Tagarchief: jacques vriens

Lees je nog wel eens een kinderboek? – #50books vraag 41

img_20161009_091827.jpgHet is kinderboekenweek. Hier in huis leven kinderboeken al jaren. Inge is er verzot op en Doris leest met haar leeftijd mee. Begonnen we met Het ei van Dick Bruna, nu zit ze op de bank met Achtste-groepers huilen niet van Jacques Vriens. Ze wil morgen een fragment uit dit boek voorlezen bij de voorleeswedstrijd op school.

Ik lees de kinderboeken die ik als kind las eigenlijk nooit. Ik heb weleens overwogen om de zeevaartboeken van K. Norel eens te herlezen of Snuf de hond. Ik heb het niet gedaan. Niet omdat ik er geen zin in heb, ik ben bang dat de verhalen mij tegen zullen vallen. Ik heb me eens aan een fragment van W.G. van der Hulst gewaagd. Dat leverde vooral frustratie op. Wat een vreselijke stijl zeg. Dat ik vroeger om die boeken huilde. Ik kan het me niet meer voorstellen.

Wel heb ik een groot deel van mijn kindertijd ingehaald met het voorlezen aan Doris. De boeken van Jacques Vriens die ik niet kende, maar ook Tonke Dragt en natuurlijk Paul Biegel. De verhalen van Willem Wilmink waren ook om van te genieten. Net als de spannende serie van Harry Potter.

Daarom staat vandaag de boekenvraag in het teken van de kinderboekenweek:
Lees je nog weleens kinderboeken? En waarom wel of niet?

Ik ben heel benieuwd hoe jij het ervaart om oude kinderboeken te herlezen. Is het een feest der herkenning of verbaas je je over de stijl en opbouw?

Zoals elke week ben ik weer heel nieuwsgierig naar de antwoorden.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Beginnen bij het einde

doris_en_jacques_vriensBeginnen bij het einde. Voor kinderboekschrijver Jacques Vriens is dat het geheim van zijn schrijverschap. Door te weten hoe zijn verhaal eindigt, lukt het hem om een verhaal af te maken. Anders blijft hij ronddolen omdat hij geen einde heeft. Ik leerde het gisteren van de schrijver bij zijn voorstelling Hoe verzint-ie het toch allemaal? in de nieuwe bibliotheek van Almere

Ze zijn allebei een groot liefhebber van Jacques Vriens. Zij en zij. Inge volgt hem al jaren, heeft de boekenkast volstaan met de boeken voor oudere kinderen. Doris volgt haar en leest zijn oeuvre sneller dan haar moeder.

Ze verslindt de boeken van Jacques Vriens. Na Meester Jaap leest ze De bende van de Korenwolf en het eerste deel van de nieuwe serie het Kattenpleintje is al uit.

Daarom wist Inge het wel toen ze voorbij zag komen dat Jacquens Vriens zijn voorstelling zou geven in de bibliotheek. De kaartjes waren snel gekocht en zondag was het zover: we gingen naar de voorstelling.

image

Het is een boeiende voorstelling waarbij Jacques Vriens het persoonlijk verhaal over zijn schrijverschap afwisselt met fragmenten uit zijn boeken. Soms is het iets teveel reclame voor zijn eigen werk, maar hij brengt er een leuke kwinkslag in.

Verder kan hij prachtig voorlezen uit zijn verhalen. Ook speelt hij met het ‘scherm’ achter hem met onder andere een interview met zijn alter ego Meester Jaap. Het is erg vermakelijk en hij praat grappig met zichzelf.

Een mooi programma, waarbij ik vooral veel leerde over die ene opmerking die Jacques Vriens maakt in de voorstelling. Hij vertelt daar dat hij altijd moeite had om een einde van een verhaal te krijgen. Hij begon aan een verhaal, maar komt niet tot een einde.

image

Nu lost hij het op door te beginnen met het einde van het verhaal. Dan weet je bij het schrijven waar je naartoe werkt. Het helpt om je verhaal te kunnen vertellen, stelt hij. Het is zeker een goede tip. Ik worstel ook altijd met het einde. Als je het einde de das om hebt gedaan, kun je pas goed beginnen.

Volgens Jacques Vriens helpt dit advies hem nog altijd. Hij doet het bij al zijn verhalen. Al kan het einde tijdens het schrijven best veranderen, het geeft hem voldoende houvast het verhaal te vertellen. Een advies dat ik best kan opvolgen.

