Tagarchief: grillig pad der liefde

Barbara Pavinati: een stadse in de Achterhoek

img_20160725_201546.jpgBarbara Pavinati, het meisje met de poëtische naam. Ik ken haar uit mijn studietijd waarbij we samen een leesclubje oprichtten en die de mooie klankdichten schreef. Ze volgde een aantal jaren geleden de liefde en verhuisde naar de Achterhoek, haar liefde Boef achterna.

Daar schreef ze haar eerste boek: Grillige pad der liefde. Het vormde een bundeling van haar blogs over haar liefde voor Martin, de jongen in de rolstoel die heel bijzondere kunst maakte. Het is een ontroerend verhaal over aantrekkingskracht, sterke karakters en een liefde die ze voor altijd bij zich draagt.

In Grillig pad der liefde schrijft ze ook over Boef, de jongen die ze leert kennen via een datingsite en die haar naar het Oosten van het land brengt. Haar nieuwe leven is uit uitgangspunt van haar nieuwe bundel columns Een stadse in de Achterhoek. Het boekje bestaat uit 14 korte stukjes over deze bijzondere streek waarin ze belandt is als ‘stadse’.

Ik heb vlak na mijn studie enkele jaren in het Oosten van het land gewoond. Weliswaar ietsje noordelijker, in Twente. De 2 streken grenzen aan elkaar, hebben veel overeenkomsten maar ook heel veel verschillen. Ook ik moest erg wennen aan de bijzondere, typisch Twentse gebruiken. Zo leerde ik als verslaggever van de Twentsche Courant Tubantia de foekepot kennen in Goor en hoorde de verhalen over brommers kieken na het weekend.

Vormde haar eerdere boek een heel persoonlijk en ingrijpend verhaal, nu verwijst Barbara Pavinati naar haar nieuwe leven op een luchtige manier. Soms schiet ze een beetje door in mijn beleving, waarbij ze zich soms westerse voordoet dan ze is. Bovendien is het niet altijd de Achterhoek waar het gebruik leeft. Het kan zich over grotere delen van Nederland verspreiden, maar niet in de Randstad.

Of het dan het contrast is tussen de stedeling en de Achterhoeker, is ook de vraag. Het draait eerder om de Randstedeling Barbara die soms wel heel verwonderlijk kijkt naar de gewoontes die haar vriend erop na houdt. Ze ziet het echter graag met de nodige contrasten en wijst dan naar haar afkomst als ‘stadse’. Zie je wel, daar komt het door, zegt ze dan:

Ben ik nu een stadse? In de eerste plaats voel ik me gewoon mens. Eigenaardigheden hoeven in mijn ogen niet per se met de plek waar je vandaan komt te maken te hebben, maar zijn wel een mooie kapstok om ze aan op te hangen. Nu ben ik de uitzondering, in de stad was ik de regel. In de regel was iedereen in de stad namelijk de uitzondering. Als je begrijpt wat ik bedoel. Dus ja, ik ben een stadse in de Achterhoek. De uitzonderlijke westerling die de ongeschreven regels in het Oosten bevestigd ziet. (21)

Met deze bewering zet ze zich apart en ook buiten spel. Dan vraag ik mij af of het inderdaad zo zwartwit is. Ik heb dat zeker niet zo ervaren toen ik als verslaggever op de streekredactie werkte. De dingen die Barbara Pavinati beschrijft, zijn zeker soms best leuk, grappig en ontroerend, maar ze benoemen niet altijd het verschil tussen het westen en het oosten.

De tekeningen die ze bij haar stukjes heeft gemaakt zijn van een ontroerende eenvoud en drukken daarmee precies uit waar het over gaat. Zo is het boekje Een stadse in de Achterhoek een uitzonderlijk boekje van een uitzonderlijke vrouw, die de regel vaker bevestigt dan ze zelf zou willen.

Barbara Pavinati: Een stadse in de Achterhoek. Uitgegeven in eigen beheer. ISBN: 978 1 36 441431 3. Prijs: € 8,95. 54 pagina’s. Bestel

Grillig pad der liefde

image

Grillig pad der liefde is het verhaal van Barbara Pavinati‘s ‘Ware en Onmogelijke Liefde Martin’. Ze vertelt over hoe ze hem leert kennen en hoe haar relatie met hem is. Dan overlijdt hij aan zijn ernstige spierziekte. Gedurende het boek neemt ze afscheid van hem. Ze eert hem in haar boek en vertelt tegelijkertijd hoe het rouwproces is verlopen. Daarmee vertelt ze ook haar eigen verhaal over de zoektocht naar de liefde.

