Tagarchief: gemeente almere

Inmeten Kadaster – Tiny House Farm

Om ons huis lopen mensen van het Kadaster. Ze meten nu alles definitief in. Kort na de oplevering, bijna 3 jaar geleden, heeft het kadaster ons stuk grond opgemeten en op de hoeken paaltjes gezet. Nu voeren ze alles in zoals het definitief op de kaarten terechtkomt. Het lijkt een ambtelijke formaliteit, maar gebeurt met een buitengewone zorgvuldigheid.

piketpaaltje
Een rondje om de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 1

Eerst bepalen we samen met de buren waar de hoeken liggen. Ze doen dat bij de gezamenlijke weg en bij de hoeken van de kavels met de buren. De piketjes staan er nog van het inmeten bijna 3 jaar geleden. Op de hoekpunten zitten kleine buisjes in de grond die het precieze hoekpunt vormen. Daarnaast staan de houten piketpaaltje, me bovenop een rood merkteken en het nummer van dit hoekpunt.

ingemeten piketpaaltje
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 2

Best nog een karwei om de precieze buisjes terug te vinden. Ze zijn vaak overwoekerd door planten. Ook slipt de klei regelmatig de opening van het buisje dicht. Geholpen door overvloedig regenwater die de klei losweekt en meeneemt naar lager gelegen plekken. Precies, het buisje van het Kadaster.

ingemeten piketpaaltje 3
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 3

Maten inmeten

Eind vorig jaar waren deze voorbereidingen. Nu lopen ze rond om de maten goed in te meten. De lijnen moeten kloppen en zo komt het gebied straks op de kaart te staan. Op de millimeter nauwkeurig ingemeten met moderne apparatuur. Niet te vergelijken met de landmeters waar ik in mijn MTS-periode een driehoek probeerde uit te meten op het sportveld achter onze school.

ingemeten piketpaaltje 4
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 4

Ook het huis meet hij in. De man van het Kadaster is druk in de weer met een meetlint waarmee hij de lengte en breedte meet. Ik voel meteen de onrust bij mijzelf. De piketpaaltjes voor ons huis zijn destijds vlak na de metingen heel bruut uit de grond gegraven. We hebben erover gemopperd. Maar dat mocht niet baten; ze waren nog niet klaar, dus dat we hadden ingemeten, was niet verstandig. Tja, grondverzetters en WIO

ingemeten piketpaaltje; de laatste van ons perceel in Oosterwold
En het laatste ingemeten piketpaaltje op ons perceel; nummer 5. Zoals je ziet zijn ze er nog allemaal. We zijn zuinig geweest de afgelopen 3 jaar.

Later heeft onze bouwer het meten opgelost. Heel fijn, maar niet ideaal; je weet niet of het dan helemaal goed is gegaan. Al lijkt het op alle kaarten heel aardig te kloppen. Het bewijs, de uitkomst van alle metingen, zal binnenkort wel onze kant op komen. Ik ben heel benieuwd.

Tekenen grondovereenkomst – Tiny House Farm

Elke handtekening is een belevenis bij de bouw van ons huisje in Oosterwold. Al wachten we er heel lang op, het bericht dat we de koopovereenkomst voor de grond mogen tekenen komt toch onverwacht.

Het is een paar dagen nadat een aantal mensen van ons project een gesprek hebben gehad met de gemeente, krijgen we een telefoontje van een medewerker gronduitgifte Oosterwold. We kunnen de koopovereenkomst tekenen voor de grond. Na het tekenen kan de overeenkomst naar de notaris om de poet te betalen.

We mogen ons melden om 9 uur op het stadhuis. De medewerker gronduitgifte komt ons ophalen in de hal, we stijgen in de lift naar de 8e verdieping. Een drukke bedoening zo in de ochtend waarop veel mensen opstarten. Drukke lift en een lange rij voor het koffieautomaat.

Het uitzicht is hier prachtig. Je ziet Almere om je heen liggen. In de ruimte staan maquettes van het Stadshart en van de komende Floriade. De Floriade ligt als een deken over het Weerwater. Ik kijk liever naar buiten en zie hoe de treinen af en aan rijden over de spoordijk.

We krijgen een heerlijk kopje koffie. Ik vermoed dat de lange rij voor het koffieautomaat komt omdat hier de lekkerste koffie wordt geserveerd. Als ik hier zou werken zou ik er toch een paar bakkies halen op mijn werkdag.

