalle gaatje viel. Daarna was je nog geruime tijd in de weer alle stukjes brok te achterhalen die verspreid achter meubels waren terechtgekomen. Dan jankte en drukte met haar neus zo lang door tot je het voor haar had gepakt.

Hoe die afgesleten hoektanden kwamen, wisten we niet. We konden het alleen maar raden. Ze zagen er van boven helemaal afgevlakt uit en staken zo nauwelijks hoger uit dan de rest van de voortanden. Zo vertelden we vaak – ook om het zielige verhaal compleet te maken – onze vermoedens bij deze vlakke hoektanden. Het leek wel of ze afgevijld waren met een ijzervijl of nagelvijl. Zo vertelden we het verhaal dat haar hoektanden vermoedelijk waren afgevijld. Dit om de jongen te beschermen voor beschadigingen. De lijn van Sientje was een showlijn en daarom hielden wij dat rare idee erop na.

Maar is dat een goede verklaring of een mooi verhaal? Hoe slijt een hond zijn hoektanden? Met botjes lukt dat niet. Aan de balletjes heeft het evenmin gelegen. En met andere dingen is ze ook nooit in de weer geweest. Daarom zochten we vergeefs naar een verklaring. Er is er eentje. Van de fokker van onze huidige honden hoorden we het verhaal van een vurige teckel die steeds aan een houten reling hing. Ze sprong dan op, hing aan het hout van de schutting en liet dan eindelijk los. Ze deed dit tientallen malen per dag. Op den duur sleten de hoektanden dusdanig af dat ze zich niet meer kon optrekken aan de schutting.

Mogelijk heeft Sientje in de periode opgesloten in de schuur ook aan het houten schot gehangen. De kennels werden gescheiden door houten schotten waarvan de bovenkanten er inderdaad afgesleten uitzagen. In haar drift naar buiten te breken, kan ze dit gedrag hebben vertoond. Het is een verklaring, maar of het een afdoende verklaring is, vraag ik mij af. Net zo min dat ik geloof dat ze vaak met balletjes zou hebben gespeeld. De verklaring van het hangen in het schot, is dan een stuk logischer.

Lees het vervolg: Loopse mijt »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief

Bones in Action

doris-pakt-bot-action-uitEen foto op facebook van een hond met een enorm bot lokt mij naar de Action. Het vijftig centimeter lange bot is voor vierenhalve euro te koop. Dat wil ik weleens zien: de teckels met zo’n enorm ding in de bek. In gedachten zie ik ze al rondlopen met de grote knokkels aan weerszijden. Overal tegenaan bonkend op hun weg door de kamer.

teun-en-saar-wachten-op-bones

Ze zijn er nog en ik besluit er twee mee te nemen. Voor elk één. Een mooie aankoop lijkt mij. De grote botten passen niet eens in mijn fietstas. Als ik nog een andere boodschap moet doen, neem ik ze maar mee de winkel in. ‘Deze heb ik al ergens anders gekocht’, zeg ik tegen het kassameisje. Ze kijkt vreemd op. ‘Die verkopen we hier niet eens’, antwoordt ze bijna verontwaardigd.

teuntje-met-bot-action

Thuisgekomen heb ik twee vrienden. Ze volgen mij bij elke stap die ik zet. Nog even wachten tot de rest er is. Dit levert een mooi schouwspel op om de anderen te onthouden. Dan volgt de ontknoping: de grote botten gaan uit het plastic en worden op een presenteerblaadje aangeboden. Wat een enorme dingen zijn dit zeg.

teun-eet-bot

De kleine hondjes vinden het meer dan een uitdaging. Hier verschijnt het lekkerste stukje buffelhuid dat ze maar kunnen wensen. Het enorme ding wordt gretig in ontvangst genomen. Onwennig lopen ze met de enorme stukken bot door de kamer. Elk in een eigen hoekje. Natuurlijk komt Saartje het bot van Teuntje halen. Ze kan het niet laten. Maar Teun weet behendig het botje van Saartje te pakken. Stuivertje wisselen.

saartje-eet-een-hap-uit-het-been

De uren en dagen erna worden in beslag genomen door de grote knekels die door het huis zwerven. Ze blokkeren de paden en de honden begroeten je met een enorm bot in de bek. Het lijkt wel of het bot groter is dan de hond. Het legendarische moment dat het enorme bot in tweeën valt. Natuurlijk is dat het bot van Teuntje dat Saartje afpakte. De grote knoken liggen overal. Als ze de kans krijgen, nemen ze hem mee op de bank of ze slepen de botten door het huis naar andere verboden plekken.

teuntje-met-action-bone