Ander jasje
Het zijn de verhalen die ze aan mij vertelde in een ander jasje. De dates die ze had met de ‘rare vogels’, de verhalen die ze bij de ontmoetingen vertelde en de diepere intensie. Of zoals ze zelf schrijft: ‘Ik snakte naar liefde. Misschien zelfs meer dan menig ander, omdat het voor mij niet voor het oprapen lag. Mijn leven IS liefde. Ik had zoveel te geven.’ (18/19)

Het verhaal van Barbara Pavinati komt mij heel bekend voor. Als studiemaatje vertelde ze mij al over haar liefdesavonturen. In Grillig pad der liefde staan deze verhalen. Zo lees ik het verhaal van haar oma in Italie. Ze bezocht haar Italiaanse grootmoeder regelmatig en kon mooi over haar vertellen. Ook in haar boek schrijft ze over haar ‘nonna’. ‘Bijzonder ook om mee te maken dat ik in een ander land familie heb die me met open armen ontvangt, en mij op sleeptouw neemt (zodat ik mooie bergen zie) en met wie ik een geschiedenis deel.’ (20)

Ware en Onmogelijke Liefde
Ontroerend is het verhaal van haar liefde voor Martin, haar ‘Ware en Onmogelijke Liefde’. Hoe ze een relatie met hem begint en dat het niet werkt. Ze hebben veel ruzie. ‘We waren te zwaar voor elkaar’, schrijft ze. Juist die afstand maakt een hele nieuwe liefde. Ze zijn zielenmaatjes geworden. ‘[We] deelden alles samen, behalve het bed. Die grens had ik wel getrokken. Anders werd het te complex.’ (39)

Dan komt de onvermijdelijke dood, die veel eerder komt dan verwacht. Hij krijgt een pacemaker, wat hem nog wat jaren te leven zal geven. Juist als Barbara met vriendinnen een tripje maakt naar Dublin. Ze denkt voordat ze weggaat dat haar Martin ook de dood kan trotseren. ‘Uiteindelijk kneep hij er toch tussenuit. Een beslissing die hij niet kon nemen met mij in de buurt. Te veel pijn, verdriet. Te veel liefde tussen ons.’ (43)

Na Martins dood gaat het verhaal verder. Niet voordat ze afscheid van hem genomen heeft en beseft dat ze hem altijd bij zich draagt. ‘In mij leef je voort’, schrijft ze in het hoofdstuk ‘Afscheid’. ‘Je hebt mij wezenlijk veranderd. Maar ook ik moet weer verder. Kom, laat mijn hand los. Ik ben niet meer bang. Geloof me. Dan blijf ik in jou geloven. Onvoorwaardelijk en door de roerigheid van het leven heen. Mijn leven lang. Ons spirituele huwelijk houdt stand. En dat is mooi. Want de tijd is rijp om je te laten gaan. Dag lieverd. Dag.’ (59)

Stappen
Barbara schrijft zich weer in op een datingsite en gaat weer stappen. Ze draagt Martin in haar hart, maar staat weer open voor de liefde. De paden van de liefde typeert ze zelf als: Ware en Onmogelijke liefde, Echte liefde en de Onbereikbare muze. Uiteindelijk neemt ze met haar nieuwe liefde Boef een stap die ze met Martin nooit maakte: ze woont met hem samen.

Het schrijven van het boek zorgt ervoor dat ze een nieuwe stap zet in haar schrijverschap. ‘Mijn schrijfonderwerpen gaan veranderen. Was het eerst voornamelijk over mijn grillige liefdesleven, vandaag de dag moet ik een andere invalshoek verzinnen. Misschien het bijzondere in het alledaagse, of ‘gewoon’ mijn fantasie de vrije loop laten. Ik ben een andere schrijver geworden. Niet meer de schrijver die omringd door en in woorden leeft, maar een schrijver die met woorden leeft.’ (106)

Een hoopvol einde maar de ‘schrijver die omringd door en in woorden leeft’ is de drijvende kracht van Grillig pad der liefde. Daarom hoop ik ook op een vervolg waarin ze zoekt naar nieuwe verhalen, maar wel met het doorleefde en eigenzinnige dat Barbara Pavinati demonstreert in haar boek Grillig pad der liefde. Ze noemt het geen literatuur. Het is onmiskenbaar Barbara Pavinati. Haar eigen stem klinkt tot in de kleinste hoekjes door. De stem van een schrijfster met haar eigen verhaal.

