Tagarchief: grasveld

Omzwervingen: Schaapskudde

imageHeerlijk de aanblik van de schaapskudde die sinds vorig jaar door Almere graast. Ik kwam ze tegen bij mijn fietsritje naar de Lepelaarsplassen. Ze lopen in een begrenst stukje grasland, omheind door een tijdelijk hek dat onder stroom staat.

De herder zat knus tussen zijn schapen. In de berm stond zijn bestelwagentje geparkeerd. De auto verried dat de herder even poolshoogte nam om dadelijk zijn weg weer te vervolgen.

De schapen graasden ondertussen van het malse gras. Op het fietspad vertelden de schapenkeutels dat ze daar onlangs hun stappen hadden gezet. Ik keek naar het vredig tafereel. Dat hier midden in de stad een herder met zijn kudde liep.

Dat is nog eens wat anders dan ik op de basisschool leerde. Het liedje, dat gepresenteerd werd als ‘heel oud’ vertelde van een herder die op de grote, stille weide eenzaam rond dwaalde met zijn kudde schapen. Deze herder tuurde op zijn mobieltje in het kielzog van een rijtje flatgebouwen.

Sinds ik de herder met zijn schapen zag lopen, vraag ik mij af of dit niet een idee is voor andere stadsdelen. Hier wordt het gras gemaaid. Het malse en voedingsrijke gras dat gemaaid is, blijft liggen en verstikt zo het nieuwe gras.

Waarom zou de kade van onze gracht niet lekker mogen worden afgegraasd door een schaapskudde? Het levert ook nog eens wol en kaas op. Zo wordt het kostbare land in de stad nog eens extra goed benut.

Dan heb ik het niet eens over het grote grasveld in het park. Nu poepen er alleen honden en gebeurt verder niks met dit voedingsrijke grasland. Kansen te over om in de stad te gaan boeren.

Weer een halfjaar tegenaan

image

De regen heeft een grote plas op het grasveld gemaakt. De eenden en meeuwen uit de buurt drijven erin alsof het hun privĂ©-vijver is. In het midden van de groep ‘drijfsijzen’ staat een kauwtje.

Hij neemt een flinke duik in het water en schudt zijn veren in het nat. Zo plonst hij het regenwater in rond. Weer een duik en weer schudt de donkere vogel het water alle kanten op.

Dan komt hij overeind en wappert uitvoerig zijn vleugels droog. De eenden kijken met mededogen naar de donkere vogel. Dan laat hij zich nog een keer in het water zakken en komt tevreden en genoegzaam omhoog.

Ik zie hem denken. ‘Zo we kunnen er weer een halfjaar tegenaan.’ Precies die woorden die Frans van Man bijt hond ook zegt als hij na het poedelen uit de rivier de Moezel stapt. Hij is samen met zijn neef ‘Lytse Frans’ op Duitslandreis.

Dan fladdert de donkere kauw op uit de regenpoel en vliegt naar een paaltje dat tegenover het fietspad ligt, naast het echte water, maar daarin kan hij niet staan.

De meeuwen staan met hun hoge poten in de poel en staren de vogel na. Gewend aan elke dag nat. Daarvoor zijn het ook ‘drijfsijzen’.