Tagarchief: fietswrak

Mijn fietswrak

image

Van de gevonden zwerf- en weesfietsen maken ze in Utrecht nieuwe tweedehands fietsen. Ze stellen zo fietsen samen van meerdere fietsen. Daarom was ik een week voordat ik bij mijn nieuwe werkgever begon naar het depot afgereisd voor een fiets, mijn gewezen fietswrak. Het was rotweer. Ik maakte snel een rondje op de fiets die mij wel wat leek. Er zat ook nog twee maanden garantie op omdat hij duurder was dan 80 euro.

Zo fietste ik een paar weken later van en naar het station Utrecht Overvecht waar ik uit- en instap om de 6 kilometer naar het industrieterrein te overbruggen. Het viel mij al snel op dat hij eigenlijk veel te snel trapte. Ideaal om bij het stoplicht weg te komen, maar vervelend bij de lange stukken. Tot overmaat van ramp brak mijn ketting.

Het was een extra teleurstelling. Bij de eerste keer dat ik wilde fietsen van het station naar mijn werk ontdekte ik dat de banden leeg waren. Een geinponem had alle fietsbanden leeg laten lopen in het stallingsgedeelte waar ik mijn fiets had gestald. Hoe moest ik wegkomen. Gelukkig vond ik een fiets met een pompje dat ik kon lenen voor de noodzakelijke lucht.

Ik belde de fietsservice. Ik had iets meer dan een week op deze fiets gereden en de ketting was al kapot. Ze waren lastig te pakken te krijgen, maar toen ik eenmaal de bedrijfsleider van dit initiatief te pakken had, bood hij mij aan om een nieuwe fiets te brengen. Ik gaf hem de stukke fiets mee, waarna hij aan het eind van de middag met een andere fiets kwam.

image

Een schitterende paarse, waar ik nu al een paar weken op fiets. Hij is snel en wendbaar, maar bij het stoplicht kom ik snel weg. Ik raak zelfs al een beetje gewend aan het hectische verkeer in de stad met al zijn stoplichten en hobbelpaadjes. Iets heel anders dan Almere, waar je als fietser overal voorrang hebt en hoffelijk wordt behandeld.

Fietswrak

image

Zag ik laatst de berg fietswrakken in de waterkant van de gracht liggen, moest ik gelijk denken aan mijn eigen gewezen fietswrak. Als ik met de trein naar mijn werk ga, moet ik overstappen op de bus om op het industrieterrein te komen waar ik werk. De bussen rijden vanaf een vreemde plek door de grote verbouwing op Utrecht Centraal.

Bovendien houd ik niet van bussen. Je moet er altijd op wachten. Ze rijden voor je neus weg of ze komen nooit opdagen. Ze zorgen ervoor dat je de aansluitende trein mist waardoor je nog langer moet wachten. Het sprak al heel snel voor zich dat ik andere oplossingen moest verzinnen als ik met het openbaar vervoer vanuit Almere op de Utrechtse Lage Weide wilde komen.

image

Ik speurde op internet en stuitte op een prachtig fietsproject in Utrecht: Het fietswrakkendepot. In een grote studentenstad als Utrecht zijn er nogal wat fietswrakken. Verlaten fietsen die niet meer opgehaald worden door hun eigenaar. Ze blijven vaak maanden in de onbewaakte fietsenstalling van het station staan. Zoals bijvoorbeeld ook Van der Heijden in zijn aangrijpende roman Tonio schrijft.

In Utrecht verzamelen ze al deze zwerffietsen. Het gaat volgens een zorgvuldige procedure waarbij de betreffende weesfiets een sticker op het zadel krijgt. Op de sticker staat de termijn waarop de fiets moet zijn verwijderd. Als hij na die datum niet is verwijderd, haalt de gemeentedienst hem op.

Fietswrakken

imageLaat op de avond voer de schoonmaakboot door de gracht. De scherpe punten van dregvork aan de voorzijde staken dreigend vooruit. De bootschroef woelde het water los. Het water vertroebelde van de beweging. Achter het schip dreef een donker spoor in het water.

Elk jaar rond deze tijd vaart deze schipper door de gracht. Hij ontdoet de gracht van afval. Zo maakt hij de vaarwegen weer begaanbaar. Vanmorgen bij het uitlaten van de honden, zag ik de fietswrakken die hij uit het water had gevist.

imageRechts van het bruggetje waren ze uit het water getakeld en lagen ze opzichtig op de waterkant. Bemodderd en verroest. Niet meer te herkennen als fiets, na een maandenlang verblijf onder water.

Vanmiddag was de collectie aangevuld met een boot. Het scheepswrak lag bij de fietswrakken. Net zo toegetakeld. Een laagje water op de bodem van de boot, vertelde dat hij lek was. Daar viel niet veel eer meer te behalen.

imageIk genoot van het gezicht over de fietswrakken. Niet dat ik zou wensen dat daar mijn fiets lag, maar de berg oud roest maakte het tot een heus monument van afval. De fietsen waren niet veel meer waard. Alleen de oud-ijzerboer kan er nog wat plezier uit halen.

Waarom die Polen afgelopen winter dit kostbaarste metaal in het water lieten liggen? Te zwaar en waardeloos om mee te nemen? Of waren ze op zoek naar ander zwart goud.