Dan liggen daar alle papieren. Wat een stapel om te tekenen. Maar liefst 15 pagina’s om een krabbel onder te zetten. Een hele onderneming om alle papieren op volgorde te houden. Gelukkig lukt het en als we een halfuurtje weer buiten in de vrieskou staan, genieten we van deze mijlpaal.

Blijft bijzonder om zo alle stappen van idee naar huis mee te maken. Soms heb ik het er zwaar mee, maar dan probeer ik te genieten van elke stap die ik maak. Het is onderdeel van het bewuster willen leven. En dat is bijzonder en spannend tegelijk.

Ibbel – Tiny House Farm

Voor het einde van het jaar komt er weinig schot in de zaak. De conceptovereenkomsten zouden deze week naar ons toekomen, maar hier nog geen enveloppe van de gemeente. Het begint lekker te duren.

Ondertussen trekt de mist dichter over ons toekomstige stukje land. De discussie tussen de gemeente en mensen die nu een vergunning aanvragen, gaat ineens over de geluidsnormen die op Oosterwold overschreden dreigen te worden.

Allemaal onstuimige ontwikkelingen. Blij dat wij de definitieve omgevingsvergunning hebben gekregen. Dit besluit is onherroepelijk. Al twijfel ik openlijk over de veronderstelde geluidsnormen die overschreden zouden worden.

Allemaal gevolgen van het experiment. Een continue dreiging dat het aan zijn eigen succes ten onder gaat. Zo’n mooi idee, maar de regels en praktische bezwaren staan soms echt de droom in de weg. Het veronderstelde geluk dat betaalbaar lijkt, ligt dan verder weg dan ooit.

Ook dat is onderdeel van de reis. Onderweg kun je een trein missen of heel lang stilstaan onderweg. Je vraagt je af waarom staan we hier en gaan we niet verder. En dan hoop ik maar dat al dat geduld beloond wordt, want soms word je er best ibbel van.

Reactie op bouwvergunning – Tiny House Farm

Dan ligt er opeens een reactie op de Aanvraag voor de Omgevingsvergunning in de brievenbus. Gemeentepost op zaterdagmorgen. Er moeten nog wat stukken worden aangeleverd. Sommige hadden we wel gegeven aan de architect, zoals het sondeerrapport in een bepaald type bestand. Of de tekeningen voor de opstelplaats voor de brandweer die door Tiny House Farm zijn aangeleverd. Hoe kunnen ze zijn achtergebleven?

Andere tekeningen zijn helemaal nog niet geleverd. Het palenplan bijvoorbeeld. Raar dat de architect die niet heeft meegestuurd. Er staan een paar van die dingen op.

En er is de vraag hoe we de vloer in de badkamer gaan bekleden. Ook wil de gemeente wat we rond de kachel gaan doen. Het moet wel vuurwerend materiaal zijn, waarschijnlijk zullen het wel vuurwerende tegels worden. Die we dan ook tegen de achterwand zullen aanbrengen, anders moeten we de afvoer isoleren wat weer jammer is van de warmte.

Ik hoop dat de architect nu alles goed aanlevert. We riskeren anders een extra toeslag op de aanvraagkosten van de omgevingsvergunning. Daar zitten we niet op te wachten.

Natuurlijk sturen we een mailtje naar de bouwer om opheldering. Het valt hem best mee. Ze vragen altijd aanvullingen, zo schrijft hij geruststellend terug. Ik hoop vooral dat hij gelijk heeft.

Paradijs zonder kasteel

20140928_211756Het boek Almere 30 jaar in verbinding met haar inwoners van Frits Huis vertelt het bekende verhaal over Almere en legt hierbij vooral de nadruk op het gemeentelijk aspect. Al komen ook hier de vertrouwde verhalen van de eerste bewoners van Almere, Henk en Lia de Clerk, compleet met de bekende foto’s naar voren.

Daarna behandelt Frits Huis de gemeente aan de hand van de thema’s waarmee Almere zich graag profileert: een groene stad met veel natuur en een stad die onderwijs, cultuur en sport hoog in het vaandel heeft staan. Tussendoor druppelen ook nog verhalen over zorg en economie naar binnen. Vergeet de stille revolutie van de busbaan niet. Die komt in elk boek over Almere voor en mag in dit jubileumboek zeker niet gemist worden.

