Tagarchief: inge

Te koop: zeer lieve teckel – Sientje (3)

Een week later op zaterdag. Ik had de avond ervoor tot laat gewerkt. Met de eerste trein was ik de volgende morgen vertrokken naar Almelo. Ze haalde me van het station op. Op weg naar huis haalden we meteen de boodschappen. We namen ook een krantje mee. Een Twentsche Courant Tubantia. Dé krant van Twente. Zo kon ik kijken naar personeelsadvertenties voor een baantje in de buurt.

Alvast solliciteren voor als ik binnenkort afgestudeerd was. Het zou niet lang meer duren. Ik was al beland in het laatste deel van de afstudeerscriptie. Het was dan wel handig als ik aan de slag kon. Ik had net een baan in de dak- en thuislozenzorg in Leiden en beloofd zeker een jaar te blijven. Maar de verliefdheid kriebelde aangenaam. Beloftes vergeet je dan snel… Maar ik wilde wel een baan hebben daar in het verre oosten. En die lagen niet voor het oprapen.

We zaten op de bank. Boodschappen in de koelkast. Ik opende de krant en ging de advertenties af. Ze zochten een heftruckchauffeur, een puntlasser en een administrateur. Geen beroepen die aansloten bij mijn studie Nederlands. Daarom dwaalde mijn blik naar het lemma ‘dieren’.

Zeer lieve teckel

Mijn oog viel stil bij een tekst die wel aansloot bij onze verlangens: ‘Gezocht goed tehuis voor zeer lieve teckel.’ Er stond een telefoonnummer bij en de prijs: 100 euro. Dat was in Goor, zag Inge aan het netnummer. ‘Zullen we bellen voor meer informatie?’ We keken elkaar aan. De vlinders fladderden tussen ons in. Ja dat wilden wij! En 100 euro was niet veel voor een teckel. Een koopje.

Het was de derde zaterdag van januari 2002. Op nieuwjaarsdag waren we naar het pinautomaat bij de Plus supermarkt gegaan. Daar pinden we onze eerste euro’s. ‘Hoeveel zullen we pinnen?’ vroeg ik. ‘Laten we maar 100 euro pinnen’, zei ze. We kregen allemaal nieuwe briefjes in onze handen, want de banken gaven die eerste dagen veel klein geld. Die avond bij het nieuws verscheen minister Zalm met een brede grijns op zijn gezicht. Om middernacht had hij het eerst de eurobriefjes uit de flappentap gehaald.

Niet over 1 nacht ijs

Maar we wilden niet over 1 nacht ijs bij de aankoop van een hondje. Daarom probeerden we een lijstje met vragen te formuleren. Want je moet wel wat meer weten dan hoe oud het dier is. Ook waarom hij weg moet en of er problemen speelden. Je moest niet zomaar een hond in huis nemen. Als het een rasteckel was, vroegen ze niet veel voor deze teckel. We zochten naar vragen en schreven ze op een briefje. Inge belde.

Ze sprak met de fokker van ruwhaar teckels. Hij woonde in het centrum van Goor. Openlijk vertelde de fokker over deze niet-opgevoede hond. Ze is niet zindelijk. Ze is niet in huis opgegroeid. Ik heb haar gebruikt om mee te fokken. Ze is uit de showlijn. Een ruwhaar, standaard teckel, wildkleur. Je krijgt er de stamboom bij. Hij wilde 100 euro hebben voor het hondje. En ja, het was een ontzettend lieve hond. We konden gerust langskomen om haar te zien?

Kijken is kopen

Inge keek me aan. Als we zouden gaan kijken, waren we overstag. Dat wist ik uit ervaring. Zo waren wij thuis ook onze hond Blekkie gekomen. Maar ik knikte. Over 2 uurtjes zouden we komen. Eerst lunchen. Tot die tijd konden we goed nadenken over de hond. Inge legde de hoorn op de haak van de telefoon. We trilden van opwinding. Het was zover besefte ik. Kijken is bij een hond kopen. Ik kende Inge net en we kochten samen een hondje: een ruwhaar teckel.

Lees het volgende deel: Roze bril »

Paleis Het Loo

20140814_142310Ik geloof niet zo in jubilea. Het is maar een getalletje dat op een nul of een vijf eindigt en zegt niks over wat je hebt bereikt. Met ademen en de boel over je heen laten komen, gebeurt het ook. Ik wil er liever niet te lang bij stilstaan, het vertelt meer over de vergankelijkheid van dingen dan ik zou willen. Ik sta liever stil bij het hier en nu dan terug te blikken.

20140814_142109Toch betrap ik mij erop dat ik vaak nadenk over de tien jaar die ik dit jaar met Inge getrouwd ben. Zodoende wilde ik graag naar Paleis Het Loo, de plek waar ik het eerste afspraakje met haar had op 9 september 2001. Drie jaar later trouwden we op de dag waarop we elkaar voor het eerst ontmoetten.

20140814_151341Gisteren bezochten we Het Loo. Nooit kunnen vermoeden dat ik daar dertien jaar later weer zou rondlopen met haar en ons kind. Doris keek haar ogen uit, ze genoot van de karpers die naar haar toe zwommen. Ik dacht daar onder de colonnade aan. We zaten daar dertien jaar terug ook en nu genoten we van ons ijsje.

20140814_134104Ik herinnerde me weinig meer van het interieur. Wel van de loofgang en de schitterende tuin. Zo lopend over het knarsende grind, genoot ik van het kletterende water en de rust. Het was in de tuin misschien net zo druk als binnen, maar de ruimte filterde de mensen. Het viel mij niet eens op.

20140814_150756En daar genietend van de rust besefte ik dat ik nu veel meer rust in mij heb dan dertien jaar eerder. Ik nam de tijd om te genieten en te luisteren naar de stilte en mijzelf. Precies de dingen die ik dertien jaar terug zocht en nu gevonden heb. En zij zijn er dankzij haar.

20140814_153227

Dingetje – #WOT

image

Ik leerde een meisje kennen via een datingsite. Het was in de tijd dat je je schaamde om via internet met iemand van het andere geslacht in contact te komen. Het eerste contact verliep via de site, maar daarna ging het verder via de e-mail. Het meisje in kwestie had een rare naam in haar e-mailadres en eigenlijk vertrouwde ik het niet zo: 02dingetje.

Ik vroeg haar naar het verhaal achter het e-mailadres. Want ik dacht: of dit is een goed verhaal of ik word besodemieterd. Als je iemands naam niet weet, dan heb je het over ‘Dingetje’. Als mijn moeder niet op de naam van iemand komt, heeft ze het over Dingetje van Hoe-heet-het. Maar in je mailadres?

Ze begon het tweede mailtje gelijk met het antwoord: ‘Het e-mailadres heb ik ontleend aan mijn eerste naam, Dingena en mijn geboortedag, 2 januari. En ik vond het wel grappig klinken.’

Het was haar naam. Nee, ze hield me niet voor de gek, ze heette Dingena en dat had ze vergemakkelijkt tot Dingetje. De 02 had te maken met haar geboortedatum. Ik hoefde nergens bang voor te zijn.

Ik werd al heel snel gek op die naam en op het meisje van die naam. Zo gek dat ik daarmee getrouwd ben en samen een kind heb. En je raad het al: Doris heeft ook in haar doopnaam die mooie naam meegekregen: Dingena. Het staat achter de namen van twee andere vrouwen die belangrijk in ons leven zijn: mijn moeder en haar moeder.

Lees ook de andere #WOT over Dingus

Dingus – #WOT

image
Een geheugen als een…

Ik heb het nooit over Dingus. Ik kan altijd overal opkomen en als ik ergens niet op kan komen, heb ik het over ‘hoe-heet-het’. Meestal kom ik er dan wel op. En als ik er niet op kom, is het pech hebben. Dingus is meer voor mij een ding waarvan ik de naam niet wil weten.

Herman Finkers heeft een geweldige act in zijn show De zon gaat zinloos onder, want morgen moet ze toch weer op over een slecht geheugen. ‘Ik heb een geheugen als een, ik heb een geheugen als een…’ ‘Zo’n ding met gaatjes.’

Ik maakte het grapje vaak bij mensen, maar niemand begreep hem. Dan zei ik ‘Ik heb een geheugen als.’ En dan herhaalde ik het en gingen anderen het voor mij invullen. Bij mijn eerste date met mijn Dingetje, maakte ik het grapje van Finkers. En Inge zei heel mooi. ‘Zo’n ding met gaatjes.’

En toen wist ik het: deze vrouw hoort bij mij.

Lezen in de vakantie – #50books

image

Natuurlijk lees ik in de vakantie. Of ik meer lees dan anders, ligt aan de vakantie en aan de innerlijke rust. Vorig jaar was ik een dagje vrij op camping De ruimte bij Dronten. Daar genoot ik van het dagje zon en van De kus van Jan Wolkers.

De kus

De kus is een prachtig verhaal over een militair die gevochten heeft bij de politionele acties en naar Indonesië gaat met een groepsreis. Het boek viel al in een cyclus aan boeken die ik aan het lezen was. Ik las de hele dag door terwijl Doris op de camping speelde. Het boek was dezelfde dag uit.

In aanloop voor deze vakantie was ik al druk aan het lezen in de reisverhalen en treinverhalen van Paul Theroux. Na De oude Patagonië Expres volgende Het drijvende koninkrijk en China, per trein. Van deze boeken wil ik ook treffende blogs schrijven. Dat vermindert de schrijftijd voor andere stukken.

Ook omdat ik deze vakantie thuisbleef en andere dingen deed. En je kunt niet alles. Ook las ik andere boeken, zoals De man met de witte das van Godfried Bomans en delen uit Nescio’s Natuurdagboek.

Kinderjaren van Jezus

Dan wachten er twee boeken al langere tijd om gelezen te worden. Het eerste boek is Coetzees De kinderjaren van Jezus. Ik wil dit bespreken voor het Zuid-Afrikaanse Litnet. Het lezen van dit boek komt maar niet van de grond. Het lag al in mijn voornemen om het voor de reeks Theroux-boeken te gaan lezen. Ik kom niet in het verhaal, ook omdat het misging met de bezorging van het boek. Het werd nooit bezorgd door meneer PTT-post. Zodoende leen ik het boek nu van de bibliotheek.

De afvallige

Het tweede boek dat ik ook voor Litnet wil lezen, is Jan van Akens laatste historische roman De afvallige. Het laatste boek is een dikke pil die goed gelezen kan worden tijdens een vakantie. De afvallige ligt er als een begeerlijk snoepje.

image

Ik las Jan van Akens Valse Dageraad terwijl ik door Oost-Nederland fietste in 2001. Na die vakantie leerde ik een meisje uit Almelo kennen. Ik droeg het boek in Apeldoorn in mijn hand als herkenningsteken bij ons eerste afspraakje op 9 september 2001.

Misschien dat ik er daarom ook nog niet aan durf te beginnen. Het ziet er net zo veelbelovend uit als dat andere boek van Jan van Aken. Gelukkig is een boek oneindig houdbaar en dat kun je van het heerlijke chocolaatje dat ik maar niet durfde opeten, niet zeggen.

image

Dit is het antwoord op vraag 29 van het blogproject #50books van Petepel. Voor een overzicht van mijn antwoorden op Peters vragen: #50books.

Pas op schietende kabouters

image
Zie jij schietende kabouters?

We kochten vrijdag alvast het verjaardagscadeautje voor Inge: een set oorbellen. Het was erg druk in de stad. Overal krioelden de mensen. Deels van verveling temidden van al die vrije dagen. Deels om nog snel een cadeau te kopen. Of om iets op te lossen.

Ik had de voorbeeld-bellen in mijn portemonnee zitten. Eentje voor de grootte, eentje voor de sluiting. De eerste juwelier kon ons niet helpen. Op naar de tweede. Een vrouw voor ons, toonde een gouden zakhorloge in een doosje. ‘Ik weet niet wat hij waard is’, zei de juwelier tegen haar. ‘Dan kunt u beter naar de juwelier van het doosje.’ Op het doosje prijkte de naam van de juwelier waar wij net vandaan kwamen.

We konden niet het juiste setje vinden. ‘Het is ook een lastige sluiting voor dit formaat’, gaf de juwelier als reden. Doris tuurde in het doosje dat ze voor ons openhield. ‘Maar deze, die is mooi.’ De vrouw haalde ze eruit. De sluiting was iets anders dan gewenst, maar goed. ‘Ja doe die maar.’ De juwelier gaf de prijs en ik betaalde. ‘Is het voor een cadeautje.’ We knikten.

Daarna even een oliebol eten. De eerste van het jaar. Of eigenlijk de eerste van deze Oud en Nieuw. Het was een vette bol, die als een blok in de maag viel. ‘Waar moet ik het cadeautje verstoppen?’ vroeg Doris. Ik ging in gedachten alle lades in huis af. ‘Je kunt hem wel in je sokkenlade leggen’, zei ik. ‘Daar komt mama nooit.’

We kwamen thuis. ‘Niet kijken mama’, riep Doris terwijl ze in de richting van de trap holde met het cadeau. Ze verdween naar boven en stopte het geschenk voor de verjaardag in de lade. Later vroeg ze nog of mama echt niet in de la gaat kijken. ‘Welnee’, zei ik. ‘En wat ziet ze dan liggen? Niks bijzonders toch?’

De volgende morgen kroop ze bij het krieken van de dag tussen ons in. Altijd even lekker nadutten bij papa en mama. Ik verliet de sponde al snel om met de honden te gaan lopen. ‘Mama’, zei ze tegen Inge. ‘Je moet niet in mijn sokkenla kijken.’ Inge vroeg waarom. ‘Nou, er zitten kabouters in en die kunnen schieten als je kijkt.’

Inge liet het er niet bij zitten. ‘Maar wat doen ze dan bij jou?’ ‘Mij doen ze niks. Mij kennen ze. Je moet in elk geval niet kijken tot woensdag.’ ‘Waarom tot woensdag?’ ‘Dan gaan ze verhuizen.’

Ze zijn vanmorgen verhuisd en lieten een prachtig cadeautje achter.