Tagarchief: groene kathedraal

Afbuigen – omzwervingen (2)

Ik besluit toch af te buigen naar de hut op de grote plas. Een echtpaar met een kinderwagen staat met de rug naar de openingen toe. Een man en een echtpaar is aan de andere kant druk met elkaar in gesprek. Het jonge stel groet mij vriendelijk en ik duik snel in de richting van een smalle opening.

Dan verraden ze waar ze naar kijken. Vlak naast mij zit een zwaluwnest. 4 kopjes kijken me met de brede, smalle bekjes aan. Dan scheert een ouder door de opening, vlak langs mij heen en geeft het kroost eten. ‘Daarom zitten we omgekeerd zegt het jonge stel.’ De opening van de kinderwagen is eveneens naar hen gekeerd. Zo zien ze hun kroost en de jonge zwaluw in 1 oogopslag.

De braamstruiken laten al de nieuwe vruchten zien. Dat kan een mooie oogst worden dit jaar. Ik zie er al naar uit. De wilgenbossen aan de andere kant van de vaart, zien er prachtig uit. De wind blaast de bladeren zilver, de bomen veranderen in het decor van een sprookje waarlangs de boten tuffen.

Het wilgenbos verliest zelfs niet in de zomer de geheimzinnigheid die je associeert met andere tijden van het jaar. Juist het donker, het gesuis van de bladeren in de wind en de hoge brandnetels. Tussen de wilgen hangen draden spinnenweb en andere webben van kleine beestjes. Mogelijk dat er nog rupsen of andere dieren hun web weven. De combinatie van de populierenpluisjes geven het nog iets extra sprookjesachtig mee.

Als ik verderop langs de vaart rij, wil ik hier doorfietsen. Ik zoek de vaart steeds lager op, dwars door Almere heen en fiets zo door verschillende wijken. Ik zak verder af in de richting van de Groene kathedraal die zich zoveel dieper langs deze vaart bevindt. Zo kom ik langzaam maar zeker terecht in Oosterwold.

Natuurlijk kan ik niet laten om via de bossen van Almere Hout te fietsen naar de plek waar straks de Tiny House Farm zal verrijzen. Nu kijk ik mijn ogen uit naar de oprukkende berenklauw. Het lijkt of de plant zijn grote klauwen zet in het polderland. Overal steken ze metershoog uit tussen de bomen van het bos.

De akker staat er mooi geel bij. Een flinke groep duiven vliegt op uit het veld met de winterkoren. Hoog zweeft een buizerd. Ik vraag mij af of hij de duiven niet in de smiezen heeft. Verderop in de akker met aardappels staat een stelletje te kijken over het uitgestrekte land. Zouden zij hier plannen hebben?

De Groene kathedraal ziet er weer even imposant uit als een paar weken geleden dat ik hier kwam. De zomer maakt de groep bomen tot een gebouw. Ik bekijk het groene bouwwerk vanaf de vlonder op het water. Zo vanuit de laagte, ziet het er weer heel anders uit. Best boeiend hoe zoiets zich steeds ontwikkeld. Een bouwwerk van natuur, verandert voordurend. Elk seizoen is het anders, maar ook per jaar verschilt het weer.

Zo aanvaard ik de terugreis. Ik fiets door het Waterlandse bos weer naar huis, langs het kasteel en zie de stad al liggen aan de andere kant van het Weerwater. Ik vraag mij af hoe het straks zal zijn als ik hier fiets van mijn eigen, kleine huisje naar dit deel van de stad. De omgekeerde route van wat ik vandaag deed. Bijna thuis.

Kathedraal het doel – Omzwervingen (2)

image

Daar nader ik de kathedraal, de groene kathedraal van bomen. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe de pelgrim kijkt als hij het doel van zijn pelgrimage nadert: de kathedraal. Hier zit een man op het bankje bij de akker. Hij kijkt op zijn mobiel.

image

Achter hem staan ongelooflijk mooie bladeren van de spitse populieren. Ze turen geelgroen omhoog. Al komen de bladeren nog aarzelend uit de kale takken, hier is iets moois aan het ontstaan. De kathedraal krijgt muren en een heus gewelf.

image

Er lopen 2 honden rond het bankje. Een man en 2 vrouwen zijn erop gaan zitten. Achter het bankje staan 2 andere fietsen. Ik zie hoe 2 jongens door de kathedraal lopen. Het is er druk genoeg.

image

In de spiegelkathedraal in het bos ernaast, is het rustiger. Hier zie je ook zo snel niet de afdruk van de kathedraal. Je moet het weten, anders is het gewoon een open veld midden in het bos, zoals ik eerder zag in het Waterlandse bos op mijn fietsrit hierheen.

image

Dan pak ik het lange pad dat dwars door het bos gaat. Ik fiets langs de stapels houtstammen die langs het pad liggen. De vele soorten bos, bij sommige bomen zijn de bladeren al ver ontsproten uit de takken. Bij andere bomen is de winterse kaalheid nog te zien. Daarmee ontstaat een contrastrijk bos.