Het boek dat in opdracht van de Gemeente Almere is geschreven, laat zo weinig negatieve geluiden doorklinken. Het is een lofzang op een gemeente die 30 jaar bestaat en dat een klein paradijsje op aarde is. De wanklank die de rest van het land over Almere uitspreekt, weerlegt Frits Huis met opmerkingen van bewoners die zeggen dat ze hier nooit meer weg willen.

Het verhaal van het Almeerse kasteel kan hij niet laten liggen. Het is de enige ‘kritische’ episode die hij in het boek heeft opgenomen. Frits Huis merkt erover op dat er in een stad met zo’n explosieve groei weleens wat misgaat. Hij spreekt de hoop uit dat het kasteel ooit eens wordt afgebouwd.

Dat terwijl dé kans er iets van te maken pagina’s eerder aan de orde komt: de Floriade 2022. Maar het antwoord geeft Frits Huis zelf al: het kasteel is geen eigendom van de gemeente en waarschijnlijk is zo’n initiatief duurder dan de erg positief begrote ideeën die er nu liggen.

Maar dat is een ander verhaal. Het is feest en die feeststemming mag niet vergald worden door kritische geluiden. En dat lijkt ieder boek over Almere te willen vertellen. Zou het een gevolg zijn van de pioniersgedachte? Er moet gewerkt worden en als je even stopt om na te denken of kritiek te spuien, schiet het werk niet op.

Misschien biedt het volgende jubileum daar gelegenheid toe. Over twee jaar bestaat Almere – niet de gemeente, maar de plaats – 40 jaar! Dat zal de Almeerse jubileum-traditie kennende zeker niet onopgemerkt aan ons voorbij gaan…

Gistermiddag werd ik verrast met een tweetje van de gemeente Almere. Er lag een exemplaar van dit jubileumboek op mij te wachten. Heel veel dank hiervoor.

Almere 30 jaar

20140928_211716Al zolang Almere bestaat, kent de stad zijn jubilea. Elke paar jaar wordt aangegrepen een nieuw jubileum te vieren. Mij staat het 25-jarig bestaan van Almere nog helder voor de geest in 2001. Het was het jaar waarin ik de avondvullende documentaire over Almere zag. Paradijs in de Polder, een documentaire waarnaar ik nog steeds op zoek ben. Hij ontbreekt tot mijn eigen verbazing in het Stadsarchief van Almere.

Het zien van deze documentaire versterkte mijn gedachte dat ik Almere als woonplaats helemaal niet zo gek zou vinden. Waarom zou geluk moeten afhangen van een niet te bereiken bestaan aan een Amsterdamse gracht, als dezelfde staat van geluk bereikt kan worden aan een gracht in Almere? Het is natuurlijk wel een staat van geluk, niet status.

Ik verhuisde in 2006 naar Almere. In het jaar dat ik die eerdere droom werkelijkheid zag worden, werd Almere 30 jaar. Het was het jaar dat het Stadshart opgeleverd werd en de koningin haar verjaardag in Almere vierde. Het was ook het jaar waarin een torentje in het Stadshart zorgde voor landelijke ophef en vertraging van het openingsfeestje.

Sinds die tijd verzamel ik boekjes die met Almere te maken heb. Als ik ze voor een leuke prijs tegenkom, schaf ik ze aan en lees ik met veel belangstelling over de geschiedenis van Almere. Ik zou zelfs meehelpen aan een boek over de openbare gebouwen in Almere met een gedicht van mij over het uitkijktorentje dat bij het Weerwater staat. Helaas ging dat niet door.

Ik dacht eerst dat het om hetzelfde boek als het boek van Frits Huis ging. Maar dat is een ander boek. Het boek van Frits Huis, oud-journalist en tegenwoordig wethouder en bekend als panellid bij de Rijdende Rechter, verscheen dit jaar en kreeg de titel: Almere 30 jaar in verbinding met haar inwoners. Helaas kreeg ik het boek niet aangeboden om het te bespreken op mijn blog, maar ik vond het te leen bij de bibliotheek.

Natuurlijk hebben we allang het dertigjarig bestaan van Almere gevierd, maar het boek staat stil bij de totstandkoming van de Gemeente Almere in 1984. Op 2 januari 1984 veranderde het bestuur van het openbaar lichaam Zuidelijke IJsselmeerpolders met een landdrost in een gemeente, zoals de rest van Nederland wordt bestuurd. Met aan het hoofd een gemeenteraad, een door het volk gekozen raad.

Wordt vervolgd…