De foto na afloop met Jacques Vriens was voor Doris natuurlijk het hoogtepunt. Net als dat hij haar zoomlink droeg waardoor ze de voorstelling goed meekreeg. De apparatuur helpt haar onwijs goed. Zo heeft ze echt kunnen genieten van de voorstelling.

Voorlezen – #50books

image

Ik lees haar elke avond voor. Ze was nog geen twee jaar oud toen ik begon. Prentenboekjes en later Jip en Janneke. Een beetje te klein nog. Maar ze luisterde en ik las haar de verhalen voor die mij destijds waren voorgelezen. Bij Sinterklaas, als ze verdwalen, als Takkie weg is en als ze het paasbrood in het zand laten liggen.

Mijn moeder las voor. Op een bepaald moment is ze gestopt. Wanneer dat was, weet ik niet meer. De anderen kregen dezelfde verhalen en gingen op een andere tijd naar bed. Ik denk dat het vanzelf stopte.

Ik ging zelf lezen, voor het slapen gaan las ik Pinkeltje, de Kameleon en Snuf de Hond. Het voorlezen kwam later toen ik oppaste. Daar mocht ik Otje voorlezen. Ze waren erg enthousiast over mijn immitatie van Kwark de kraai.

Ik lees nog steeds voor. Nu liggen de boeken van Jacques Vriens op mijn schoot. Ze vindt het erg leuk. Ik vind het ook fantastisch om te doen. Voorlezen is ook leuk. Ik wil nog graag meer boeken lezen die ik zelf niet ken. Zo hoop ik binnenkort aan Tonke Dragt te beginnen op aanraden van mijn blogvriend Jacob Jan. Ook liggen er nog mooie boeken van Willem Wilmink.

Laatst vroeg ik aan Inge wanneer je eigenlijk ophoudt met voorlezen. ‘Tot jullie het allebei niet meer leuk vinden’, zei ze. Dat lijkt mij een mooi moment en voorlopig is het nog niet zover.

Wist je trouwens dat ik al een keer een #WOT over voorlezen schreef? Het ging per ongeluk ik las de blog van Peter en begon enthousiast te schrijven. Zonder dat ik echt goed gekeken had naar de eigenlijke vraag over poëzie. Die vraag moet nog steeds beantwoord worden.

#50books

Dit is het antwoord op vraag 7 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief vanPeter PellenaarsMartha Pelkman heeft in 2014 het stokje overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject. 

Voorlezen en opvoeden – #WOT

doris-leest-voor-op-voorleeswedstrijd-schoolVoorlezen hoort bij de opvoeding. Ik lees Doris al voor toen ze nauwelijks een boek kon vasthouden. Nu leest ze zelf, maar ik lees nog elke avond een verhaal voor. Deze weken lees ik de belevenissen van Meester Jaap voor in zijn klas.

Voorleeswedstrijd

In de klas won ze deze week samen met een klasgenote de voorleeswedstrijd. Vanmiddag mocht ze de strijd aangaan met de kinderen uit de andere groepen 5 en 6 van de school. De kinderboekenweek kreeg zo een extra dimensie voor haar en haar klasgenootjes.

Ik mocht erbij zijn. Doris las haar verhaal voor. ‘Meester Jaap eet een plant’ van Jacques Vriens. Een leuk verhaal over Johan die de verleden tijd niet snapt. Aan de hand van een toneelstukje maakt hij kennis met het verschil tussen de tegenwoordige en verleden tijd.

Flink geoefend

Ze had flink geoefend de afgelopen weken. Vanmiddag las ze het erg mooi voor, zonder fouten, met mooie accenten. En in een goed rustig tempo. Ik voelde mij ontzettend trots en filmde het optreden met mijn fototoestel. Het optreden ontroerde mij. Ik kon mijn tranen nauwelijks bedwingen.

Voor mij was ze de prijswinnaar. Natuurlijk ben je als ouder bevooroordeeld. Ik hoorde de anderen en vond hen beduidend minder goed. De jury van vier kinderen en de conciërge waren een andere mening toebedeeld.

Dat kon mij en Doris niet meer het bijzondere optreden afnemen. ‘Volgend jaar ga ik het weer proberen’, zei ze terwijl ze op het bankje zat.