image

Als ik dan weer terugrijd, langs de imposante bomenrijen die aan weerszijden van de Vogelweg geplant staan, geniet ik van de zilverkleuren van het jonge blad. Het is heel indrukwekkend zoals de jonge bladeren uit deze grote bomen ontspruiten.

image

Overal dient het voorjaar zich aan. Zo blijft het niet beperkt tot een fietsrit. Het is vooral een feest van de lente. Genietend van de geuren, de frisse wind en de ontspruitende bladeren. Zo kom ik weer thuis met de blos van het voorjaar op mijn wangen.

image

Kathedraal Revisited – Omzwervingen (1)

image

Het voorjaar lokt mij weer naar buiten. Ik stap op de fiets om de Groene Kathedraal weer te bekijken. De wind in de rug gaat het hard. Onderweg zie ik hoe de lente echt toeslaat: een koppel zwanen is van het nest afgestapt. 6 grote eieren laten zich zien aan de buitenwereld. Het ziet er heel gaaf uit.

image

Naast het nest staan 2 kuikens. Een beetje wankel op de poten, zojuist geboren waarschijnlijk. De overige eieren liggen in het riet. Moeder zwaan pakt een rietstronk en legt hem bij de overgebleven eieren. Het zonnetje houdt de eieren die er nog liggen warm genoeg.

image

Langs het water fiets ik. Een elfje en een Alien lopen mij tegemoet. Op zijn rug hangt een groot schild met een ster in het midden. Op zijn hoofd een eigenaardige helm. Zij draagt een blauwe jurk en lijkt uit een sprookje te stappen. Verderop zie ik meer fantasierijke wezens. Ze zitten onder een feesttent en praten met elkaar. Alle varianten prinsen, prinsessen, monsters, bebloede wezens en andere figuren zoals je die alleen maar in fantasy ontspruiten.

image

Ik rij erlangs en fiets door langs het kasteel, het bos in. Wat ziet het er allemaal prachtig uit. De bladeren ontspruiten net uit de takken en geven de bomen iets magisch. Sommige bladeren zijn al wat verder en lijken helemaal te veranderen in een felgeel groen. Een prachtig gezicht. Ik neig op elke hoek even stil te gaan staan om een foto te nemen.

image

Zo passeer ik de 4 metalen bruggetjes, voorbij de senioren die pauzeren. In de berm staan de elektrische fietsen te wachten om verder te mogen ontladen. Een echtpaar zit op een kleedje op een bankje. Een thermoskan met koffie en koekjes bij de hand. Ze hebben het hele bankje geconfisqueerd.

image

Het kronkelpad door het kathedraalbos kijk ik naar de open stukken. Daar op een smal paadje staat een reebokje. Het dier kijkt mij rechtstreeks aan. Ik wil stoppen, maar vlak achter mij rijden 2 fietsers en het pad ligt bezaaid met modder zodat ik moet uitkijken waar ik rijd.

image

Groene kathedraal in maart

image

We kronkelen naar de Groene kathedraal over het meanderende fietspad tussen het bos. Daar doemt om een hoek het kunstwerk van bomen en ruimte op. De natuur krijgt hier de kans om een tempel te bouwen.

De vorm waarin de bomen zijn gepland verwijst naar de beroemde Franse kathedralen. Hier ligt het grondplan van de Notre Dame in Reims. De bomen vormen de muren en pilaren. Nu met de kale bomen komt de vorm veel zuiverder over. Het groen leid je niet meer af.

image

Zo lopend tussen de bomen zie je de grootsheid van zo’n kathedraal nog duidelijker. De Waterlandseweg suist op de achtergrond. De wind krijgt niet zo mooi vat op de ijle populieren. Zo let je op heel andere dingen. Het fijnmazige mos op de boomstammen bijvoorbeeld en de sprietige takken die overal omhoog steken. Het maakt dit groene kunstwerk ook in de kale maanden van het jaar de moeite van het bezoek waard.
image

Zo willen anders terugrijden dan we kwamen. Daarom pakken we de gewone weg om naar huis te fietsen. We komen via een stukje Vogelweg weer op de fietspaden en rijden zo langs de vaart, aan de andere kant van het water dan we eerder fietsen. Hier proef je de polder op zijn best, al fietsend langs de rijen populieren. De nieuwe woonwijk Nobelhorst is in aanbouw, de nieuwe huizen rijzen uit de grond. Toch triomferen hier de hoge bomen en maken het tot het bos, waarmee Almere Hout zijn naam eer aandoet.

image

Als we over de brug rijden, kiezen we opnieuw voor een andere terugreis. We kruisen de weg die we heen fietsen en komen in Almere Haven. In dit parkje picknickten we jaren terug. Doris nog zo klein, Sientje nog bij ons. Zo zaten we hier te genieten van de natuur die Almere zo rijk is. Het lijkt net of je midden in de natuur zit, terwijl je ook midden in de stad zit.