Bestellen
Het boek is niet in de reguliere boekhandel verkrijgbaar. Kijk op haar blog om het boek te bestellen.

Persoonlijk bericht

image

Er verscheen een tijdje terug een persoonlijk berichtje op facebook, gevolgd door een prive-berichtje op twitter. Ze kwamen allebei van Barbara Pavinati. Ik ken haar sinds mijn studietijd. We studeerden allebei Nederlands in Leiden. Zij was een jaar eerder begonnen en ook een jaar eerder klaar. We kwamen elkaar regelmatig tegen, richtten een leesclubje op en deelden de perikelen in de liefde.

De laatste keer dat ik haar tegenkwam was op haar 30e verjaardag. Haar vriend, Chairman, was er ook aanwezig. We aten en dronken er heerlijk een heuse high tea op het terras bij het Koetshuis De Burcht. Met heel veel mensen zaten we aan een lange tafel. Prachtig weer, de junizon. Het was heerlijk, maar we moesten snel weer gaan want mijn oma lag op sterven.

En ineens lag daar die vraag tussen mijn berichten. Ik wist er niet zo goed raad mee. Zeker, ik had weleens contact gehad via twitter en facebook. We hadden kort geschreven over ons wel en wee. Ze schreef dat ze tegenwoordig in het oosten van het land woonde. Terwijl ik dat oosten net verruild had voor het westen. Daarnaast begreep ik dat haar vriend, Chairman, was overleden.

Ook las ik dat ze werkte aan een boek. Ze bewerkte haar blogs tot een boek. Een klus die best zwaar was, schreef ze. Een boek vraagt een andere werkwijze dan een blogje. Papier leest anders en is een ander soort medium dan het scherm van de computer.

Ze vroeg in het berichtje van een paar dagen terug of ik haar boek wilde bespreken op mijn blog. Een vraag waarover ik goed moest nadenken. Het recenseren van boeken van vrienden is moeilijk. Je wilt je vrienden niet tekort doen in je bespreking. Tegelijkertijd wil je ook eerlijk zijn over het boek. Als je een boek niks vindt, is dat lastiger te verkopen aan een vriend dan aan iemand die je niet kent. Met een vriend onderhoud je namelijk ook nog een relatie.

En Barbara is een vriend. De eerste keer dat ik haar zag was bij de Bert van Selmlezing. Het was aan het einde van de introductiedag voor eerstejaars studenten. Ze zat in de rij achter mij. Ik was eerstejaars en diep onder de indruk van haar. De donkere haren, donkere ogen en rijzige verschijning. ‘s Avonds trad ze op bij het open podium met haar gedichten. Sterk gericht op klank. Ze waren een verademing met de academische poezie die anderen tentoonspreiden. Ik hield het meer op rijmpjes en maakte de liefde bijna zonder gedaante.

Later mijmerden we vaak over gedichten en de liefde. Dan zagen we elkaar in de steeg tussen universiteit en stad. We moesten een leesclubje beginnen, stelden we voor. Zo ontstond een eigen leesclubje. In de naam zat iets met ‘hemel’. Daarnaast vonden we elkaar in de 19e eeuw. Zij Bilderdijk ik Junghuhn. Al stapte ik regelmatig over om van de mooie poezie van Bilderdijk te genieten, de kunst der poezy.

Het bezwaar bij het lezen van een boek van een bekende is dat je dingen tegenkomt die je al weet. Tegelijkertijd is daar de fictie. De verschuiving van de werkelijkheid naar de wereld van het verhaal op papier. Dat is een heel andere wereld en dat levert vaak een conflict op. Ik schreef haar over mijn worsteling. Ik wil het doen, antwoordde ik. ‘Wel geef ik de opmerking dat ik mijn mening niet onder stoelen of banken steek op mijn blog.’ Vind ik het niks, dan schrijf ik dat ook, was mijn waarschuwing erbij.

Het boek viel twee dagen na mijn antwoord met een harde plof op de deurmat. Ik hoorde het vallen en besefte dat ik niet meer terugkon. Ik opende de enveloppe en haalde er een bijzonder boek uit. De gladde en paarse kaft, het hart, de kleine hartjes en die naam: Barbara Pavinati. Een naam die beklijft. Een naam die je nooit meer vergeet als je hem een keer gehoord hebt. Een naam vol poezie. De naam is al een gedicht, een spel met a’s en i’s en een r die over je tong rolt. Barbara Pavinati.