Tagarchief: filmpje

De plaag van de Smartphone

image

Gisteren trakteerde een facebook-vriend mij op een filmpje over de alomvertegenwoordige smartphone. ‘Daarom heb ik geen smartphone’, schreef hij erbij. Het filmpje laat een beetje deprimerend zien dat iedereen de wereld om zich heen door het schermpje van zijn smartphone bekijkt. Niemand heeft meer oog voor de wereld om hem heen.

Natuurlijk laat het filmpje een extreme vorm zien van smartphone-gebruik. Al is de smartphone als opname-instrument niet meer weg te denken in het dagelijks leven. Overal waar ik kom, zie ik wel iemand op zijn smartphone kijken.

Een moment in de wachtkamer van het ziekenhuis, bij de tandarts of in de rij bij de kassa van de supermarkt. Overal trekken mensen hun mobieltje tevoorschijn om het moment van wachten te bestrijden.

Het neemt zeker extreme vormen aan. Zo zag ik laatst op Schiphol een verliefd stelletje in een omhelzing. Terwijl het meisje hem lieve woordjes toefluisterde, keek hij op het schermpje van zijn smartphone. Ik vroeg mij af wat er nu zo interessant voor hem was. Voor mij zou het reden zijn om de omhelzing los te laten en weg te lopen.

Elk bekijk ook veel van de wereld door het lensje van mijn smartphone. Wel probeer ik altijd bewust momenten te maken op een dag waarbij ik de telefoon naast mij neer leg. Niet altijd online. Niet altijd een foto of een filmpje. Want het is ook gewoon leuk om naar de lucht te kijken en gewoon te genieten.

Dat geeft een heel voldaan gevoel. Tegelijkertijd biedt de smartphone ook heel mooie momenten. Vorige week bijvoorbeeld bij de tweetup van blogpraat. Daar voelde de ontmoeting met medebloggers even warm als online op maandagavond. En ik zag de anderen amper met hun mobiel in de weer, maar druk in gesprek met elkaar.

Je kunt dus prima omgaan met een smartphone, maar moet wel de balans zoeken…

Verloren filmpje

image
Doris als ze nog geen uur oud is.

Kort na de geboorte van mijn neefje gisteren kreeg ik een prachtige video van 15 seconden gestuurd van mijn zwager. Opgenomen met zijn mobieltje. Wat een prachtig ventje is het toch. Het babymutsje, de kleine vingertjes en de prachtige oogjes deden mij gelijk denken aan de geboorte van mijn eigen dochter, acht jaar geleden.

Ik wist dat er ergens nog zo’n filmpje rond moet zwerven op een computer waarop Doris nog geen uur oud staat. Ik spreek daar over de hele kleine vingertjes en het kleine leven dat voor mij ligt. Ik voelde mij net zo trots als mijn zwager zich gisteren voelde. Ik hoorde de trots door de telefoon klinken. Het filmpje demonstreert dezelfde trots.

Daarom ging ik gelijk zoeken naar het betreffende filmpje. Tot mijn grote spijt kon ik het niet vinden. We moesten destijds halsoverkop naar het ziekenhuis, waren de hele fotocamera vergeten. Gelukkig hadden ze in het ziekenhuis nog wat wegwerpcamera’s liggen die we voor een paar euro konden kopen. Op het meegenomen mobieltje van Inge maakte ik de eerste foto’s en daarna schoot ik het betreffende filmpje. Het duurt niet meer dan een paar seconden en de kwaliteit is erbarmelijk.

De foto’s vond ik na wat speurwerk terug. Maar het filmpje is spoorloos. Al blijf ik ervan overtuigd dat hij nog ergens rondzwerft. Back-ups van verloren jaargangen heb ik teruggevonden, maar het mapje met het filmpje lijkt spoorloos. We zijn wel gelijk allemaal video’s gaan bekijken uit de tijd dat ze net geboren was. Wat een prachtige beelden.

Het helpt me weer in te leven in die periode. De tijd van weinig slaap en grote kleine zorgen. Net als dat we even de gestorvenen voorbij zagen komen. Dan is acht jaar eigenlijk best wel een lange tijd. Het gaat natuurlijk bij iedereen anders, maar het zijn momenten om te koesteren. En of dat van één filmpje afhangt, betwijfel ik.