image

We nemen op dit bankje nog wat te drinken en kijken bij het kleine watervalletje. Iets verderop ligt het kasteel en ook hier genieten we van wat we eerder vanaf een ander fietspad zagen. Zo komen we weer langzaam in de bewoonde wereld en fietsen tevreden naar huis. Een paar keer kruisten we onze wegen, maar geen enkele keer hebben we over hetzelfde pad gereden. Een route die meer de vorm van 8’jes heeft. Een weg die heerlijk was op deze zonnige zondag in maart.

image

Het pad van de 4 bruggetjes

image

De Groene kathedraal in maart heeft iets geheimzinnigs om zich heen. Je weet dat de boomsprieten eigenlijk groene pilaren zijn die tot in de hemel reiken als je omhoog kijkt. De stammen massieven die de brede groene muren van de kerk met elkaar verbinden. De hoogte doet de rest.

In maart is dat allemaal niet. Het moet nog allemaal komen, de natuur houdt even pauze om straks weer helemaal in bloei te komen. Toch lokt het zonnetje ons naar buiten. Doris gaat de gisteren gerepareerde fiets van Inge proberen. Het zadel staat op zijn laagst, de achterband is gerepareerd. Net als dat het voorspatbord er weer goed op zit.

image

Een fiets met 8 versnellingen gaat nog altijd sneller dan de 3 op het roze kinderfietsje. Ze heeft nu veel grotere wielen onder zich op deze fiets voor volwassenen, net als dat ze beduidend sneller rijdt dan eerst. Nu vliegt ze over de weg en ik kan haar nauwelijks bijhouden op mijn nieuwe fiets. Zo rijden we in hoog tempo langs het kasteel en fietsen door het Waterlandse bos.

Als we verderop fietsen over het pad van de 4 bruggetjes. De stalen bruggen vallen op. We moeten flink klimmen en als we tegenliggers tegenkomen, lukt het niet om elkaar op de brug te passeren. Ik geniet meteen van het zilverachtige licht op het water. De zon valt uit elkaar in honderden lichtkristallen die op het water dobberen. Echt genieten van dit prachtige water.

image

We rijden nu langs de oude vuilnisbelt. Smalle pijpjes steken op uit de berg om het afval van zuurstof te voorzien. Zo blijft de grond onder de berg in beweging en zal langzaam het vuil van weleer worden opgenomen in de kringloop. De bevers leven hier ook. We zien de sporen in de afgeknaagde boomstronken. Zo mooi taps toelopend van boven, de sporen van de tanden in het hout, alsof het een ragfijn dakpannendak is.

Zo fietsen we in hoog tempo verder. De hogere versnellingen vinden wij en we steken de vaart over. Het fietspad kronkelt nu tussen bomen en landerijen. De donkere aarde ligt in de lange repen van de ploeg. Straks zal hier het zaad over de akkers vallen en groeien tot de planten die rijpen voor de oogst. Nu is het kaal en kijken we over het veld door naar het bos dat er omheen ligt.

image

Midwintertochtje (2) – Groene kathedraal

image

Zo steek ik de Hoge vaart over, weer het bos in. Dit keer het Kathedraalbos. Ik geniet van de snelheid van mijn fiets. Wat rijdt hij soepel en licht. Het lijkt wel of er helemaal geen weerstand meer is. Elke trap brengt me meters vooruit. Ik neem de bochten strak en voel hoe warm het is voor de tijd van het jaar.

image

Daar is de Groene kathedraal. Zelfs in de winter ziet het er imposant uit. Ik zie dat aan de westkant een boom gesneuveld is. De zomerstorm of een latere storm in het najaar heeft deze Italiaanse populier geveld. Ik zie dat het 1 van de bomen is in een rijtje van 4. De symmetrie aan de andere kant verraadt dit.

image

Ik wandel door de kathedraal. De kale bomen waarvan de stam begroeid is met alg en mos. Ondanks het ontbreken van bladeren, geeft het deze bomen toch iets kleurrijks mee. De hemel toont zich in allermooiste vorm. De lage zon die op het wolkendek schijnt geeft alles paarse, gele en roze kleuren.

image

De lege akker geeft alles een winterse aanblik. Geen groen op het veld, alleen de donkere, omgewoelde aarde. De bandensporen van de landbouwwerktuigen hebben brede blubbergeulen langs het fietspad gelegd. Op het fietspad zelf ligt veel modder.
image

Als ik weer op mijn fiets wil stappen, trap ik een dikke laag drek. Mijn schoen zuigt zich vast in de mix van aarde en water. Ik weet hem er net op tijd uit te trekken, maar laat een spoor van modder achter op het fietspad.

image

Lees verder: Almere Hout