Tagarchief: kat

Kopjes geven – Sientje (43)

Sientje had niet veel belangstelling voor andere dieren. Wat hier de oorzaak van was, wisten we niet. Heel soms gebeurde het. Zoals bij een vriendin in Leiden. Ze werd helemaal wild van haar konijntje. Ze kreeg geen genoeg van de bak waarin het diertje zat. Het konijn lag te rillen in haar hok.

Sientje vond het konijntje erg interessant. Wat zou ze doen als we het konijn los lieten? Daar hadden we geen idee van. We hebben het maar niet getest. Voor hetzelfde geld kreeg ze ineens last van haar jachtinstinct.

Griep

Nog zo’n gebeurtenis waar we versteld van stonden. Misschien was het een koortsdroom. We hadden haar nog niet zo heel lang. Ik was naar Almelo gegaan met een flinke griep. Thuis in Leiden hield ik het niet uit, daarom was ik maar naar Inge gegaan. Vrijwel op hetzelfde moment kwam Inge thuis met dezelfde griep. Zo lagen we naast elkaar in bed met een flinke koorts. De koorts liep hoog op bij ons allebei. We hielden een wedstrijdje. Degene met de hoogste koorts mocht blijven liggen, de ander moest met Sientje lopen.

Zo liep Inge met Sientje, want de thermometer wees bij haar een halve graad lager aan dan bij mij. Ze liep het bermuda-rondje, want ze voelde zich heel beroerd. Zo kwam ze langs het grasveldje voor de oude Ambachtsschool en ging meteen weer terug. Op het grind voor de school zat poeslief een poes. Inge passeerde met Sientje. Sientje kwispelde en liep op de kat af. Inge vreesde het ergste. Maar de poes was blijkbaar honden gewend en gaf Sientje zelfs kopjes.

Kopjes geven

Het was een schattig gezicht en Sientje genoot van de aandacht. We waren dit helemaal niet van haar gewend. Zeker ook omdat ze zo gelaten de poes kopjes liet geven en zelf heel rustig bleef. Geen opwinding of onrust, maar een ontmoeting zoals katten onder elkaar doen. Het bevestigde onze stelling dat Sientje een halve kat was. Gek op de zon en kalm als ze een kat zag.

Inge vertelde het verhaal toen ze rillend van de koorts weer naast me in bed kroop. Ik was stiekem jaloers dat ik niet met Sientje was gaan lopen. De dagen erna zochten we tevergeefs bij het lopen naar de kat. Hij zat er niet meer en hij heeft er nooit meer gezeten. Het bleef bij deze eenmalige belevenis.

Helaas. Ik had het graag gezien hoe innig een hond en een kat kunnen zijn. Zeker ook omdat Sientje zo weinig om andere dieren gaf. Het zou niet alleen haar zelfvertrouwen een duwtje in de rug geven, maar ook ons vertrouwen in haar.

Lees het vervolg: Teckel en peuter, een maatschap »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief

Denkbeeldige kat

image

Hoofdpersoon en ik-verteller Benjamin Constable denkt in De drie levens van Tomomi Ishikawa dat zijn vriendin Tomomi Ishikawa zelfmoord heeft gepleegd. In zijn gedachten is zij dood. Zelf trekt hij gedurende het verhaal op met een denkbeeldige kat. Het dier vergezelt hem bij belangrijke momenten en helpt hem bij de zoektocht naar de verhalen van zijn vriendin Tomomi of Vlinder.

In New York wordt Ben Constable geholpen door Beatrice. Hij vertelt haar van zijn kat die niet uitsluitend door de wetten der natuur wordt geregeerd. Het is een denkbeeldige kat en niemand weet ervan.

‘Hij is niet echt van mij. Hij komt af en toe aanzetten en blijft dan een poosje rondhangen.’ (166)

De kat speelt al vanaf het begin van het verhaal een rol. Hij druppelt geleidelijk het verhaal in en laat zich – als een echte kat – niet echt inpalmen door de lezer. Hij is alweer verdwenen voor hij goed in beeld is.

De kat met de veelzegggende naam Kat geeft de ik-verteller wel iedere keer net dat ene zetje dat hij nodig heeft. Zo loopt hij voorop om het huis van Tomomi in te lopen en bij het einde leidt hij Benjamin Constable door de onderaardse gangen van Parijs.

Bij het metrostation laat hij hem in de steek om pas veel later weer op te duiken op precies dezelfde plek:

Kat dook op en gaf kopjes tegen mijn scheenbeen, waarna hij op de vloer, half over mijn tenen, ging liggen slapen. Het was fijn hem te zien. (300)

Zo vormt Kat de leidraad door het verhaal. En leidt niet alleen de verteller, maar ook de lezer. Een trooster en redder tegelijk. Een een verteller, want de fantasie overwint uiteindelijk altijd.

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn tweede bijdrage over De drie levens van Tomomi Ishikawa van Benjamin Constable (vert. Tjadine Stheeman) bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nlLees de bijdragen van anderen in de reacties.

Lees ook de andere vier blogs over dit boeiende boek: