Tagarchief: hendrik groen

Schrijft Hendrik Groen een roman?

image

In zijn tweede dagboek doet Hendrik Groen een belofte voor het volgende jaar. Nog 3 weken en dan zit het jaar erop, dan heeft hij weer een vol jaar geschreven. Gymnastiek voor de geest, noemt de 85-jarige Amsterdammer het.

Wie schrijft, blijft. Dat geldt voor Hendrik Groen letterlijk. Het houdt de geest soepel en zo blijven de hersenen in beweging. Niet-schrijven zou aftakeling betekenen. Daarom heeft hij voor 2016 een nieuw doel gesteld:

[I]k ga in januari aan een roman beginnen. Ik heb tot nog toe alleen nog maar bedacht dat mijn boek zal gaan over twee oudere mannnen. Oude mannen zijn nou eenmaal mijn specialiteit. Ze zullen onontkoombaar een beetje op Evert en Hendrik lijken. (351)

Iets anders dan een nieuw dagboek. Dit dagboek bevat minstens de hilariteit als het vorige maar om nu elk jaar een nieuw melig dagboek van Hendrik Groen door te ploegen, is waarschijnlijk iets te heftig voor de lezer.

In het voornemen voor het schrijven van een roman, schuilt een mooie belofte: een roman van Hendrik Groen. Het sluit perfect aan bij de 2 reeds verschenen dagboeken. Ik zie er heel erg naar uit. Net als Hendrik zelf al beloofd aan het eind van de dagboekaantekening op maandag 7 december:

Ik krijg er zin in.

Nou ik zeker ook! Ik hoop dat Hendrik Groen inderdaad dit jaar aan het schrijven is gegaan. Een roman. Wat klinkt dat goed.

Hendrik Groen: Zolang er leven is, Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. Amsterdam: Meulenhoff, 2016. ISBN: 978 90 290 9076 6. 376 pagina’s. Prijs: € 19,99. Bestel

Veel lachen

image

De typering van de ouderen maakt ook het 2e dagboek van Hendrik Groen tot een boek dat je met heel veel lachen en soms een kleine traan leest. In Zolang er leven is weet de bewoner van het bejaardentehuis in Amsterdam Noord heel treffend zijn medebewoners te beschrijven.

Dat hij hiermee alle soorten ouderen typeert, lijkt mooi meegeenomen, maar is vooral het feest der herkenning voor de lezer. Hendrik Groen weet feilloos elke situatie in het bejaardentehuis te benoemen en vertelt er op een bijna afstandelijke manier over.

Hij kan dit doen omdat hij zichzelf niet spaart. Soms is hij zelf die norse, momperende bejaarde die hij opvoert in zijn dagboek. Het geeft niks. Iedere oudere kan zo’n dag hebben. Een jongere zelfs.

Juist de stereotype oudere die mopperend door het leven gaat en geen enkel vreugdevol moment lijkt te hebben, is het doelwit in zijn boek. En er zijn er heel veel van. Ze lijken wel allemaal geconcentreerd te zitten in het bejaardentehuis van Hendrik Groen.

Je wordt bijna blij als hij bericht dat een knorrende medebewoners is overleden. Het lijkt wel of je de zucht van verlichting door het hele huis hoort gaan.

De schattige momenten volgen bijna terloops. Zoals bij de latijd tevreden mevrouw Hoensbroek waarover Hendrik Groen het volgende opmerkt:

Zij heeft ooit een poging gedaan om het deel van haar AOW dat ze overhield aan het eind van de maand, terug te geven aan de uitkerende instantie door twee briefjes van twintig in een enveloppe te doen en op te sturen. Daar raakte het ambtelijke apparaat helemaal van in de war. Het heeft maanden geduurd voor die veertig euro weer bij mevrouw Hoensbroek op de bankrekening stond. De hele operatie moet honderden euro’s hebben gekost. (128/9)

Een heerlijk voorbeeld uit de werkelijkheid die zo gebeurt kan zijn. Niet dat ik zelf zo iemand ken, maar ik kan mij goed voorstellen dat er ouderen zijn die geld over houden en dat terug willen sturen. Dat dit het ambtelijk apparaat van de kaart brengt, is eerder een gegeven dan fantasie.

En dan heb ik nog helemaal niks over het echte verhaal verklapt…

Hendrik Groen: Zolang er leven is, Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. Amsterdam: Meulenhoff, 2016. ISBN: 978 90 290 9076 6. 376 pagina’s. Prijs: € 19,99. Bestel

Kunstfruit

image

Zo’n motief dat bijna stiekem binnendruppelt, zonder dat je het echt in de gaten hebt. Het is het raadsel van het fruit dat plotseling overal opduikt in het bejaardentehuis waar Hendrik Groen woont.

In zijn 2e dagboek Zolang er leven is schrijft hij over mandarijntjes, appels en bananen die worden gevonden door bewoners. Het verontrust de bewoners. Wie of wat zou erachter zitten? Een verwarde bewoner of is het de voorbode van een naderend onheil.

Het fruit wordt exotischer met een ananas en kiwi. Het personeel houdt het allemaal wat nauwlettender in de gaten, maar komt nog altijd niets op het spoor. Het fruit wordt niet meer opgemerkt, tot ineens een paar dagen later Hendrik Groen schrijft dat een nieuwe bewoner opstaat in een goedgevulde eetzaal. Het is mevrouw Lacroix die haar keel schraapt:

‘Zoals iedereen hier wel weet, ben ik performancekunstenaar.’ Gemurmel om haar heen. Velen hadden geen idee wat dat was. ‘Ik heb als zodanig de afgelopen twee weken een performance gegeven door op verschillende plaatsen fruit achter te laten. Als teken van vervreemding. En om te laten zien dat geven belangrijker is dan ontvangen. En omdat het gezond is.’ (31)

Verontwaardiging alom en een flinke commotie. Zo groot dat sommige bewoners het koekje bij de thee vergeten op te eten.

Kenmerkend voor de Hendrik Groen van het eerste dagboek (over 2014). Het fruit komt bijna terloops in de belevenissen in het bejaardetehuis binnengewandeld. Het verandert in een verhaallijn, waarvan de uitkomst even verrassend als vanzelfsprekend is.

Het is de alledaagsheid en de herkenbaarheid hiervan, dat het dagboek van Hendrik Groen zo leuk om te lezen maakt.

Hendrik Groen: Zolang er leven is, Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. Amsterdam: Meulenhoff, 2016. ISBN: 978 90 290 9076 6. 376 pagina’s. Prijs: € 19,99. Bestel

Hendrik Groen

image

Na het eerste dagboek van Hendrik Groen Pogingen iets van het leven te maken is er een tweede uitgekomen. In Zolang er leven is vertelt de olijke Amsterdammer Hendrik Groen hoe het hem verder vergaat in het bejaardentehuis.

Samen met zijn vrienden van Omanido, de oud-maar-niet-dood-club, beleeft hij allerlei avonturen in het bejaardentehuis in Amsterdam-Noord. Zoals het bij Hendrik Groen hoort, gebeurt dat vooraf met een waarschuwing: volgens de statistieken haalt iemand van 85 jaar oud, 80 % kans dat hij het jaar niet haalt.

Ik ga mijn best doen, maar dus niet zeuren als het dagboek, waar ik morgen mee begin, het eind van het jaar niet haalt. Een kans van 1 op 5. (5)

Ik doe mijn best, maar ik beloof niks, is wat hij hier zegt. Het kenmerkt zijn stijl. Hij neemt het leven zoals het komt, al stelt hij zelf zijn levensstandaard bij.

Zo had hij bijvoorbeeld verwacht dat het leven ondragelijk zou worden op het moment dat hij een luier zou moeten dragen. Nu hij eenmaal een luier draagt, valt het best wel mee en vindt hij het nog goed te doen.

Het levert een mooie insteek op. Hendrik Groen leeft temidden van de klagende ouwetjes, maar hij doet dit met opgeheven hoofd en met heel veel humor. Zo is hij een prachtige insider die met de blik van een outsider naar al zijn medebewoners kijkt.

De club van ouderen die nog iets van het leven probeert te maken, de Omadido, vormt hier een mooie aanvulling op. Zo maken ze regelmatig uitjes waarbij ze geest en lichaam vrijmaken van de waan van alledag. Het levert ze een geheel eigen plaats op in het bejaardentehuis, waar ze met jaloerse én argusogen worden gevolgd.

Hendrik Groen: Zolang er leven is, Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. Amsterdam: Meulenhoff, 2016. ISBN: 978 90 290 9076 6. 376 pagina’s. Prijs: € 19,99. Bestel

Scootmobiel

image

De ik-verteller en hoofdpersoon van zijn eigen dagboek, Hendrik Groen, loopt erg slecht. Over 100 meter doet hij 1 minuut en 27 seconden schrijft hij met de trots van een atleet. Het is zijn snelste tijd. Zijn voeten willen niet meer vooruit, merkt hij.

Hendrik Groen moet eraan geloven. Ook hij zal in de scootmobiel moeten. In eerste instantie ziet hij het niet zo zitten, maar na een proefritje in het elektrische wagentje van een huisgenoot, ontdekt hij de gemakken van dit vervoermiddel.

Hij besluit er zelf 1 aan te schaffen. Hendrik presenteert het in zijn dagboek alsof hij een sportwagen heeft aangeschaft:

Het is geworden: de Élégance 4. Stabiel, comfortabel, kleine draaicirkel en in een mooie kleur rood. (203)

Het voertuig op 4 wielen verschaft hem enorm veel vrijheid. Hij rijdt naar het vliegenbos en kan voor het eerst sinds jaren weer de pont nemen over het IJ naar de binnenstad van Amsterdam. Zo is zijn bereik immens toegenomen.

Aan het rijden in een scootmobiel kleeft ook een dosis vooroordelen, beseft Hendrik Groen. De wagentjes zorgen in supermarkten voor de nodige opstoppingen en ook in het verkeer staan de wagentjes niet bekend als de nobelste rijders. Daar heeft hij zelf ook vaak last van.

Bijvoorbeeld als hij plotseling stil moet staan op het fietspad en een brommerrijden voor hem moet remmen:

De bestuurder, rond de twintig, keek mij vuil aan.
‘Opzij ouwe!’
‘Meneer ouwe, voor u. Een beetje respect graag. Daar hebben we het toch altijd over.’ Ik tikte met mijn vuist op mijn borst en zei: ‘Respect man.’
‘Achteruit ouwe!’
Ik ging achteruit en maakte ruimte om hem door te laten.
Van vijftig centimeter afstand spuugde hij me vol in mijn gezicht, gaf gas en scheurde weg. Spuug droop over mijn wang. Walgend veegde ik het weg met mijn mouw. (265)

Hij wordt nog boos als hij eraan terugdenkt en deelt zijn frustratie met zijn huisvriendin Eefje. Zij reageert zoals het hoort:

‘Als je een geweer had gehad, had je hem van zijn brommer geschoten, kan ik mij voorstellen.’ (266)

En Hendrik beseft dat een geweer het probleem alleen maar erger had gemaakt. Dan zou hij trillend van woede misgeschoten hebben en een onschuldige voorbijganger hebben geraakt.

Het levensechte verhaal van Hendrik Groen maakt mij alleen maar nieuwsgieriger: wie schuilt er toch achter die pseudoniem?

Hendrik Groen: Pogingen iets van het leven te maken, Het geheime dagboek. Amsterdam: Meulenhoff, 2014. ISBN: 978 90 290 8997 5. 328 pagina’s. Prijs: € 18,99. Bestel

Opstoppingen

image

Het tehuis waarin dagboekschrijver Hendrik Groen woont, wordt regelmatig getroffen door opstoppingen. De ouwetjes nemen gerust de lift als er een brandoefening is. Ook zorgt het groeiend aantal scootmobielen voor de nodige verkeersinfarcten in huis.

Bijvoorbeeld als bewoner mevrouw Groenteman wel inschat dat haar scootmobiel er wel bij kan in de lift met 2 rollators en een scootmobiel. Ze trekt haar scootmobiel te snel op en rijdt de mensen in de lift helemaal klem. Volgens Hendrik Groen duurt het een halfuur voor de stukken blik en ouwetjes van elkaar zijn losgetrokken:

Het gekerm was niet van de lucht, ook al waren de verwondingen met het blote oog nauwelijks waarneembaar. (252)

De rij ramptoeristen die het ongeluk bij de lift oplevert, is volgens Hendrik Groen niet van de lucht. Ze staan met open mond en veel o’s en a’s te kijken hoe de ouwetjes uit de knoop worden gehaald. Ook komen de toeschouwers heel rap met hun eigen analyses van de zaak.

‘Die botsing kwam doordat de mensen in de lift te veel plaats innamen.’
Een aantal eigenschappen vlakt af bij ouderen maar nieuwsgierigheid hoort daar niet bij. (253)

Niet aflatende nieuwsgierigheid om voor elk vertiertje in de rij te gaan staan. Zo herkenbaar. Het maakt Pogingingen iets van het leven te maken van Hendrik Groen tot een prachtig boek. Ik zie uit naar het nieuwe dagboek dat deze week verschijnt.

Hendrik Groen: Pogingen iets van het leven te maken, Het geheime dagboek. Amsterdam: Meulenhoff, 2014. ISBN: 978 90 290 8997 5. 328 pagina’s. Prijs: € 18,99. Bestel